Τα κρυμμένα λόγια του Ευκλείδη

Ισως γιατί απευθυνόταν σε ακροατήριο εκτός Ελλάδος, πιθανότατα γιατί ήθελε να αποστασιοποιηθεί από τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η κυβερνητική πολιτική στην εποχή του ΣΥΡΙΖΑ στέλνοντας μήνυμα για την επόμενη μέρα και σίγουρα γιατί μίλησε η φωνή της λογικής, ο Ευκλείδης Τσακαλώτος ανέδειξε το αυτονόητο με τις δηλώσεις του στο CNBC: Την αναγκαιότητα των συναινέσεων μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων για τη διεκδίκηση μεγάλων εθνικών στόχων και για την κινητοποίηση της κοινωνίας στην προώθηση κρίσιμων μεταρρυθμίσεων.

Ο,τι δηλαδή δεν έκανε η σημερινή κυβερνητική παράταξη τα τελευταία τέσσερα χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία, αλλά και στο παρελθόν, ως αντιπολίτευση, στα δύο πρώτα Μνημόνια, όταν χαρακτήριζε «γερμανοτσολιάδες» τους πολιτικούς αντιπάλους της.

Δεν το επιδίωξε ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε ως κυβέρνηση στο δικό του τρίτο Μνημόνιο. Επέβαλε μεγάλες ανατροπές στη φορολογία και στο Ασφαλιστικό σε κλίμα έντονης αντιπαράθεσης με το σύνολο της αντιπολίτευσης, χαράσσοντας διαχωριστικές γραμμές μεταξύ κοινωνικών στρωμάτων και επαγγελματικών ομάδων. Κινήθηκε διχαστικά στη φορολογία βαφτίζοντας ως πλούσιους φορολογούμενους με μεσαία εισοδήματα για να δικαιολογήσει τους εξοντωτικούς φόρους που τους επέβαλε προκειμένου να μοιράζει επιδόματα σε ασθενέστερους. Το ίδιο έκανε και στο Ασφαλιστικό. Χώρισε σε νέους και παλαιούς τους συνταξιούχους καταδικάζοντας τους πρώτους σε συντάξεις φτώχειας. Στο Μακεδονικό, δίχασε τη χώρα με τον τρόπο που χειρίστηκε το θέμα, ενώ στη συνταγματική αναθεώρηση επιβεβαιώθηκε για ακόμη μία φορά το αγεφύρωτο πολιτικό ρήγμα στο οποίο εξακολουθεί να επενδύει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είπε, λοιπόν, το αυτονόητο. Οτι ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση θα στήριζε μια κυβέρνηση της ΝΔ στη διεκδίκηση από τους δανειστές ενός χαμηλότερου στόχου για τα πρωτογενή πλεονάσματα. Στο θέμα αυτό, άλλωστε, συμφωνούν όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου, με τη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ να το κατατάσσουν στην πρώτη θέση της ατζέντας τους. Και είναι αυτονόητο, γιατί η μείωση της δέσμευσης αυτής, από το πολύ βαρύ 3,5% του ΑΕΠ,  που προβλέπει το τρίτο Μνημόνιο, είναι μια επιτακτική αναγκαιότητα για τη χώρα μας. Θα επιτρέψει τη μείωση των φόρων και θα δώσει τις ανάσες που χρειάζεται η ελληνική οικονομία για να πάρει μπροστά, εφόσον προχωρήσουν μια σειρά από κρίσιμες μεταρρυθμίσεις.

Ο χρόνος θα δείξει αν ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα πράξει αυτό που λέει σήμερα. Και η ιστορία θα κρίνει αν και ποιες πολιτικές δυνάμεις στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων ή με μοναδικό κριτήριο το στενό κομματικό όφελος σπατάλησαν ευκαιρίες για να ξεφύγει η χώρα από το τέλμα όπου εξακολουθεί να βρίσκεται τα τελευταία 10 χρόνια. Το συμπέρασμα που προκύπτει από αυτήν την ατελείωτη εθνική περιπέτεια είναι ότι αν είχε επιδειχθεί συναίνεση των πολιτικών δυνάμεων σε ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση, η Ελλάδα σήμερα θα ήταν σε διαφορετική θέση και δεν θα είχε περάσει τα δεινά τριών διαδοχικών Μνημονίων. Το έκαναν η Κύπρος και η Πορτογαλία. Εμείς γιατί δεν μαθαίνουμε από αυτούς;