Η θυσία

Είναι φορές που στα μέτωπα των μαχών δεν αρκεί η εξουδετέρωση των αντιπάλων για να φτάσεις στη νίκη, αλλά και πολλών συμπολεμιστών που δειλιάζουν να βουτήξουν τα πόδια τους στα παγωμένα νερά του Αχέροντα.

Στη Μάχη της Μόσχας τα στρατεύματα των Ναζί είχαν φτάσει λίγα χιλιόμετρα από τα περίχωρα της πόλης. Ο Στάλιν είχε δώσει εντολή να ετοιμαστεί το τρένο που θα τον μετέφερε μακριά από το πεδίο της μάχης όταν την τελευταία στιγμή άλλαξε απόφαση. Εμεινε, διέταξε να διεξαχθεί κανονικά η καθιερωμένη παρέλαση για την Οκτωβριανή Επανάσταση και στη συνέχεια έδωσε εντολή στον στρατάρχη Ζούκοφ να εκτελείται όποιος γυρίζει την πλάτη στον εχθρό.

Οι Σοβιετικοί που έπεσαν νεκροί από φίλια πυρά γιατί έβγαλαν φτερά στα πόδια υπολογίζονται σε χιλιάδες. Οι Ναζί απωθήθηκαν και τα υπόλοιπα είναι Ιστορία.

Οπως Ιστορία είναι ο Νενέκος. Ο οπλαρχηγός του 1821 που ταυτίστηκε με την προδοσία θαμπωμένος από το τουρκικό χρυσάφι και έπεισε πολλούς να μιμηθούν την ντροπή του. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο πλέον αδικημένος στη σύγχρονη Ιστορία της πατρίδας μας, είπε το ιστορικό «τσεκούρι και φωτιά στους προσκυνημένους» φουντώνοντας για πολλοστή φορά τη φλόγα της Επανάστασης.

Ο Καλιγούλας είχε πει το περίφημο «Oderint, dum metuant» (ας με μισούν αρκεί να με φοβούνται) και μαζί του συμφώνησε μερικούς αιώνες αργότερα ο Μακιαβέλι.

Στις πρώτες του προπονήσεις στη Ρεάλ Μαδρίτης ως πρώτος προπονητής, ο Σαντιάγο Σολάρι έδωσε εντολή στους παίκτες του να επαναλάβουν μια άσκηση. Ο Ισκο δεν μπήκε στον κόπο να κρύψει τη δυσφορία του αμφισβητώντας την εξουσία του νέου προπονητή. Εκτοτε εκλιπαρεί για μερικά αγωνιστικά λεπτά.

Υπάρχει βεβαίως η λεπτομέρεια που μας τη θυμίζει ο Μακιαβέλι. «Αυτός που θέλει να τον υπακούν πρέπει να ξέρει να διατάζει». Ο συντοπίτης του, Μαουρίτσιο Σάρι, αποτελεί το πρότυπο του ανδριάντα πάνω στον οποίον πρέπει να χαραχθούν οι λέξεις του ιταλού διπλωμάτη και συγγραφέα για την ταπείνωση που τον υποχρέωσε ένας νεαρός τερματοφύλακας σε ζωντανή μετάδοση.