Laughing out loud = γελάω δυνατά

Προσοχή, προσοχή: τα περιστατικά που ακολουθούν δεν έχουν καμία σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην Ελλάδα.

Ligue du LOL. Λίγκα του LOL. Του δυνατού, βροντερού γέλιου δηλαδή. Είναι το όνομα μιας κλειστής ομάδας που δημιούργησε στο Facebook το 2009 ο δημοσιογράφος Βενσάν Γκλαντ. Μέλη έκανε καμιά τριανταριά χρήστες, όλοι μεταξύ 20 και 30 χρόνων, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, κάποιοι γραφίστες, λίγοι διαφημιστές, όλοι ενεργοί στο Τwitter, από τους πρώτους που δραστηριοποιήθηκαν σε αυτό. Και ήταν ακόμα οι αρχές του, «την εποχή εκείνη, ήμασταν μια χούφτα άνθρωποι στο Τwitter, δεν υπήρχαν παρά μόνο geeks, μπλόγκερ και νεαροί δημοσιογράφοι του Παρισιού. Γνωριζόμασταν όλοι μεταξύ μας».

Μεταξύ 2009 και 2012, η Λίγκα του LOL ήταν ιδιαίτερα δραστήρια. Ακόμα υπάρχει. Πολλά μέλη της, μάλιστα, είναι σήμερα γνωστά ονόματα της δημοσιογραφίας και του χώρου της επικοινωνίας, αρκετοί βρίσκονται σε θέσεις ισχύος, να, ο Βενσάν Γκλαντ, είναι δημοσιογράφος της «Libération», το ίδιο και ο Αλεξάντρ Ερβό, ο Νταβίντ Ντουσέ είναι αρχισυντάκτης του περιοδικού «Les Inrockuptibles», ο Ανρί Μισέλ είναι podcaster, ο Γκιλέμ Μαλισέν παραγωγός podcast και βίντεο, ο Ολιβιέ Τεσκέ είναι δημοσιογράφος στο «Télerama», ο Κριστόφ Καρόν είναι αρχισυντάκτης στο γαλλικό «Slate», κ.ο.κ. Εργάζονται μάλιστα κυρίως σε αριστερά Μέσα. Και πολλοί από αυτούς έχουν χτίσει μια εικόνα φιλελεύθερη (με την καλή την έννοια), εμφανίζονται πολέμιοι των διακρίσεων, υπέρ της ισότητας των φύλων και των ίσων ευκαιριών. Η Λίγκα του LOL έχει πια ατονήσει. Τα χρόνια που ήταν όμως στα πάνω της, αποκαλύπτεται τώρα, τα μέλη της οργάνωναν εκστρατείες κυβερνο-εκφοβισμού, κατά το κοινώς λεγόμενο μπούλινγκ, πρωτίστως σε βάρος γυναικών, συχνά συναδέλφων τους, στο Τwitter, το «δικό τους» γήπεδο.

Το θέμα έσκασε τυχαία. Ενας δημοσιογράφος του «Slate», ο Τομά Μεσιάς, ανέβασε την περασμένη εβδομάδα ένα υπαινικτικό tweet για «αγέλες που παρενοχλούν φεμινίστριες», o Αλεξάντρ Ερβό της «Libération» τού απάντησε κάτι εξίσου αόριστο, για «κολλημένους που δεν μπορούν να χωνέψουν ότι κάποιος μπορεί πραγματικά να αλλάξει», η κριτικός τηλεόρασης Αϊσά Κοτμάν έστειλε ένα μήνυμα «σε όλα τα μέλη της αλλοτινής Λίγκας του LOL» ότι είναι «καλό να αλλάζεις αλλά ακόμα καλύτερο να ζητάς συγγνώμη», η μπλόγκερ Βαλερί Ρέι-Ρομπέρ έγραψε πως «δεν ξεχνάει τίποτα» και ένας κάποιος Ζαν έκανε την ερώτηση στο CheckNews, την υπηρεσία εξακρίβωσης πληροφοριών της «Libération»: «Υπήρξε πραγματικά η Λίγκα του Lol και όντως παρενοχλούσε φεμινίστριες στα κοινωνικά δίκτυα;».

Το αποτέλεσμα ήταν ένα μεγάλο ρεπορτάζ, με πολλές ανώνυμες μαρτυρίες καταρχήν, που συχνά όμως βγήκαν τις επόμενες ημέρες από την ανωνυμία, γιατί το ρεπορτάζ δεν έπαψε να εμπλουτίζεται, με καταγγελίες από τη μία πλευρά και συγγνώμες από την άλλη, άλλες διστακτικές και απρόθυμες, άλλες πιο ειλικρινείς. «Ολη μου την υποστήριξη και την αλληλεγγύη στις μπλόγκερ και τις δημοσιογράφους που αναγκάστηκαν να υποστούν τη σεξιστική παρενόχληση της Λίγκας του LOL. Ανελέητο δεν είναι το “Internet”, είναι αυτό που κάνουμε με αυτό» αντέδρασε η γαλλίδα υφυπουργός Ισότητας, Μαρλέν Σιαπά.

«Αυτοί οι άνθρωποι θεωρούσαν ότι κάνουν πλάκα, αλλά μας κατέστρεψαν τη ζωή». «Ημουν μια νεαρή, άπειρη δημοσιογράφος, σκεφτόμουν πως βρίσκονταν σε όλα τα Μέσα όπου ήλπιζα να δουλέψω, ότι γνώριζαν όλον τον κόσμο, άρα αναγκαστικά όλος ο κόσμος έπρεπε να συμπεριφέρεται έτσι στις μεγάλες εφημερίδες». «Ηταν άνθρωποι που γνωρίζαμε, με τους οποίους είχαμε διασταυρωθεί σε κάποια εκδήλωση, με τους οποίους είχαμε κάποιες φορές δουλέψει. Και αυτό το έκανε ακόμα σκληρότερο». «Ηταν διαβόητοι στο Τwitter, με παρενοχλούσαν για χρόνια, με προσβολές, φωτομοντάζ, γκιφάκια πορνό στα οποία προσέθεταν το δικό μου πρόσωπο, ανώνυμα υβριστικά μέιλ». «Τα έβαζαν, πολλοί μαζί, με το ίδιο άτομο. Και καθώς είχαν πολλούς ακολούθους ο καθένας, το πράγμα έπαιρνε γρήγορα μεγάλες διαστάσεις». «Ημουν επιπλέον παχιά, οπότε καταλαβαίνετε». «Ημουν επιπλέον μαύρη, οπότε καταλαβαίνετε». «Πολλές κοπέλες έτρεμαν αυτούς τους τύπους, φοβούνταν να τους καταγγείλουν». «Οι τύποι αυτοί κατέχουν άριστα τα σόσιαλ μίντια, έκτοτε έχουν όλοι “καθαρίσει” τους λογαριασμούς τους στο twitter». «Η Λίγκα του LOL είναι αυτό που με έκανε να εγκαταλείψω το twitter το 2013». «Μας εξευτέλιζαν δημοσίως, χωρίς να σκέφτονται πώς μπορεί να νιώθαμε. Για μένα ήταν σαν κάθοδος στην κόλαση». «Οταν προτείνω σήμερα ελεύθερα θέματα για τον φεμινισμό στο “Les Inrocks”, στο “Slate”, τη “Libération”, όπου αυτά τα άτομα κατέχουν πλέον θέσεις ευθύνης, είναι λίγο σουρεαλιστικό».

Οσες απαντήσεις έχουν δώσει οι εμπλεκόμενοι, ακόμα και αν καταλήγουν καμιά φορά σε μια λιγότερο ή περισσότερο ειλικρινή συγγνώμη, ξεκινούν από ένα «μα εμείς πλάκα κάναμε» και συνοψίζονται σε ένα «ήμασταν νέοι και ανώριμοι». Οι καταγγελίες, πάντως, πολλαπλασιάζονται. Εσωτερικές έρευνες έχουν ξεκινήσει, κεφάλια ήδη πέφτουν. Κάποιοι μιλούν για ένα «#MeToo του γαλλικού Τύπου». Θυμάστε ίσως εκείνο το κίνημα που πέρασε και δεν μας άγγιξε.

Δεν συμβαίνουν τέτοια στην Ελλάδα. Μην τα ξαναλέμε.