Σπάζοντας τις αλυσίδες

Ποδοσφαιροποιώντας τον Καρλ Μαρξ, οι νεαροί ποδοσφαιριστές που πηγαίνουν κόντρα στη μοίρα που σχεδίασαν άλλοι γι’ αυτούς θα μπορούσαν να λένε: «Ας τρέμει η κυρίαρχη τάξη από την ποδοσφαιρική επανάσταση. Οι νεαροί ποδοσφαιριστές δεν έχουν να χάσουν τίποτε εκτός από τις αλυσίδες τους»

Πόσο άξιοι είναι αυτοί που χαράσσουν το μέλλον ενός ποδοσφαιριστή; Πόσο αντικειμενικά είναι τα κριτήρια επιλογής τους; Και βέβαια, πόσο σοβαρά πρέπει να τους λαμβάνουμε υπόψη στις επικοινωνιακές μας ανάσες;

Ο Νικολό Τζανιόλο, για τον οποίο μιλά πια όλη η Ευρώπη, κλήθηκε πρώτα στην Εθνική Ιταλίας και μετά έπαιξε στη Serie A με τη Ρόμα. Ο εκλέκτορας των Ιταλών Ρομπέρτο Μαντσίνι, μεγάλη ποδοσφαιρική προσωπικότητα τα χρόνια που κλωτσούσε την μπάλα, διέκρινε το ταλέντο του νεαρού και αδιαφορώντας για το πρωτόκολλο του έδωσε φανέλα των Ατζούρι χωρίς να περιμένει την καθιέρωσή του στην ομάδα της Ρώμης.

Ουσιαστικά απείλησε να εκθέσει τον προπονητή της Ρόμα γιατί τον προσμετρούσε απλά ως ένα ακόμα νούμερο στο ρόστερ του και τον υποχρέωσε να ρισκάρει με τον νεαρό.

Ο Τζανιόλο φοίτησε στις ακαδημίες της Φιορεντίνα, αλλά οι προπονητές των Βιόλα δεν διέβλεψαν το ταλέντο και τη δυναμική της εξέλιξης που έκρυβε αυτό. Και φυσικά τον έδιωξαν. Πήγε σε μια μικρή ομάδα, τη Βίρτους Εντέλα, αλλά κι εκεί οι ευκαιρίες ήταν λιγοστές. Συνέχισε στις μικρές ομάδες της Ιντερ, στις οποίες άρχισε να αχνοφαίνεται το ταλέντο του. Αλλά και πάλι οι πόρτες για την πρώτη ομάδα που οδηγούν στη Serie A παρέμειναν κλειστές. Δόθηκε ως αντάλλαγμα στη Ρόμα για να έρθει ο Ναϊνγκολάν στο Μιλάνο. Είχε την τύχη η Εθνική Ιταλίας να μοιάζει με ξηλωμένο πουλόβερ και τον Μαντσίνι να ψάχνει για νέους ήρωες. Και μετά αναρωτιόμαστε πόση γνώση διαθέτουν όλοι αυτοί που προσποιούνται τους μαέστρους των πάγκων και χάνουν βαλσαμωμένο πουλί από τα χέρια τους.