Μα ήταν ο Τρότσκι απατημένος;

Το είχε πει από το βήμα του Κοινοβουλίου πριν από σχεδόν είκοσι ημέρες με μια μαντινάδα: «Ο άντρας όταν γεύεται τη γλύκα του κεράτου, μέλι και γάλα γίνεται με τη νοικοκυρά του». Το επανέλαβε και χθες στους διαδρόμους της Βουλής: «Κανένα διαζύγιο δεν είναι συναινετικό, το πρόβλημα είναι το κέρατο». Θα μπορούσε να σταθεί κανείς στη χρήση των λέξεων. Εχει περισσότερη σημασία όμως να σταθεί στην επιμονή με την οποία χρησιμοποιεί ο Πάνος Καμμένος τις ίδιες τις λέξεις. Γιατί είναι η επιμονή που μαρτυρεί πως έχει επιλέξει έναν σταθερό ρόλο. Πως μετά την αποχώρησή του από την κυβέρνηση πρωταγωνιστεί στην πολιτική ζωή ως απατημένος.

Πολιτικά μιλώντας πάντα, είναι ένας ρόλος που του ταιριάζει; Κατ’ αρχάς, φαίνεται να του ταιριάζει το ιδίωμα. Ενας Καμμένος που μιλάει για κέρατα και διαζύγια είναι πιο κοντά στον Καμμένο από έναν Καμμένο που αναλύει ιστορικοπολιτικά την αποχώρησή του συγκρίνοντας τον εαυτό του με τον Λέοντα Τρότσκι (φωτογραφία), όπως συνέβη χθες το πρωί στην τηλεόραση. Οχι πως δεν επέλεξε και στο τηλεοπτικό στούντιο του Open τον ρόλο του θύματος. Η σύγκριση όμως του ίδιου με τον Τρότσκι και του Φλαμπουράρη με τον Στάλιν είναι τόσο άστοχη, που ορίζει και το πλαίσιο. Με άλλα λόγια, το πλαίσιο στο οποίο διαμόρφωσε ο ίδιος τη σχέση του με τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι ιστορικοπολιτικό. Είναι οικογενειακό. Το στόρι δεν είναι για το History Channel. Είναι για εκείνες τις μεσημεριανές εκπομπές με τα ζευγάρια που τσακώνονταν στο πλατό.

Το ερώτημα

Ακόμη κι έτσι, το ερώτημα παραμένει: γιατί ο Πάνος Καμμένος επέλεξε στη ζωή τον ρόλο του απατημένου; Γιατί δείχνει να έχει νικηθεί κατά κράτος από τον Αλέξη Τσίπρα και – ακόμη περισσότερο – να αποδέχεται αυτή την ήττα; Και προδομένος και παραδομένος; Ή, σύμφωνα με το δικό του ιδιώμα, και κερατάς και δαρμένος; Μία εξήγηση θα μπορούσε να είναι ψυχολογική: ο απατημένος βρίσκεται ακόμη σε φάση έντονης συναισθηματικής εξάρτησης – είτε από τον Τσίπρα είτε από το υπουργείο που έχασε ή και από τα δυο μαζί.

Η πιο πολιτική εξήγηση λέει ότι ο ρόλος του θύματος είναι στην πραγματικότητα μια στάση αναμονής. Μπορεί ο Καμμένος να πετάει πού και πού καμιά ρουκέτα κατά του Μαξίμου, μπορεί να διατυπώνει κανένα παράπονο, αλλά  στην ουσία περιμένει. Περιμένει κατ’ αρχάς το επιστημονικό συμβούλιο της Βουλής που θα αποφασίσει έως την Παρασκευή εάν θα έχει Κοινοβουλευτική Ομάδα ή όχι. Και περιμένει και από τον ίδιο τον Τσίπρα ένα είδος αποκατάστασης. Γι’ αυτό δεν είναι ο ίδιος ο Τσίπρας Στάλιν και Λένιν – είναι ο Φλαμπουράρης και ο Καρτερός. Γι’ αυτό το πρόβλημα δεν βρίσκεται στον ίδιο τον Πρωθυπουργό, αλλά στο «ανασφαλές» πρωθυπουργικό περιβάλλον που «θυμίζει ΚΚΕ».

ΤΟ ΙΔΙΩΜΑ

Η σύνδεση με το ΚΚΕ μαρτυρεί πως στην προσπάθειά του να απαλλάξει (τουλάχιστον προς το παρόν) από την ευθύνη τον Αλέξη Τσίπρα, καταλογίζοντάς του απλώς μια κάποια ανεντιμότητα, ο Καμμένος θα μπορούσε να πει πως φταίει ακόμη και ο Κουτσούμπας. Είναι κι αυτό όμως μια απόδειξη του γεγονότος πως η ανάλυση πάσχει ιστορικοπολιτικά. Επιβάλλεται έτσι η επιστροφή στο ιδίωμα Καμμένου, επιβάλλεται η επιστροφή σε κάτι που δεν είναι βγαλμένο από την πολιτική αλλά από την ίδια τη ζωή: δεν φταίει ο γαμπρός για το διαζύγιο, δεν φταίει καν για το κέρατο. Και για το διαζύγιο και για το κέρατο φταίει το σόι του.