Αυξάνονται τα κρούσματα καρκίνου του στόματος

Αυξάνονται με ανησυχητικούς ρυθμούς τα κρούσματα καρκίνου του στόματος, με το αλκοόλ, το τσιγάρο, την υπεριώδη ακτινοβολία και τον ιό HPV να αποτελούν τους βασικούς… υπόπτους. Τα τελευταία δέκα χρόνια τα περιστατικά έχουν αυξηθεί κατά 25% και κάθε χρόνο καταγράφονται περισσότερα από 300.000 νέα κρούσματα ανά τον κόσμο.

Ο καρκίνος του στόματος είναι μια δύσκολα αντιμετωπίσιμη νόσος, της οποίας η έκβαση όταν διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο είναι συνήθως μοιραία, σημείωσε ο επίκουρος καθηγητής Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής του ΕΚΠΑ Λάμπρος Γκουτζάνης σε ημερίδα που διοργάνωσε ο Οδοντιατρικός Σύλλογος Πειραιώς με το Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Μεταξά, με θέμα «Ογκολογικός ασθενής». Πρόσθεσε μάλιστα ότι «δυστυχώς, μόλις το 31% των καρκινωμάτων του στόματος διαγιγνώσκεται σε αρχικό στάδιο».

Τα συμπτώματα του καρκίνου του στόματος είναι έλκος ή εξόγκωμα στο στόμα που δεν επουλώνεται (το 80% των ατόμων με καρκίνο του στόματος έχουν αυτό το σύμπτωμα), ενόχληση στο στόμα που δεν υποχωρεί, μία λευκή ή κόκκινη κηλίδα στο στόμα ή στον φάρυγγα, δυσκολία ή πόνος κατά τη μάσηση ή την κατάποση.

Επιπλέον, στα ύποπτα σημάδια περιλαμβάνονται ανώδυνο εξόγκωμα στον τράχηλο (σχετίζεται κυρίως με τον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων), ασυνήθιστη αιμορραγία ή μούδιασμα στο στόμα, απώλεια δοντιών χωρίς εμφανή αιτία, δυσκολία στην κίνηση της γνάθου, απώλεια βάρους. Σε ό,τι αφορά τη θεραπεία του καρκίνου του στόματος, οι παράγοντες που επηρεάζουν τη θεραπευτική του αντιμετώπιση είναι πολλοί (μέγεθος, θέση, στάδιο, μεταστάσεις), ενώ καθοριστικά κριτήρια για την επιλογή του θεραπευτικού σχήματος αποτελούν η ηλικία, η πρόγνωση και η ποιότητα ζωής των ασθενών μετά τη θεραπεία, διευκρινισε από την πλευρά του ο καθηγητής Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής στο ΑΠΘ Λάμπρος Ζουλούμης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι όπως τονίστηκε στην ίδια ημερίδα, οι οδοντίατροι μπορούν να συνεισφέρουν στον έλεγχο των υποτροπών αλλά και στη μείωση της συχνότητας του καρκίνου του στόματος, βελτιώνοντας την πρώιμη διάγνωση. Και αυτό διότι μπορούν να αναγνωρίσουν εκείνους που βρίσκονται σε αυξημένο κίνδυνο, να τους ενημερώσουν για τους παράγοντες κινδύνου και να διενεργούν επιμελή κλινική εξέταση της στοματικής κοιλότητας των ασθενών τους.