Συκοφάντης με δικαστική βούλα

Υπάρχουν δικαστές στο Βερολίνο; Υπάρχουν. Και εν Αθήναις υπάρχουν. Δικαστές που στελέχωναν τη σύνθεση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, αψήφησαν την ιδιότητά του, αναφέρομαι στον «πολλά βαρύ και όχι υπουργό» Πολάκη, και τον καταδίκασαν με βαριά ποινή ως κοινό υβριστή και συκοφάντη, του εκλιπόντος συναδέλφου μου Βασίλη Μπεσκένη. Είναι το παιδί, για το οποίο ο Αδωνις (Γεωργιάδης) είχε πει προ καιρού στη Βουλή ότι «έσκασε» από τη στενοχώρια του, για την άθλια συκοφαντία που είχε εξαπολύσει σε βάρος του, ο υβριστής υπουργός Πολάκης, παρά το γεγονός ότι όπως αποδείχθηκε στο δικαστήριο γνώριζε ότι όλα όσα του καταμαρτυρούσε ήταν ψέματα. Κατ’ εξακολούθηση δε.

Ο Βασίλης Μπεσκένης, πατέρας ενός μικρού παιδιού, εργαζόταν στην τηλεόραση του Σκάι. Κατά καιρούς είχε μεταφέρει με κριτική διάθεση στο δελτίο ειδήσεων τις «επιδόσεις» του Πολάκη για διάφορα ζητήματα που άπτονταν των αρμοδιοτήτων του υπουργού. Εκείνος κατά την πάγια τακτική του, αντί να απαντάει επί της ουσίας, τον συκοφαντούσε ότι έλεγε όσα έλεγε επειδή τάχα μου είχε προσληφθεί στο ΚΕΕΛΠΝΟ επί ΝουΔού, και άρα τον έβαζε ο Αδωνις να τα λέει. Κλασικός Πολάκης. All time classic. Με επικρίνεις; Δεν σου απαντάω για όσα με εγκαλείς, σε βρίζω και σε συκοφαντώ. Στο τέλος κάτι θα μείνει από όλα αυτά.

Δεκαοκτώ χιλιάδες ευρώ αποζημίωση καλείται τώρα να πληρώσει ο συκοφάντης και με τη βούλα του δικαστηρίου «πολλά βαρύς και όχι» υπουργός, αλλά είναι τόσο τζάμπα μάγκας που θα προσφύγει στο Εφετείο, μήπως και καταφέρει να μειωθεί κάπως η ποινή. Γιατί τέτοιος είναι ο Παυλάρας: κάνει τον (μαχαλό)μαγκα και τον «όλα τα σφάζω όλα τα μαχαιρώνω», αλλά όταν έρθει η ώρα για το ταμείο, κάνει ό,τι μπορεί να πετάξει την μπάλα εκτός γηπέδου…

(Μιλάω μετά λόγου γνώσεως. Τον έχω υποστεί. Σύντομα όμως θα έχει νέα μου…)

Ο πόλεμος της λάσπης

Τι κάνεις με τους συκοφάντες; Υπάρχουν δύο δρόμοι. Ο ένας είναι να κλείσεις μάτια και αφτιά, να θωρακιστείς μέσα σου ότι αυτά δεν σε αγγίζουν, ότι τίποτε δεν μπορεί να σε λασπώσει, και να πας παρακάτω. Ο άλλος είναι να τον αρπάξεις από τον γιακά αυτόν τον τύπο, να τον σύρεις ενώπιον της Δικαιοσύνης, να δούμε αν μπορεί να αποδείξει όσα λέει.

Για χρόνια ήμουν υπέρ της πρώτης αντιμετώπισης. Είχα ταυτιστεί με την τακτική των παλιών δημοσιογράφων που υποστήριζαν την άποψη ότι ένας δημοσιογράφος δεν προσφεύγει ποτέ για προστασία στη Δικαιοσύνη, από τη στιγμή που διαθέτει βήμα για να υπερασπιστεί τον εαυτό του. Κατάλαβα αργά το λάθος μου. Ορισμένοι εκλαμβάνουν αυτή τη στάση ως αδυναμία. Ή ως φόβο. Δεν υποβάλλεις αγωγές ή μηνύσεις, διότι δήθεν τους φοβάσαι. Οτι θα σε λασπώσουν περισσότερο. Ή ότι τάχα είσαι κάπου «ανοιχτός» και το γνωρίζουν. Και κάπως έτσι άφησα για χρόνια τον Καμμένο να με συκοφαντεί ότι τάχα μου έχει στοιχεία πως ήμουν έμμισθος του Σαμαρά και του (τότε) Μεγάρου Μαξίμου, όπως και του Γιώργου Παπανδρέου προηγουμένως…

Η συγγνώμη της «Αυγής»

Οπως προανέφερα κατάλαβα αργά το λάθος μου. Κατέθεσα την πρώτη αγωγή κατά της «Αυγής» το καλοκαίρι του 2012 έπειτα από μια συντονισμένη άθλια επιχείρηση δολοφονίας χαρακτήρα που εξαπέλυσε εναντίον μου, με στόχο την ηθική, επαγγελματική, πολιτική, και κοινωνική εξουδετέρωσή μου. Επειτα από μια ηχηρή πρωτόδικη καταδίκη της εφημερίδας, και προ του κινδύνου να διπλασιαστεί αυτή η καταδίκη ενώπιον του Εφετείου, η «Αυγή» μού ζήτησε συγγνώμη. Δέχθηκα τη συγγνώμη, τη θεώρησα ειλικρινή, και κατόπιν αυτού, απέσυρα την αγωγή, γιατί δεν είχα ως στόχο να κερδίσω χρήματα. Αλλά να τους αποδείξω ότι πρώτον δεν είμαστε όλοι ίδιοι, και δεύτερον ότι στην κριτική δεν μπορείς να απαντάς με συκοφαντίες και λάσπη…

(Οι επιμελείς αναγνώστες μου μπορούν να την αναζητήσουν στο Διαδίκτυο γράφοντας στην αναζήτηση «η συγγνώμη της “Αυγής” στον Γ. Παπαχρήστο»)…

Η τακτική

Μερικούς μήνες αργότερα, νέο κρούσμα. Ο Θ. Μπαλασόπουλος της ΠΟΕ ΟΤΑ επιτίθεται λάβρος εναντίον μου, από του βήματος του συνεδρίου της Ομοσπονδίας του, με αφορμή την κριτική που έκανα εκείνη την εποχή στην ΠΟΕ ΟΤΑ και λέει τα ακόλουθα, υπό τις ιαχές εκατοντάδων αλαλαζόντων οπαδών-ψηφοφόρων του:

«… θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο τα δημοσιεύματα, που υπάρχουν και εγώ θα το πω με λέξεις ωμές, από προπληρωμένους κονδυλοφόρους που έχουν 7 αργομισθίες και δεν νιώθουν την αγωνία των εργαζομένων στην Τοπική Αυτοδιοίκηση που αύριο είτε των αιρετών δε θα έχουν να πληρώσουν είτε των εργαζομένων να ζήσουν τις οικογένειές τους. Διότι δεν μπορεί να γίνει τιμητής της Τοπικής Αυτοδιοίκησης κανένας Παπαχρήστου που έχει 7 αργομισθίες. Οπως το ίδιο, εμείς ξαναλέω προχθές, εγώ δύο κατήγγειλα. …Και είναι πληρωμένοι κονδυλοφόροι. Εκτελούν αυτή τη στιγμή συμβόλαια…».

Φυσικά υποβάλλω και σε αυτόν μια αγωγή να έρθει να αποδείξει όσα συκοφαντικά και άθλια μου καταμαρτυράει ενώπιον της ελληνικής Δικαιοσύνης. Επειτα από συνεχείς αναβολές, η υπόθεση επρόκειτο να εκδικαστεί προ εβδομάδος, επτά ολόκληρα χρόνια μετά. Ματαιώθηκε. Ο υβριστής μου, ζήτησε ταπεινά να τον συγχωρήσω. Δεν ήθελε λέει να με συκοφαντήσει. Επεσε θύμα ψευδών και αβάσιμων ειδήσεων που με αφορούσαν. Υπέγραψε μια δήλωση η οποία αναφέρει επί λέξει:

«Μια σειρά ατυχών και σε κάθε περίπτωση ολωσδιόλου αβάσιμων δημοσιευμάτων, τα οποία βασίστηκαν σε προδήλως ψευδείς πληροφορίες “παρέσυραν” τον κ. Θεμιστοκλή Μπαλασόπουλο και εκφράστηκε κατά του κ. Γεώργιου Παπαχρήστου με τον τρόπο που εκφράστηκε. Είναι προφανές ότι ο κ. Θεμιστοκλής Μπαλασόπουλος είχε πέσει θύμα ψευδών και γι’ αυτό αβασίμων πληροφοριών. Υπό την έννοια αυτή αισθάνεται ότι έχει την υποχρέωση να ανασκευάσει πλήρως τα όσα είπε σε βάρος του κ. Γιώργου Χρ. Παπαχρήστου. Η άνω ανασκευή εδράζεται στον σεβασμό του κ. Θεμιστοκλή Μπαλασόπουλου προς τον κ. Γιώργο Χρ. Παπαχρήστο».

Απέσυρα την αγωγή. Αλλά εννοείται ότι μπορώ να ζήσω και χωρίς τον σεβασμό του Μπαλασόπουλου και του κάθε υβριστή Μπαλασόπουλου. Αν αναφέρθηκα σε αυτό το θέμα σήμερα, είναι για να υπογραμμίσω ότι όλοι αυτοί, παγίως ακολουθούν την ίδια τακτική: όταν έχουν κάποιο αξίωμα και αισθάνονται ισχυροί βρίζουν και συκοφαντούν. Μετά, όταν έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, ζητάνε συγγνώμη για να αποφύγουν τις συνέπειες…

Τον άφησε άγαλμα

Μου το μετέφεραν, δεν ήμουν εκεί. Συνέβη χθες στο Προεδρικό Μέγαρο και αν το αναδεικνύω είναι για να το αντιδιαστείλω με τη στάση μερικών άλλων στελεχών του ΠΑΣΟΚ που συνωθούνται σε κοινωνικές και άλλες εκδηλώσεις προκειμένου να σφίξουν το χέρι υπουργών ή του Πρωθυπουργού, να τους εναγκαλιστούν και να χαριεντιστούν μαζί τους.

Ο Πρόεδρος Προκόπης παρέθετε την ετήσια δεξίωση προς τιμήν του διπλωματικού σώματος. Είχε σταθεί και χαιρετούσε διά χειραψίας τους καλεσμένους του, έχοντας δίπλα του τον πρόεδρο Τσίπρα, ο οποίος έκανε το ίδιο. Κάποια στιγμή εμφανίζεται ο πρώην πρόεδρος της Βουλής και ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Απόστολος Κακλαμάνης. Στέκεται, χαιρετάει τον Πρόεδρο Προκόπη και… προσπερνάει τον Τσίπρα ο οποίος μένει άγαλμα!

Θυμίζω απλώς τι είχε συμβεί πριν από κανένα μήνα στη γιορτή του Αντώνη Λιβάνη με διάφορους πασόκους και τον Τσίπρα, απέναντι σε αυτό που έκανε (ή μάλλον δεν έκανε χθες) ο πρόεδρος Αποστόλης…