Χρήστος Χρυσόπουλος

Ας υποθέσουμε ότι σε αυτό το όνειρο ταξιδεύετε. Ο τόπος σας είναι άγνωστος. Περπατάτε στους δρόμους, όλα είναι νέα και παράξενα και ελκυστικά. Ολα πάνε καλά. Ολα πηγαίνουν όπως θέλετε. Και τότε κάτι αναπάντεχο συμβαίνει. Παρουσιάζεται μπροστά σας και σας γοητεύει μονομιάς. Εμφανίζεται από το πουθενά και δεν μπορείτε να μην παρατηρήσετε τον τρόπο με τον οποίο το πρόσωπό της φωτίζεται όταν μιλά, τον τρόπο με τον οποίο τα δάκτυλά της τεντώνονται όταν γελάει, τη λεπτότητα των χειλιών της…

Συμφωνείτε να συναντηθείτε ξανά το επόμενο πρωί, την καθορισμένη ώρα, στο καθορισμένο μέρος, και αυτή τη φορά είναι η γραμμή του λαιμού της καθώς κοιτάζει τους πίνακες ζωγραφικής στον τοίχο, και η στρογγυλάδα των ώμων της, και εκείνη η σκοτεινή μικρή ουλή στον καρπό του δεξιού χεριού της.

Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι είναι ζωγράφος ή ότι ήταν παλιότερα, και αυτό είναι σημαντικό για εσάς επειδή τώρα καταλαβαίνετε το σημάδι στο χέρι της με νέο τρόπο.

Η μέρα συνεχίζεται και έπειτα όλα αφορούν τα γυμνά της πόδια που ακουμπούν το χαλί κατά τη διάρκεια του δείπνου, και τη γραμμή των οστών στη σπονδυλική της στήλη, και πάλι τα γέλια και τα δάκτυλα και τη γραμμή του λαιμού της.

Κατόπιν χωρίζετε χωρίς πολλή σκέψη. Γρήγορα. Φοβάστε ότι ίσως να είπατε κάτι άστοχο, και ποιος ξέρει… μπορεί και να το κάνατε. Αλλά στο τέλος είναι αυτό το φευγαλέο φιλί – ούτε καν φιλί, ένα πέρασμα των χειλιών – και έπειτα μια ερώτηση: «Ποιος είσαι;» και ένα λεωφορείο που ήρθε πολύ γρήγορα. Ας υποθέσουμε επίσης ότι την επόμενη μέρα στο όνειρο δεν συνέβη τίποτα. Ας πούμε ότι είστε και οι δύο κουρασμένοι και χρειάζεστε ανάπαυση και ίσως κάποια απόσταση, αλλά τίποτα πέρα από αυτό. Κι έτσι εκείνη την ημέρα παραμείνατε και οι δυο σιωπηλοί.

Και την τελευταία μέρα, το επόμενο πρωί, λίγο πριν επιστρέψετε από το όνειρο, θα τη συναντήσετε και πάλι. Και αυτή τη φορά πρόκειται για τον ιδρώτα στον αυχένα της – ήρθε με το ποδήλατο για να σας συναντήσει -, και για τον περίπατο στο πάρκο, και για το σημάδι της ευλογιάς στο στήθος της, και για το κόψιμο στο δάχτυλό της. Αυτό το τελευταίο πρωί, πρόκειται για την κουβέντα που φαίνεται κάπως αμήχανη και ανόητη – μια μικρή πράξη δειλίας – αλλά και για τον περίπατο και το γέλιο ξανά, και στο τέλος, για το κράτημα των χεριών αν και δεν μπορέσατε πραγματικά να καταλάβετε αν σήμαινε κάτι.

Και έτσι όλα σταματούν εδώ, με το μυστηριώδες κράτημα των χεριών, ένα βιαστικό φιλί – ή μπορεί να μην ήταν – και πάλι ένα λεωφορείο που ήρθε πολύ γρήγορα.

Σε αυτό το σημείο αντιλαμβάνεστε ότι τίποτε σε αυτό το όνειρο δεν αφορά τα χέρια και τα γέλια και τον ιδρωμένο σβέρκο. Δεν πρόκειται για την υπόσχεση του έρωτα και για το σημάδι στο δέρμα. Πρόκειται για τη φύση του ονείρου. Και για τις αισθήσεις που σβήνουν. Και για το σύντομο αυτό χρονικό διάστημα μεταξύ της πραγματικής επιστροφής στον αληθινό κόσμο και της πραγματικότητας της αναχώρησης από εκείνον. Οταν βιάζεστε να κρατήσετε στον νου έστω ένα ψήγμα ανάμνησης από ό,τι έγινε εκεί.

Και έτσι, ας υποθέσουμε λοιπόν ότι αυτό είναι το μόνο που ήταν. Είναι στη φύση του ονείρου να μοιάζει έτσι…

info: Ο Χρήστος Χρυσόπουλος είναι συγγραφέας. Ασχολείται με την πεζογραφία και το δοκίμιο. Κυκλοφορούν δεκαπέντε βιβλία του. Η πιο πρόσφατη εργασία του είναι η μετάφραση του ποιητικού θεατρικού έργου «Φαίδρα» της Μαρίνας Τσβετάγεβα, η οποία θα κυκλοφορήσει σε λίγους μήνες από τις εκδόσεις Νεφέλη και έχει ανεβεί το 2018 στο θέατρο Σημείο σε σκηνοθεσία Νίκου Διαμαντή