Ο αμίαντος μπορεί να περιμένει

μπορεί να αποτυπωθεί η απόγνωση σε ένα τόσο στεγνό κείμενο όσο είναι ένα εξώδικο; Μπορεί, όταν έχουν περάσει επτά ολόκληροι μήνες από την τραγωδία στο Μάτι, τα σημάδια της τραγωδίας να μην είναι απλώς εκεί, αλλά επιπλέον να αυτονομούνται σε μια μόνιμη και διαρκή απειλή. Κι όταν ο αμίαντος και οι σάκοι με τα τοξικά υλικά παραμένουν στους δρόμους και τις αυλές των καμένων όχι μόνο για να θυμίζουν τι συνέβη αλλά και τι μπορεί να συμβεί ακόμη στην περιοχή. Οχι μόνο ως τεκμήρια μιας τραγωδίας, αλλά ως αιτίες μιας νέας, μιας τραγωδίας που συντελείται.

Το εξώδικο των κατοίκων στο Μάτι έχει παραλήπτες το υπουργείο Υποδομών, το υπουργείο Περιβάλλοντος, τον Δήμο Μαραθώνα και το Σώμα Επιθεωρητών – Ελεγκτών Δημόσιας Διοίκησης. Εχει, δηλαδή, σχεδόν ολόκληρο το κράτος – από την εκτελεστική εξουσία και την Τοπική Αυτοδιοίκηση έως τις ανεξάρτητες Αρχές του. Ποιος θα κινητοποιηθεί πρώτος; Ας μην μπει στον κόπο να στοιχηματίσει κανείς. Κανένα εξώδικο, όση απόγνωση και αν περιέχει, δεν πρόκειται να νικήσει τη δύναμη της αδράνειας. Τίποτε δεν ταρακουνά συνειδήσεις, τίποτε δεν διασαλεύει τη μακαριότητα.

Οι ξεχασμένοι

Από τον αδρανή χρόνο που περνά αποδεικνύεται πως η τραγωδία στο Μάτι, όπως και στη Μάνδρα, δημιούργησε μια νέα κατηγορία αναξιοπαθούντων πολιτών: τους ξεχασμένους. Το χρονικό στο Μάτι είναι ένα χρονικό λήθης. Πρέπει να ξεχαστούν ευθύνες και μια σειρά από επικοινωνιακά σόου – το νυχτερινό σόου της τηλεοπτικής σύσκεψης την ώρα της πυρκαγιάς, το πολύ πρωινό της πρωθυπουργικής επίσκεψης την ημέρα που απεργούσαν τα μέσα ενημέρωσης. Πρέπει να ξεχαστούν πρόσωπα, το μαυροφορεμένο κομματικό στέλεχος με «λουκ για την περίσταση» που έγινε πρόσφατα υπουργός, ο πρώην υπουργός Αμυνας να προσβάλλει τους κατοίκους μόλις μερικές ημέρες μετά την πυρκαγιά, ο υπουργός Υποδομών να προκαλεί την οργή τους στη δική του επίσκεψη. Και πρέπει να ξεχαστούν και ατάκες – η «στραβή στη βάρδια» που είπε η περιφερειάρχης Αττικής σε συνέντευξή της, η «θλιβερή δημοσιότητα των πρώτων ημερών» που είπε ο Πρωθυπουργός, τα «πέντε χιλιάρικα που και να στα δίναμε θα τα ξόδευες» που είπε πάλι ο ίδιος.

Κάπως έτσι ξεχάστηκε και ο αμίαντος. Για τον αμίαντο στους κοινόχρηστους χώρους, λένε οι κάτοικοι, δεν έχει καν συναφθεί σύμβαση με εταιρεία. Το Μάτι δεν εξορίστηκε μόνο από τη «θλιβερή δημοσιότητα», εξορίστηκε και από κάθε πεδίο ευθύνης όχι μόνο γι’ αυτό που συνέβη αλλά και γι’ αυτό που επείγει να γίνει τώρα.

Οι ξεχασμένοι δεν έπεσαν μόνο θύματα μιας πυρκαγιάς. Επεσαν και θύματα μιας διοίκησης που αισθάνεται πως δεν έχει κανέναν λόγο να βιαστεί, πως μπορεί να αφήσει τα πάντα να εγκλωβιστούν στο παρελθόν – στο παρελθόν που ως γνωστόν δεν αλλάζει. Οι ξεχασμένοι τοποθετήθηκαν σε αυτό το παρελθόν. Ο αμίαντος μπορεί να περιμένει.