Το γαρ πολύ της θλίψεως

Διάβασα από περιέργεια τη συνέντευξη του Προέδρου της Βουλής, Νίκου Βούτση, στα χθεσινά «ΝΕΑ». Μου έκανε τρομακτική εντύπωση η νηπιώδης προσέγγισή του στα πράγματα, ο ηθικολογικός τόνος του, ο αποπολιτικοποιημένος τρόπος του να διαβάζει την πολιτική – πρωτόγνωρα απολιτικός για έλληνα αριστερό.

Τι μας είπε ο κύριος Πρόεδρος; Παραπέμπει στην κλίμακα αξιών του, τις οποίες πάντως δεν προσδιορίζει. Λέει ότι έχει φοβερή αίσθηση της ευθύνης του – το λέει και το επαναλαμβάνει μήπως δεν το καταλάβουμε. Οτι το καθήκον δεν του αφήνει περιθώριο για το συναίσθημα – αχ, οι ρομαντικές ψυχές που δεν έχουν χρόνο να κλάψουν. Είπε ακόμα ότι το δημοψήφισμα ήταν χρήσιμο διότι αποτυπώθηκαν οι διαθέσεις του κόσμου, κι ύστερα ο Πρωθυπουργός έκανε μια ρεαλιστική προσέγγιση που μερικοί τη λένε στροφή. Κι ότι υποχρεώθηκαν να ασκήσουν πολιτική με μνημονιακές δεσμεύσεις, γι’ αυτό τώρα εργάζονται σκληρά, που θα ‘λεγε κι ο Φώτης Κουβέλης, να κρατηθεί η κοινωνία όρθια και να πάμε σε μια δίκαιη ανάπτυξη. Δίκαιη ανάπτυξη; Υπάρχει, δηλαδή, και άδικη ανάπτυξη;

Φυσικά, τα δημοψηφίσματα δεν γίνονται για να καταγράφονται οι διαθέσεις του κόσμου. Τα ερωτήματά του ήταν ασυνήθιστα, αλλά δεν χωρίστηκε στα δύο η χώρα με την ευθύνη του ΣΥΡΙΖΑ για να πάρει μια γνώμη ο Τσίπρας προκειμένου να κάνει τη «ρεαλιστική προσέγγιση». Και δεν έκανε «στροφή», κωλοτούμπα έκανε. Γι’ αυτό και οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χρειάστηκε να υπογράψουν τρίτο (αχρείαστο έως πριν από λίγο καιρό) Μνημόνιο, και μαζί να υποθηκεύσουν την περιουσία της χώρας στο Υπερταμείο και να καταστήσουν όμηρο των υποχρεωτικών υπερπλεονασμάτων την ανάπτυξη.

Τέλος, ο Νίκος Βούτσης ισχυρίζεται ότι ο Καμμένος τού προκαλεί θλίψη. Κι όμως. Αυτόν που σήμερα τον θλίβει, αυτόν πριν από λίγες μέρες προσπαθούσε να μη χάσει την Κοινοβουλευτική του Ομάδα, αυτόν που απαξίωνε τη δημοκρατική τάξη, που εξύβριζε τους αντιπάλους του, αυτόν που θέλει να καταλάβει τα Σκόπια, τέσσερα χρόνια τον κανάκευε. Τότε, ήταν μαζί. Κυβερνητικός συνεταίρος. Δικός του. Μαζί πορεύτηκαν στον δρόμο της εξουσίας. Μαζί τη μοιράστηκαν.

Δεν ξέρω ποια ευθύνη επικαλείται ο Νίκος Βούτσης. Νομίζω, από όσα έχει πράξει και από όσα λέει, έχει την ευθύνη να υπηρετεί τις ακροβασίες του κόμματος στο οποίο ανήκει. Ακροβασίες συχνά αντίθετες στη δημοκρατική κουλτούρα. Κύριε Πρόεδρε, η απολίτικη μειλιχιότητα του καλού αριστερού δεν είναι πάντα καλή κρυψώνα.