Δημήτρης Αντωνίτσης

Αισθάνομαι τυχερός που έχω κατακτήσει 113.874 ώρες ονείρων συναθροίζοντας περιόδους REM, ονειροπόλησης και ρεμβασμού. Ο κοινός παρονομαστής όλων αυτών των ωρών είναι οι γρίφοι.

Συνήθως βρίσκομαι σε κάποιο δωμάτιo απόδρασης (escape room) και έχω να επιλύσω γρήγορα έναν γρίφο – κλειδί. Π.χ. μια αλεπού βρίσκεται σωριασμένη στο δάπεδο δίπλα σε ένα μεγάλο φίδι. Πώς αξιολογείται αυτή η εικόνα; Τι έχει προηγηθεί; Ποιο από τα δύο πρέπει να αντιμετωπιστεί πρώτα; Η ομάδα μου αγωνιά σ’ αυτή την προσπάθεια, καθότι οι δυσκολίες είναι «υπέρμετρες». Εγώ όμως δεν αγχώνομαι… ξέρω ότι για να απολαύσεις ένα καλό παιχνίδι γρίφων πρέπει να κοιτάξεις μέσα σου: διαφεύγεις στο εσωτερικό σου τοπίο με αποστολή να διαλέξεις τι θα ξεθάψεις και τι θα αποκαλύψεις στην ομάδα σου για σένα. Αυτή η συγκεκριμένη (αυτο)θυσία ξεμπλοκάρει και συντονίζει τη σκέψη όλων ώστε η ομάδα νικήτρια να περάσει στο επόμενο επίπεδο.

Το μυστικό ενός επιτυχημένου Ονείρου (όπως και ενός θετικού έργου κατά τον Πιραντέλο) είναι το επίπεδο μέσα στο επίπεδο. Ενώ στο escape room η δραματουργία κορυφώνεται και η ομάδα μου βρίσκεται στο χείλος του τρόμου, εγώ καταδύομαι δεξιοτεχνικά χωρίς καμία άνωση στο εσωτερικό μου. Σε αυτό το ταξίδι σκανάρω εικόνες από το δωμάτιο και αξιολογώ το εκτόπισμά τους. Ο χρόνος έχει παραμορφωθεί, λίγα δευτερόλεπτα αρκούν για να συγγράψεις ακόμα και διδακτορικό. Είναι η ίδια αίσθηση που έχεις μπροστά από τη μονταζιέρα όπου καλείσαι να συνδέσεις λήψεις γυρισμένες για μια κινηματογραφική ταινία. Κάθε αλληλουχία, κάθε συρραφή, είναι και μια διαφορετική σκηνή, μια ολότελα ξεχωριστή πιθανότητα. Γι’ αυτό άλλωστε κάθε δημιουργός βασίζεται σε τέτοιες στιγμές στην έμπνευσή του. Με το που επιτευχθεί η «σύνδεση» το στόρι είναι ξεκάθαρο και η λύση ευκρινής. Μεταφέρομαι αστραπιαία στο προγενέστερο επίπεδο δράσης γνωρίζοντας πώς πρέπει να χειριστώ τη διπλή πρόκληση φίδι – αλεπού.

Οσοι είχαν την ευκαιρία να ξεφυλλίσουν ονειροκρίτη γνωρίζουν ότι το φίδι είναι κακός οιωνός: κάποιος δήθεν φίλος διασπείρει δηλητηριώδη λόγια. Αν μάλιστα το φίδι φαίνεται ψόφιο, είναι οιωνός ότι θα έρθουν δύσκολες στιγμές από ύπουλα σχέδια. Αντίστοιχα, η αλεπού συμβολίζει πονηρές σκέψεις και κινήσεις. Και πάλι ο ονειροκρίτης εξηγεί: «Εάν δείτε στον ύπνο σας αλεπού, προσέξτε πολύ το οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον. Κάποιος φίλος σας είναι στην πραγματικότητα εχθρός σας και απειλεί σημαντικά συμφέροντά σας. Αν δείτε ότι έχετε μια αλεπού για κατοικίδιο, σημαίνει ότι οι εχθροί είναι στον χώρο σας, είτε στο σπίτι, στη δουλειά ή στον ευρύτερο κοινωνικό σας περίγυρο, και σας προειδοποιεί να προσέχετε τις κινήσεις σας και να απομακρυνθείτε από αυτούς».

Με τέτοια σκονάκια δεν επιλύνεται όμως ο γρίφος. Καταδύομαι λοιπόν στα παιδικά μου χρόνια και ανασύρω αναμνήσεις (εν-γράμματα, όπως αποκαλούνται στην ψυχολογία). Οσο καλά κι αν νομίζω ότι τα έχω κρύψει, αυτά έχουν την ικανότητα να βγαίνουν στην επιφάνεια. Οι εικόνες που ανακαλύπτω είναι να μαθαίνω από τη γιαγιά μου (προπομπό βιολογικής συνειδητότητας) πώς να απομακρύνω φίδια από τον λαπατόκηπό της. Πρώτα καλείς το φίδι να ανέβει σε ένα κλαδί και ύστερα το απομακρύνεις μαζί με το φίδι. Είναι σχετικά εύκολο, αλλά εμείς το είχαμε εξελίξει σε δύο φίδια ανά κλαδί. Η δύσκολη «πίστα», όπως λένε στα βιντεογκέιμ, ήταν δύο κλαδιά ταυτόχρονα σε κάθε χέρι. Η δεύτερη ανάμνηση αφορά τον αδελφό μου να επιμένει να μη φάει πρωινό πριν δει κάποια αλεπού στο παραπλήσιο δασάκι, προς μεγάλη απογοήτευση της νταντάς μας. Εχοντας λοιπόν συλλέξει τις πληροφορίες που χρειάζομαι, επιστρέφω στην ονειρική αρένα και ξέρω ότι εγώ πρέπει να ασχοληθώ με το φίδι, ενώ η υπόλοιπη ομάδα με την περίθαλψη της αλεπούς. Η ομάδα μου έχει γίνει για άλλη μία φορά τροπαιούχος νικήτρια, μην υπακούοντας σε κλισέ, αλλά σε ένα βαθύτερο ένστικτο.

Για να κλείσω το Ονειρο με Πιραντέλο: «Ετσι είναι, αν έτσι νομίζετε».

INFO: Ο Δημήτρης Αντωνίτσης είναι εικαστικός και επιμελητής εκθέσεων. Εδώ και είκοσι καλοκαίρια στήνει έργα φίλων συναδέλφων του στο Hydra School Projects ώστε όλοι να κάνουν XXL διακοπές. Δίδαξε για οκτώ χρόνια στην Αρχιτεκτονική του Πανεπιστημίου Πατρών αισθητική της κινούμενης εικόνας («Από το Τυχαίο στο Υψηλό» και «Partymonster»), αλλά τελικά τον κέρδισε η α«Luxuriating Form» στο Βερολίνο τον Μάρτιο στις γκαλερί Georg Hornemann και Grzegorski Productions