Εκβιασμός

Αυτό που θα περιγράψω εν συνεχεία είναι, κατά τη γνώμη μου, ο ορισμός του εκβιασμού. Από αυτούς που τους βλέπει ο εισαγγελέας, ανοίγει τον Ποινικό Κώδικα, δεν χρειάζεται καν να φυλλομετρήσει, πηγαίνει κατευθείαν στο άρθρο 385, και σου αναγγέλλει πομπωδώς: δεν θέλω να σας στεναχωρήσω αλλά η πράξη σας εμπίπτει απολύτως στις διατάξεις του άρθρου 385 περί εκβίασης, είναι κακούργημα, διώκεται αυτεπαγγέλτως και πας μέσα για 10 χρονάκια, να έχεις όλη σου την άνεση να βλέπεις τον κόσμο πίσω από τα κάγκελα.

Κυκλοφορεί,  λοιπόν, εσχάτως, στα πέριξ της γνωστής πλατείας (Κολωνακίου) καφενεία, ότι  πρόσωπο της εποχής ή των ημερών, αδιάφορο, «ειδοποιήθηκε» εγκύρως ότι οφείλει να είναι προσεκτικός στο τέντωμα του σκοινιού στο οποίο επιδίδεται (για να είμαι ακριβής, επιδιδόταν έως λίαν προσφάτως…) διότι η υπομονή είναι ανελαστικό «μέγεθος» και κάποια στιγμή εξαντλείται. Και πως δεν είναι καθόλου καλή ιδέα να δοκιμάζεις αντοχές όταν δεν μπορείς να εκτιμήσεις το εύρος τους. Κανόνας αυτοπροστασίας είναι αυτός. Απαραβίαστος. Κανένας δεν έχασε, ακολουθώντας τον.

Εκβιασμός II
Συνέχεια εκ του προηγουμένου: υποστηρίζεται ωσαύτως, από  θαμώνες των ίδιων καφενείων (στα οποία, σημειωτέον, συχνάζει καθημερινά ένα ποικιλόμορφο πλήθος από πολιτικούς, πολιτικάντηδες και πολιτικολογούντες…) ότι το πρόσωπο που προαναφέρεται, ενημερώθηκε ότι στην κατοχή εκείνων των οποίων η υπομονή εξαντλείται και οι αντοχές τους δοκιμάζονται σκληρά, υπάρχει βίντεο που το εμφανίζει (το περί ου ο λόγος πρόσωπο), άσπρο! Πάλλευκο. Σαν το πρώτο χιόνι που πέφτει στα βουνά. Πώς βάφουν οι γκέισες στην Ιαπωνία λευκό το πρόσωπό τους για να φαίνονται πιο ελκυστικές; Ετσι ακριβώς. Εικονίζεται λέει, σε κατάσταση όχι ακριβώς νηφαλιότητας,  σαν να έχει βουτήξει το κεφάλι σε μια σακούλα με… αλεύρι ή… ζάχαρη άχνη!  Δεν ξέρω γιατί αυτό είναι επιλήψιμο ή τι μπορεί να αποδείξει. ΄Η ποια η χρωματική διαφορά μεταξύ αλευριού και ζάχαρης άχνης, και πώς αυτή μπορεί να αποτυπωθεί, ως διαφορά, σε ένα βίντεο. Προφανώς τα δύο μέρη αυτής της ιδιότυπης σχέσης γνωρίζουν καλύτερα, οπότε και δεν υπεισέρχομαι περαιτέρω. Μπορώ όμως μετά βεβαιότητος να υπογραμμίσω ότι αυτές είναι μερικές εκ των μεθόδων που μετέρχονται συμμορίες της Λατινικής Αμερικής.

Λαβωμένο θηρίο
Θα προσθέσω, πάντως, ευκαιρίας δοθείσης, και μια γενικη παρατήρηση, την οποία  κι εγώ κάπου τη διάβασα – δεν μου την είπε κανείς. Είναι από αυτά τα μικρά ψήγματα σοφίας, τα οποία μπορεις να τα δεις να αναδύονται μέσα σε ένα πέλαγος αδιάφορων φληναφημάτων. Την υποστηρίζουν λέει οι Κινέζοι, οι οποίοι όσο να πεις είναι ψαγμένος λαός και φιλοσοφημένος. Ορισμένοι την αποδιδουν και στον σοφό Κομφούκιο, ο οποίος έχει πει βεβαίως διάφορες σοφίες, αλλά δεν έχει πει και όλες τις σοφίες: «Ποτέ μην αφήνεις λαβωμένο ένα θηρίο. Σκότωσέ το. Λαβωμένο, μπορεί να σε φάει. Αν δεν μπορείς να το σκοτώσεις, καλύτερα να αποφύγεις να το συναντήσεις».
Σοφό, όντως.

Κασέτες
Αφήνω κατά μέρος αυτά τα εν πολλοίς δυσοίωνα τα οποία, όπως προανέφερα, παραπέμπουν σε πρακτικές συμμοριών της Λατινικής Αμερικής, και  επανέρχομαι σε γνώριμα σε μένα νερά, όπως είναι η πασιχαρής και οιονεί ενδιαφέρουσα ελληνική πολιτική ζωή. Συγκεκριμένα, θέλω να υποβάλλω τα σέβη μου στην προνοητικότητα του Καμμένου αρχηγου των ΑΝΕΛ, ο οποίος  προσφάτως, στις αρχές της εβδομάδας συγκεκριμένα, έδωσε τα ρέστα του, σε  όσους επιμένουν να υποστηρίζουν ότι «όλο λόγια είναι». Ε, δεν είναι. Οταν φτάνει να έχει «αρχειοθετημένο» τον Τέρενς Κουίκ, από το μακρινό 1971 (48 χρόνια πίσω) να παίρνει συνεντεύξεις στη χουντική ΥΕΝΕΔ από τους χουνταίους  αρχηγούς Παττακό, Λαδά και Ασλανίδη, δεν μπορούμε παρά να υποβάλλουμε τα σεβάσματά μας, στην προνοητικότητα όπως και την οργανωτικότητα του ανδρός.
Κάντε το εικόνα παρακαλώ, picture this όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο με εκείνο το οξφορδιανό ιδίωμα το οποίο τρελαίνει κόσμο as usual: την περίοδο κατά την οποία ο αγαπητός μου Τέρενς νόμιζε ότι είναι ο άνθρωπος του προέδρου Πάνου, ο έμπιστός του, ο στενότερος συνεργάτης του, για χάρη του οποίου όργωνε την Ελλάδα αναλαμβάνοντας διάφορες αποστολές, την ίδια εκείνη περίοδο ο άλλος τον είχε «αρχειοθετήσει» κανονικά ως συνεργαζόμενο με τους χουντικούς, στη λογική ότι τώρα μεν είναι δικος μου και με υπηρετεί, αλλά αύριο δεν ξέρεις τι γίνεται. Μπορεί να με εγκαταλείψει.
Φυσικά δικαιώθηκε ο Καμμένος…

Κασέτες II
Και κλείνω το σχετικό σημείωμα, με μια ερώτηση και μία παρατήρηση. Η ερώτηση αποκλειστικά για τον Καμμένο αρχηγό των ΑΝΕΛ: η καθυστέρηση της αποκάλυψης του βίντεο του Τέρενς Κουίκ με τους χουντικούς οφείλεται σε κάποιου  είδους δυσλειτουργία του «συστήματος»; ΄Η στις άσχημες καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν όλες τις προηγούμενες ημέρες στις… Φλέβες και ήταν απαγορευτικές για καταδύσεις;
Και η (γενική) παρατήρηση: αν «αρχειοθετούσε» τους δικους του, όπως τον Τέρενς Κουίκ, υποθέτω δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φιλοσοφική αναζήτηση για να καταλήξει κανείς στο συμπέρασμα τι έκανε με εκείνους που δεν ήταν δικοί του…

«Il Divo»
Το περιστατικο με την αποκάλυψη Καμμένου για τον Τέρενς Κουίκ (τι αποκάλυψη δηλαδή, μια δουλειά έκανε ο άνθρωπος για το μεροκάματο…) μου θύμισε μια ιταλική ταινία, με τίτλο «Il Divo» (ο Θεός) του μεγάλου ιταλού σκηνοθέτη Πάολο Σορεντίνο. Η ταινία περιγράφει τη συναρπαστική ζωή ενός τεράστιου μεγέθους της ιταλικης πολιτικής ζωής, του Τζούλιο Αντρεότι. Στενός φίλος του  Ευαγγέλου Αβέρωφ αλλά και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, όπως και πολλών άλλων ελλήνων πολιτικών, ο Αντρεότι που χρημάτισε επτά φορές πρωθυπουργός και κυριάρχησε για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες στην πολιτική ζωή της Ιταλίας, περιγράφηκε με μια σειρά παρατσούκλια, όχι και τόσο κολακευτικά, τα οποία  αποτυπώνουν αυτήν τη διαδρομή. Αλλά και τις πρακτικές του. Αναφερόταν μεταξύ των συναδέλφων του πολιτικών, αλλά και των δημοσιογράφων ως θείος Τζούλιο, αλλά και ως Σαλαμάνδρα, ή Καμπούρης (λόγω της δυσμορφίας στην πλάτη του), ή Αλεπού, ή Μολώχ, ή Μαύρος Πάπας, ή Ανθρωπος της Αβύσσου, ή Βελζεβούλ.
Το 2003 δικάστηκε και καταδικάστηκε σε 24 χρόνια κάθειρξη για διαφθορά και σχέσεις με τη Μαφία, αλλά η ποινή κατέπεσε στον Αρειο Πάγο. Αξέχαστη θα μου μείνει η σκηνή, η οποία περιγράφει την παραμονή της έκδοσης της απόφασης του Αρείου Πάγου για την περίπτωσή του: ο φακός τον παρακολουθεί να κατεβαίνει με τον συνεργάτη του σε ένα υπόγειο του σπιτιού του, που είναι όλο ράφια, και ταξινομημένους πάνω τους, φακέλους. Περιέρχεται το υπόγειο, κοιτάζει τα ράφια και κάποια στιγμή σηκώνει το κουρασμένο του βλέμμα και το εστιάζει στους φακέλους που είχε σχηματίσει για διάφορους δικαστές. Το σαρδόνιο χαμόγελο που σχηματίζεται στο πρόσωπό του, είναι σαν να προδικάζει το αποτέλεσμα της δίκης…
Τρομερή ταινία, τη συστήνω ανεπιφύλακτα στον πρόεδρο Αλέξη, να την παρακολουθήσει. Μόνος ή με τη γνωστή παρέα του Μεγάρου Μαξίμου. Ισως τον βοηθήσει να εξάγει χρήσιμα συμπεράσματα…