Εννιά χρόνια που μοιάζουν με αιώνα

Ακριβώς εννιά χρόνια πίσω, μια βραδιά σαν τη χθεσινή, ο Παναθηναϊκός έγραφε ιστορία. Ηταν η τελευταία του πραγματικά μεγάλη ευρωπαϊκή νύχτα, απέναντι στη Ρόμα στο Ολίμπικο. Η βραδιά που ο Σωτήρης Νίνης, ο Τζιμπρίλ Σισέ και οι υπόλοιποι έκαναν την Ευρώπη να παραμιλά.

Δεν είναι τόσο μακρινό εκείνο το 2010. Εννιά χρόνια δεν είναι πολλά. Αλλά όλα όσα του έχουν συμβεί του Παναθηναϊκού από τότε μέχρι σήμερα, κάνουν αυτή την εννιαετία να μοιάζει με αιώνας. Το 2010 οι Πράσινοι διέλυαν τη Ρόμα. Το 2019, ίδια ημερομηνία, έκαναν διοικητικό συμβούλιο με εξαγριωμένους οπαδούς απέξω, με παραίτηση του προέδρου τους, Βασίλη Κωνσταντίνου, και με επιστροφή του Μάνου Μαυροκουκουλάκη που ήταν στις… επάλξεις πριν από πάρα πολλά χρόνια. Εκείνη η εικόνα προκαλούσε χαρά, αισιοδοξία, ελπίδα. Ετούτη, η σημερινή, σου προκαλεί θλίψη και αβεβαιότητα. Εκείνη η χρονιά βρήκε τον Παναθηναϊκό πρωταθλητή. Τη φετινή οι Πράσινοι μάχονται για να μπουν στην πεντάδα και δεν είναι καν φαβορί απέναντι στον Αρη για να τα καταφέρουν.

Ο Παναθηναϊκός των εκατομμυρίων και των παιχταράδων είναι πια ένας σύλλογος που αδυνατεί να κερδίσει τον Πανιώνιο, που χάνει με κάτω τα χέρια και που κανείς δεν μπορεί να πει όχι αν θα επιστρέψει στον δρόμο των τίτλων, αλλά αν θα γίνει έστω ανταγωνιστικός ως προς τους υπόλοιπους «μεγάλους» του πρωταθλήματος. Κακά τα ψέματα, τα τρία «κολλητά» ντέρμπι που έρχονται με ΠΑΟΚ, ΑΕΚ και Ολυμπιακό, είναι ντέρμπι μονάχα στα χαρτιά. Στα ονόματα. Διότι τίποτα δεν θυμίζει… κανονικό Παναθηναϊκό και οι αντίπαλοι έχουν κυκλώσει τα συγκεκριμένα παιχνίδια στο πρόγραμμά τους ως «τρεις βαθμοί». Αυτό είναι το πρώτο που πρέπει να αλλάξει ο Παναθηναϊκός. Να γίνει και πάλι μεγάλος και ισχυρός στα μάτια των αντιπάλων του. Μέχρι να συμβεί αυτό θα ζει με τις θύμησες ορισμένων σπουδαίων βραδιών του παρελθόντος, που μοιάζουν πολύ μακρινές και ας μην είναι…