Η τραπεζοκρατία μετά 8 χρόνια μνημονιακών πολιτικών

Η αποκάλυψη της δανειοδότησης της προεκλογικής εκστρατείας του Παύλου Πολάκη από την Τράπεζα Αττικής έβγαλε στην επιφάνεια, για άλλη μια φορά, τις επιλεκτικές σχέσεις των τραπεζών με το πολιτικό σύστημα. Την ίδια ώρα που ο ελληνικός λαός αντιμετωπίζει καθημερινά τον κίνδυνο της φτώχειας και ζει υπό το βάρος των πλειστηριασμών και των κατασχέσεων, οι ελληνικές τράπεζες, με μεγάλη ευκολία, δανειοδοτούν κόμματα και πολιτικούς.

Με την απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού κλάδου και την είσοδο της Ελλάδας στο ευρώ, το ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα εξελίχθηκε σε έναν ξεχωριστό πόλο οικονομικής και πολιτικής εξουσίας. Για δεκαετίες, οι ελληνικές τράπεζες έβγαζαν δισεκατομμύρια ευρώ από τον υπερβολικό δανεισμό, τις προμήθειες και τις, παράνομες πολλές φορές, κρυφές χρεώσεις, σε πιστωτικές κάρτες και δάνεια.

Το μέγεθος της πολιτικής τους δύναμης φάνηκε το 2010 με την ένταξη της Ελλάδας στο καθεστώς των Μνημονίων. Τρόικα και ελληνικές κυβερνήσεις προστάτεψαν σαν κόρη οφθαλμού τα προνόμια και τις εξουσίες των τραπεζών, πάντα στο όνομα της σωτηρίας της χώρας και της σταθερότητας των συναλλαγών.

Μέσα στα 8 χρόνια Μνημονίων οι τράπεζες έλαβαν πάνω από 73 δισ. ευρώ σε κεφάλαια και εγγυήσεις, ενώ εφαρμόστηκαν πλείστα σχέδια αναδιάρθρωσης και συγχώνευσης, έκτακτα μέτρα αντιμετώπισης των ζημιών του PSI και στρατηγικές μείωσης των κόκκινων δανείων, σχεδιασμένα από την «αφρόκρεμα» της τεχνοκρατίας, τις υπηρεσίες της Κομισιόν, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ. Το αποτέλεσμα αυτών των πολιτικών ήταν απογοητευτικό, με τις ελληνικές τράπεζες να εμφανίζουν το μεγαλύτερο ποσοστό κόκκινων δανείων στην ΕΕ και να είναι κεφαλαιακά αδύναμες να δανειοδοτήσουν την πραγματική οικονομία. Ωστόσο, η θεσμική και πολιτική τους εξουσία παραμένει ισχυρή και ο ρόλος τους στην οικονομική ανάπτυξη της χώρας και στην κατανομή του παραγόμενου πλούτου, καθοριστικός.

Καθοριστικός είναι επίσης και ο ρόλος που παίζει η Τραπεζική Ενωση στην ενδυνάμωση της ισχύος των χρηματοπιστωτικών συστημάτων, όχι ως εργαλεία οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής προόδου, αλλά ως ένα δίκτυο μηχανισμών επιβολής νεοφιλελεύθερης πολιτικής στο πλαίσιο της ευρωζώνης και της ΕΕ.

Βασικός στόχος της δεν είναι η προστασία της σταθερότητας του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης και η παροχή φθηνού χρήματος σε καταναλωτές και επιχειρήσεις, αλλά η θωράκιση του καθεστώτος της τραπεζοκρατίας, η επιβολή μεταρρυθμίσεων προς όφελος του τραπεζικού κεφαλαίου και η περαιτέρω διείσδυσή του σε κάθε πτυχή μιας εθνικής οικονομίας.

Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν υπηρετεί τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Από εργαλείο απελευθέρωσης παραγωγικών δυνατοτήτων έχει μετατραπεί σε μηχανισμό κατασχέσεων και τοκογλυφίας για εκατομμύρια εργαζόμενους και αυτο-απασχολούμενους. Για αυτόν τον λόγο αγωνιζόμαστε για την πλήρη και χωρίς προϋποθέσεις προστασία της λαϊκής κατοικίας, μέσω της κατοχύρωσης του ακατάσχετου της πρώτης κατοικίας.

Η Λαϊκή Ενότητα παλεύει για ένα δημόσιο και κοινωνικά ελεγχόμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα που θα υπηρετεί τις κοινωνικές ανάγκες του ελληνικού λαού. Δεν δεχόμαστε τις υπερεξουσίες και τα προνόμια των τραπεζικών στελεχών και της Τράπεζας της Ελλάδας, η οποία οφείλει να περάσει σε δημόσιο έλεγχο.