Φεντερίκο και λευκή λάμψη

^«To λευκό χρώμα είναι διαφορετικό στην Καράρα. Την πόλη των μαρμάρων. Ετσι τη γνωρίζουν οι περισσότεροι. Και είναι η πόλη όπου γεννήθηκα. Ο πατέρας μου όπως και πολλοί άλλοι άνδρες στην πόλη, δούλευε στα μαρμαράδικα. Σε ένα από τα μεγαλύτερα της περιοχής. Σηκωνόταν στις 5 το πρωί και γύριζε στις 6 το απόγευμα. Αυτή ήταν σχεδόν όλη η ζωή του. Υπήρχε τόσο πολύ μάρμαρο γύρω μας και τόσο λευκό χρώμα που τελικά πέρασε και στα όνειρά μου. Εβλεπα ένα μεγάλο σκοτεινό τούνελ και στο τέλος πάντα μια λευκή λάμψη. Μπορεί να ήταν μάρμαρο, μπορεί και όχι. Τότε δεν ήξερα τι σήμαινε αυτό το όνειρο, δεν έβγαζε νόημα. Δεν ήθελα να πάω κάπου. Αγαπούσα την παιδική ζωή μου, είχα την οικογένειά μου και είχα και το ποδόσφαιρο. Δεν χρειαζόμουν τίποτα άλλο. Στα τρία χρόνια μου ο πατέρας μου με πήγε σε ένα παιχνιδάδικο και το μόνο που πήρα ήταν μία μπάλα. Δεν με ενδιέφερε τίποτα άλλο. Και επειδή ήταν μπαμπάς, αυτό δεν του φάνηκε και κακό. Ημουν αγόρι, ήθελα μπάλα.

Η μητέρα μου πάλι ήταν νοσοκόμα. Ηταν αυστηρή αλλά και τρυφερή ταυτόχρονα και ήξερε πάντα πώς να μου συμπεριφέρεται. Ο πατέρας θύμωνε όταν δεν έκανα κάτι σωστά. Καθώς μεγάλωνα κατάλαβα ότι απλώς ήθελε πάντα περισσότερα, γιατί πίστευε σε μένα. Και ήταν ο πρώτος που αντιλήφθηκε ότι το παιδί που δεν θέλει να παίζει με τίποτα άλλο εκτός από την μπάλα θα ήθελε να παίζει ποδόσφαιρο και στην υπόλοιπη ζωή του. Στα 7 με πήγε σε μία από τις ακαδημίες της Εμπολι στο Πονζάνο. Η μάνα μου ερχόταν, με έπαιρνε από το σχολείο, μου έδινε ένα τάπερ με λίγα ζεστά μακαρόνια και φεύγαμε με το γκρι Οpel Vectra μας, μία ώρα δρόμος μέχρι το Πονζάνο. Αλλαζα ρούχα στο αυτοκίνητο και έμπαινα στο γήπεδο. Δεν γυρνούσαμε ποτέ πριν από τις 8. Μετά έπρεπε να κάνω τα μαθήματά μου. Αν ήμουν γρήγορος κοιμόμουν κατά τις 11. Αυτό γινόταν τέσσερις φορές την εβδομάδα για αρκετά χρόνια. Αλλά άξιζε. Γιατί ήμουν καλός και γιατί μου άνοιξε τον δρόμο για τη Φιορεντίνα. Στη Φλωρεντία “πέταγα”. Επαιζα τρομερή μπάλα.

Μεγαλοκαρδία

Μέχρι που οι γιατροί της ομάδας βρήκαν κάτι που δεν τους άρεσε. “Ο Φεντερίκο έχει μεγαλοκαρδία”. Πιθανό; “Αδύνατο” έλεγα. Ημουν 16 και ένιωθα ανίκητος. “Θα ολοκληρώσουμε τα τεστ και θα δούμε. Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να σταματήσεις το ποδόσφαιρο για τους επόμενους έξι μήνες” είπαν. Προσπαθούσα να κρατάω απασχολημένο τον εαυτό μου αλλά ήταν οι πιο δύσκολοι έξι μήνες της ζωής μου. Και όταν πήρα ξανά το ΟΚ ένιωσα σαν να γεννήθηκα δεύτερη φορά! Ηταν, σαν να πήρε νόημα εκείνη η λευκή λάμψη που έβλεπα στα παιδικά μου όνειρα.

Οταν όμως έχεις περάσει κάτι ανάλογο, εκτιμάς ακόμα περισσότερο τη σπάνια τύχη να έχεις ταλέντο αλλά και να είσαι υγιής για να το αξιοποιείς. Από τότε δεν σταμάτησα να δουλεύω. Μόνο έτσι θα ερχόταν το ντεμπούτο μου στη Serie A το 2014. Και η κλήση μου στην εθνική το 2016. Και μόνο έτσι θα γινόμουν παίκτης της Γιουβέντους. Από τότε που πήγα στο Τορίνο, θυμάμαι συχνότερα τον «αδερφό» μου Νταβίντε Αστόρι. Είχε και αυτός πρόβλημα στην καρδιά. Δυστυχώς, όμως, ήταν θανατηφόρο. Ομως τον αισθάνομαι συνέχεια δίπλα μου. Να με παίρνει παράμερα όταν τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Να μιλάμε για ώρες και ώρες, στα ταξίδια, ή στο ξενοδοχείο. Ηξερε πάντα να μου δίνει τη σωστή συμβουλή. Οταν συμφώνησα με τη Γιουβέντους, ήταν πολύ δύσκολο που άφηνα τη Φλωρεντία. Ομως εκείνος το κατάλαβε από την πρώτη στιγμή και μου έδωσε την ευχή του.

Το Τορίνο

Δεν μοιάζει με καμία άλλη πόλη. Και μπορεί να ακούγονται πολλά κλισέ για τη μεγαλοπρέπεια της Γιούβε και για την αύρα του νικητή που φυσάει παντού, αλλά – πραγματικά – αν δεν το νιώσεις, δεν μπορείς να το καταλάβεις. Είμαι ευγνώμων για όσα συνέβησαν στη ζωή μου. Αυτά όμως που με έφεραν ώς εδω, ήταν τα δύσκολα. Γιατί αυτά σε κάνουν να ψάχνεις τις λύσεις. Τα δύσκολα σε πάνε ένα βήμα παραπέρα». Ο Φεντερίκο Μπερναντέσκι στο «Players Tribune». Δεν είναι κάποιος θρύλος της Γιουβέντους. Θέλει να γίνει όμως. Και αυτό ίσως είναι το σημαντικότερο.