«Αριστερός πατριωτισμός» στην άκρη της λίμνης

«Η Αριστερά βραχυκυκλώνει με τα εθνικά θέματα. Χρειάζεται ένας επανακαθορισμός της στάσης της, αλλιώς θα συντριβεί». Τα λόγια κορυφαίου στελέχους της μη συριζαίικης Αριστεράς, αποτυπώνουν και το κλίμα στην ευρύτερη επικράτεια του αριστερού τόξου αυτές τις ημέρες που ζούμε τα απόνερα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Και παρότι διανύουμε την κύρωση και της ένταξης της «Βόρειας Μακεδονίας» στο ΝΑΤΟ – κατεξοχήν προνομιακή στιγμή για τις αντινατοικές δυνάμεις της Αριστεράς – η αμηχανία παραμένει. Η όλη εικόνα επιτάθηκε και από την εικόνα των πρόσφατων συλλαλητηρίων – αλλά και συνεχιζόμενων διαμαρτυριών σήμερα με κάθε αφορμή και συχνά με ανορθόδοξους τρόπους –  που απέστειλαν ακόμη πιο ασθενές μήνυμα για το πού το πάει η Αριστερά. Κι αυτό αφού παρά το γεγονός πως οι δυνάμεις της επιχείρησαν να διαχωρίσουν τη θέση τους από τα συλλαλητήρια του Συντάγματος, η αλήθεια είναι πως τον τόνο των έδωσαν άλλες δυνάμεις έξω από τη Βουλή.

Η ΟΡΓΗ ΤΟΥ ΚΟΥΤΣΟΥΜΠΑ. Η κάθετα αρνητική στάση του ΚΚΕ κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών και η καταψήφισή της, είχε ξεκάθαρη στόχευση. Κι αυτή δεν ήταν άλλη από το να προβάλει τη ΝΑΤΟϊκή της σύσταση. Ο Δημήτρης Κουτσούμπας μάλιστα συνέδεσε την όλη Συμφωνία με «σέρβις» στο ΝΑΤΟ και τους σχεδιασμούς του στην περιοχή των Δυτικών Βαλκανίων. Η υπαγωγή των γειτόνων στο ΝΑΤΟ και η επιτάχυνση της διαδικασίας βεβαίως είναι στα υπέρ της τακτικής του ΚΚΕ που δείχνει να δικαιώνεται. Κι όμως, σύμφωνα με μια ανάγνωση, το δικό του «όχι» αθροίστηκε με το γενικευμένο «όχι» των άλλων πολιτικών δυνάμεων. Καθόλου τυχαία και η συριζαίικη προπαγάνδα επιχείρησε να δείξει πως το ΚΚΕ απλώς έβαλε πλάτη στο «όχι» της ΝΔ και του Κινήματος Αλλαγής, ενώ το ενέτεινε υπενθυμίζοντας τη μοναχική στάση του Περισσού το μακρινό 1992, όταν το ΚΚΕ είχε ταχθεί με τη σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για τη γείτονα χώρα, ενώ σύσσωμο το πολιτικό προσωπικό είχε στάση κατά της οποιαδήποτε ονομασίας με παράγωγο τη «Μακεδονία» (ακόμη και ο τότε Συνασπισμός). Κι όμως ακόμη και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε – ύστερα από καιρό – να επιτεθεί μετωπικά στο ΚΚΕ, αγγίζοντας μια ευαίσθητη χορδή της Ιστορίας του: αυτή της συμμετοχής σλαβόφωνων στον ΕΛΑΣ και στον Δημοκρατικό Στρατό, κάτι που εξόργισε τον Δημήτρη Κουτσούμπα. Είναι χαρακτηριστικός ο άγριος πόλεμος του Περισσού με τον «πρώην» σύντροφο Θανάση Καρτερό αλλά και η εξελισσόμενη πολεμική από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» κατά της «νατοϊκής Αριστεράς». Ο σημερινός διευθυντής του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, επιτέθηκε στο ΚΚΕ για τη «στροφή» του και τη μη στήριξη της Συμφωνίας. Κι όμως παρότι και το ΚΚΕ διοργάνωσε ξεχωριστό συλλαλητήριο στο Πάρκο Ελευθερίας για να δώσει ακόμη μεγαλύτερη έμφαση στην ανάμιξη του αμερικάνικου παράγοντα, δεν έμεινε ο δικός του τόνος ως ο ηγεμονικός στις αντιδράσεις στη Συμφωνία των Πρεσπών.

ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ ΤΗΣ ΛΑΕ. Ακόμη περισσότερο οι μικρότερες δυνάμεις της Αριστεράς, όπως η Λαϊκή Ενότητα που διοργάνωσε τη δική της ξεχωριστή συγκέντρωση αντίθεσης στην Συμφωνία ενώ τα στελέχη της (π.χ. ο Νίκος Χουντής στο Παγκράτι) συνέχισαν να κρατάνε ψηλά τους αντινατοϊκούς και αντικυβερνητικούς τόνους. Μάλιστα επιχείρησαν να διαμορφώσουν όρους «πατριωτικής αριστερής αντίδρασης» στις εξελίξεις. Αυτό βέβαια πυροδότησε αντιδράσεις στην αριστερή επικράτεια, αφού οι πιο αντιεθνικιστικές δυνάμεις πρόβαλαν πως τα όρια με τον αστικό εθνικισμό είναι δυσδιάκριτα. Κι όμως σύμφωνα επίσης με μια ανάγνωση, η ασθενής φωνή της ΛΑΕ πνίγηκε μέσα στην «εθνική» λαϊκή διαμαρτυρία, χωρίς να καταφέρει να δώσει το δικό της διακριτό στίγμα. Είναι επίσης χαρακτηριστικό πως εντός της Αριστεράς (στη ΛΑΕ και τις μικρές δυνάμεις) υπήρξε έντονη ζύμωση για το πώς θα χειριστούν την αντίδρασή τους στη Συμφωνία, χωρίς όμως και να ταυτίζονται με τη δεξιά ρητορική. Αυτό πάντως που τώρα αφήνει η όλη έντονη διαίρεση και πόλωση είναι πως και η Αριστερά πιέστηκε από τη συγκυρία και δεν κατάφερε να αρθρώσει τη δική της αυτοτελή φωνή.