Οι μόνοι συνεπείς

^«Εμείς, εμείς οι μόνοι συνεπείς». Δεν είναι διαφημιστικό σλόγκαν, είναι σύνθημα από τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης, όταν στην άγονη έρημο στην οποία τότε κινούνταν η «πληθυντική» Αριστερά, κάθε ομάδα, κάθε κίνηση έπρεπε να αποδείξει την έμφαση που έδινε στον αντικαπιταλισμό και στον αντιιμπεριαλισμό της. Οποιος, σε ομάδα, γκρούπα ή κόμμα, δεν υποστήριζε την ιδεολογική συνέπεια, ήταν ένοχος οπορτουνιστικής απόκλισης, αναθεωρητισμού, ρεφορμισμού, σεχταρισμού – για να χρησιμοποιήσω μερικούς μόνο από τους όρους της μαρξιστικής αργκό.

Στην πορεία κανείς δεν ήταν απολύτως συνεπής – κι αυτό είναι εύλογο, οι ιδέες δεν είναι άκαμπτα συστήματα που δεν δέχονται διορθώσεις ή αναθεωρήσεις, οι άνθρωποι δεν είναι ρυθμισμένοι να πορεύονται χωρίς να επηρεάζονται από τις αλλαγές γύρω τους και τα κόμματα, διάβολε, οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη την κοινωνία, το διεθνές περιβάλλον, τη ζωή. Η επίκληση της απόλυτης συνέπειας είναι ηθικολογία.

Αλλά άλλο στοχαστικές προσαρμογές κι άλλο πολιτικές κωλοτούμπες. Ο Τσίπρας, βεβαίως, είναι ο πρώτος διδάξας της απόλυτης πολιτικής κωλοτούμπας, ο μάγος της πιρουέτας – που κατάφερε σε μεγάλο βαθμό να πουλήσει τις μετατοπίσεις του ως πολιτικό τακτικισμό, ενώ ταυτόχρονα ένα προπαγανδιστικό δίκτυο φρόντιζε με οργουελιανή μαεστρία να «επικοινωνεί» τη μία και μόνη αλήθεια του συστήματος εξουσίας. Η τρόικα ήταν θεσμοί. Το πρωτογενές πλεόνασμα 3,5%, ανάπτυξη. Η υπογραφή του τρίτου Μνημονίου ήταν αντιμνημονιακή πράξη. Ο Καμμένος, πατριωτική Κεντροδεξιά. Κι ο Δανέλλης, ο Παπαχριστόπουλος, ο Κουίκ, ο Μωραΐτης κι ο Τόλκας είναι οι προσθήκες στην πορεία προς τη σοσιαλδημοκρατία.

Και ξέρετε κάτι; Η πολιτική της κωλοτούμπας είναι ο μοναδικός τρόπος να συνεχίσει ο Τσίπρας. Για την ώρα, η κοινοβουλευτική διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ προς άλλα κόμματα και προς προσωπικότητες είναι ο μοναδικός τρόπος πολιτικής του επιβίωσης. Αυτό άλλωστε είναι το κόμμα: κατά κανόνα, ένα άθροισμα από στελέχη συνεκτικός ιστός των οποίων δεν είναι μια μαρξιστική ρητορική αλλά η νομή της εξουσίας – ή η προσδοκία της. Κυνικό; Αλλά και πραγματιστικό.

Υπάρχουν, φυσικά, και οι αφελείς. Ενας στο κλίμα των «53+» έγραψε στην «Εποχή» ότι θα προτιμούσε αντί των πασόκων να έχουν ανταμειφθεί με υπουργικά αξιώματα ιδεολόγοι αριστεροί. Σοβαρολογεί; Δεν έχει καταλάβει ότι ο συγκολλητικός ιστός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι η Αριστερά αλλά η εξουσία – γι’ αυτό τους τρομάζει η απώλειά της; Οτι «οι μόνοι συνεπείς» είναι για την αφισοκόλληση και τα χειροκροτήματα;