Οπου «φτώχεια» και γκρίνια

Η πρόσφατη «επανάσταση» (κατ’ άλλους «ανταρσία») που κήρυξε ο Ολυμπιακός στην ΕΟΚ και την Επιτροπή Διαιτησίας, με την παράλληλη συζήτηση για την εμπλοκή του σε κάποια λίγκα του εξωτερικού, κατέδειξε – σε δεύτερη ανάγνωση – ένα πρόβλημα πολύ πιο σοβαρό και βαθύτερο από την αγανάκτηση απέναντι σε κάποιο «δυναστικό» μπασκετικό καθεστώς. Ενα πρόβλημα, περισσότερο δομικό και λιγότερο συγκυριακό. Μία παθογένεια που καταδεικνύει κυρίως τις πεπερασμένες οικονομικές δυνατότητες της Ευρώπης ως προς το μπάσκετ και όχι τόσο τις σχέσεις εξουσίας και τη μάχη επιρροής μεταξύ των μεγάλων. Ας μην ξεχνάμε ότι, αμέσως μετά την απόφαση του Ολυμπιακού για αποχώρηση από το εθνικό πρωτάθλημα, ανάλογες καταστάσεις προέκυψαν και στην Ισπανία (με τη Ρεάλ από Βασίλισσα να σηκώνει ξαφνικά το… λάβαρο της επανάστασης απέναντι στην Μπαρτσελόνα) αλλά και στην Τουρκία με τον προπονητή της Αναντολού Εφές, Εργκίν Αταμάν, να ζητάει από τον Κώστα Ρήγα – τεχνικό σύμβουλο της τουρκικής λίγκας – να αποχωρήσει η ομάδα του στο ημίχρονο από τον τελικό του Κυπέλλου, εξαιτίας των τραγικών διαιτητικών λαθών που θεώρησε ότι έγιναν εις βάρος της ομάδας του και υπέρ της Φενέρμπαχτσε.

Ολα αυτά, είναι προφανές ότι δεν χαρακτηρίζουν κανέναν σοβαρό και επαγγελματικό αθλητικό οργανισμό. Και αυτό μπορεί να το καταλάβει ο καθένας αν κάνει την απλή σύγκριση με το ΝΒΑ, το οποίο (αυτός είναι ο στόχος τουλάχιστον) πασχίζει να φτάσει η Ευρωλίγκα. Παρεμπιπτόντως, ο Μπερτομέου βλέποντας το μεσογειακό μπάχαλο με πρωταγωνιστές τρία από τα πιο εμπορικά ζευγάρια που συμμετέχουν στον συνεταιρισμό του, μάλλον δεν θα λυπάται και πολύ. Κλείνει η παρένθεση.
Τι δείχνει λοιπόν η σύγκριση του ευρωπαϊκού τοπίου του μπάσκετ με το ΝΒΑ; Πολλά πράγματα που συνοψίζονται στο εξής ένα και βασικό: Τεράστια διαφορά στα οικονομικά μεγέθη. Τεράστια διαφορά καταρχήν στις αγορές, διαφημιστικές και τηλεοπτικές. Τεράστιο «spread» στους προϋπολογισμούς των ομάδων, στην οικονομική επιφάνεια των ιδιοκτητών, στη δημοφιλία, στο μάρκετινγκ, στους τζίρους και στα έσοδα. Είναι μέχρι και φαιδρό να το εξετάζει κανείς. Το ΝΒΑ σύμφωνα με τα στοιχεία του «Forbes» καταγράφει κύκλο εργασιών 7 δισ. δολάρια ανά σεζόν τη στιγμή που το αντίστοιχο νούμερο για την Ευρωλίγκα είναι μέχρι και 15 φορές μικρότερο. Οσο και αν θέλουμε να εξωραΐζουμε την κατάσταση, ακόμα και στα πιο προηγμένα εθνικά πρωταθλήματα, το γεγονός είναι ότι το μοντέλο «Πρωτάθλημα – Κύπελλο – Ευρώπη» πολύ σύντομα θα μας αφήσει. Δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά. Και από τη στιγμή που η Ευρωλίγκα θα γίνει το «ευρωπαϊκό ΝΒΑ» με τα οικονομικά κίνητρα να ανεβάζουν ακόμα περισσότερο την αίγλη και το brand name των ομάδων και της ίδιας της διοργάνωσης, κανείς δεν θα έχει παράπονα για τη διαιτησία. Γιατί, όπως και στο ΝΒΑ, όταν καλύπτεσαι οικονομικά ως επιχείρηση παραγωγής αθλητικού θεάματος θα πεις «ας πάει και το παλιάμπελο» όχι για ένα, αλλά για πολλά διαιτητικά λάθη.