Σαν τον λεκέ στο ύφασμα

Μπορεί να το περιγράψει κανείς σε ημερολογιακή μορφή: Την ημέρα πρώτη, ας πούμε, η αποχώρηση Καμμένου από την κυβέρνηση παρουσιάστηκε ως το γεγονός που αποκαθάρει την Αριστερά του Αλέξη Τσίπρα από την Ακρα Δεξιά της. Αλλά ο Καμμένος είναι ακόμη εκεί. Κι έτσι, τη δεύτερη ημέρα, ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να απαλλαγεί από τον Καμμένο διά του εξευμενισμού του προσφέροντάς του μια αρχηγία στη Βουλή χωρίς κοινοβουλευτική ομάδα.

Μόνο που ο τρόπος, η αλλαγή του Κανονισμού από τον πρόεδρο της Βουλής, είναι εξαιρετικά τοξικός. Και γι’ αυτό την τρίτη ημέρα επιχειρεί να απαλλαγεί από τον Καμμένο αδρανοποιώντας τον με τους έξι προθύμους να δηλώνουν «προσμετρημένοι». Αλλά αυτή δεν είναι παρά μια κίνηση απελπισίας: ο Καμμένος δεν θα παραμείνει στην Αριστερά μόνο με τους δύο βουλευτές που θα είναι στο δικό του κόμμα αλλά θα στηρίζουν ένα άλλο. Θα είναι και με μια οργή που προκαλεί αυτός ακριβώς ο παράδοξος θεσμικά και προσβλητικός για τον ίδιο δυϊσμός.

Σε όποια μέρα του ημερολογίου και αν σταθεί κανείς, το βασικό πρόβλημα βρίσκεται στη μέθοδο. Το ημερολόγιο δεν είναι πολιτικό, είναι το ημερολόγιο μιας νοικοκυράς: ο Αλέξης Τσίπρας προσπάθησε να καθαρίσει τον Πάνο Καμμένο όπως θα καθάριζε έναν δύσκολο λεκέ στο κοστούμι του. Αλλά ο λεκές είναι ακόμη εκεί κι ακόμη περισσότερο: ημέρα με την ημέρα απλώνεται όλο και πιο πολύ στο ύφασμα. Ολα τα καθαριστικά έχουν το ίδιο αποτέλεσμα: κάνουν τον λεκέ πιο βαθύ. Τον κάνουν χειρότερο.

Από τη μέθοδο αποδεικνύεται πως δεν υπάρχει τρόπος να απαλλαγεί ο Τσίπρας από τον Καμμένο. Κι αυτή δεν είναι μόνο μια αδυναμία που υπονομεύει το εγχείρημα της συμπόρευσης των προοδευτικών δυνάμεων. Είναι και μια στάμπα για την επόμενη ημέρα του ημερολογίου. Ο λεκές δεν καθάρισε με τον Βούτση και πολύ περισσότερο δεν καθαρίζει με τον Ραγκούση και τον Δανέλλη. Ο λεκές στο ύφασμα της συριζαϊκής Αριστεράς θα μείνει για πάντα.