Θυσίες

Η επιλογή είχε γίνει πολύ πριν από τις εκλογές. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα συγκυβερνούσε με κάποιο κόμμα του προοδευτικού χώρου, αφού αυτό θα του δημιουργούσε προβλήματα στην προώθηση της αντιφιλελεύθερης και αυταρχικής του ατζέντας, αλλά με το κόμμα της πιο βαθιάς αντίδρασης, τους Ανεξάρτητους Ελληνες. Μοιράστηκαν τα οφίτσια, δόθηκαν αμοιβαίες διαβεβαιώσεις, το μόνο που έμενε ήταν να πειστούν οι παλιοί, οι ρομαντικοί, τα ιστορικά στελέχη της Αριστεράς.

Το επιχείρημα ήταν ουσιαστικά ένα: μόνο έτσι θα μπορέσουμε να κυβερνήσουμε. Κι όταν περάσει αυτή η φάση, και έχουμε εδραιωθεί ως ηγεμονική δύναμη του χώρου, θα πετάξουμε το ξένο φορτίο και θα κάνουμε τις αναγκαίες ιδεολογικές ανακατατάξεις. Κλείστε λοιπόν τη μύτη και βάλτε πλάτη, ο σοσιαλισμός θέλει θυσίες.

Κάπως έτσι γεννήθηκε το υβρίδιο που κυβέρνησε τη χώρα τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Η στιγμή της διάλυσής του είχε προαποφασιστεί και αυτή: λίγο πριν από τις εκλογές, ώστε να δοθεί η εντύπωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πια «καθαρός». Κάποια στιγμή φάνηκε και ποια θα ήταν η αφορμή: το Μακεδονικό. Το μόνο που δεν μπορούσε να σχεδιαστεί με λεπτομέρειες ήταν η μορφή του διαζυγίου. Τα πρόσωπα που θα εμπλέκονταν, τα λόγια που θα ανταλλάσσονταν.

Αυτό ήταν το αδύνατο σημείο του σεναρίου. Και εκεί χάλασε η δουλειά. Δεν είναι περίεργο, με τον Καμμένο είχες να κάνεις. Ακόμη και στην περίπτωση λοιπόν που είχες καλές προθέσεις, δεν μπορεί, όταν κάνεις παρέα με το τέρας, θα του μοιάσεις. Κι αν παραμέρισες τις αρχές σου μια φορά στο όνομα της υλοποίησης ενός οράματος, αν δέχθηκες εύκολα ή δύσκολα ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, θα το κάνεις ξανά μπροστά στην προοπτική του ολοκληρωτικού εξευτελισμού και της απόλυτης γελοιοποίησης, θα υπακούσεις ξανά, θα συναλλαγείς ξανά, ακόμη κι αν ο άλλος έχει παραβιάσει όλες τις κόκκινες γραμμές σου. Χάριν του σοσιαλισμού; Οχι. Επειδή είναι πια πολύ αργά για να ορθώσεις το ανάστημά σου.

Υπάρχει μια σκηνή στην ταινία Vice, όπου η ομοφυλόφιλη κόρη του Ντικ Τσέινι ανακαλύπτει ότι η αδελφή της τάχθηκε δημοσίως εναντίον του γάμου των ομοφυλοφίλων για να μην αποτελέσει το θέμα αυτό αγκάθι στην εκστρατεία της για την εκλογή στη Γερουσία. «Αποκλείεται να το έκανε χωρίς τη συναίνεσή σας» διαμαρτύρεται στη μητέρα της. Κι εκείνη τη χαρακτηρίζει υστερική, όχι επειδή έχει άδικο, αλλά επειδή επιμένει σε κάποιες ηθικές αρχές και δεν αντιλαμβάνεται ότι για να επιτευχθεί ένας ανώτερος στόχος χρειάζονται θυσίες, και υποχωρήσεις, και συμβιβασμοί.

Εκεί τουλάχιστον υπήρχε ακόμη κάποιος στόχος, αν και πολύ μικρότερος από τον αρχικό, την αλλαγή της Αμερικής και του κόσμου. Ο Νίκος Βούτσης τι στόχο επικαλείται μπροστά στον καθρέφτη για να δικαιολογήσει τα παρακάλια στον Παπαχριστόπουλο και την επιχείρηση κατευνασμού του Καμμένου;