Οταν ο Ντα Βίντσι συνάντησε τον ΙΝΟ

Τι γυρεύουν μέσα στις κόρες των ματιών της Μόνα Λίζα ένας αγριεμένος αντιεξουσιαστής με βόμβα μολότοφ και ένας ετοιμοπόλεμος άνδρας των ΜΑΤ με την ασπίδα του; Πώς εμφανίστηκε ένα barcode στο πρόσωπο του Ανθρώπου του Βιτρούβιου; Και τι δουλειά έχουν τα… Μνημόνια και τα χαρτονομίσματα πάνω στο τραπέζι του Μυστικού Δείπνου; Αν και ο καθένας θα μπορούσε να δώσει τις δικές του ερμηνείες, ο δημιουργός της μεγαλύτερης τοιχογραφίας της Αθήνας αποκαλύπτει και αποκωδικοποιεί για «ΤΑ ΝΕΑ» τα μυστικά του «πίνακα» μήκους τουλάχιστον 90 μέτρων (!), που εμπνεύστηκε από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι.

Ο αθηναίος εικαστικός καλλιτέχνης ΙΝΟ, απόφοιτος της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών και διεθνώς γνωστός για τις μεγάλης έκτασης τοιχογραφίες του, σχεδιάζει και δημιουργεί πάντα μόνος ενώ κρατά κρυφό από το ευρύ κοινό το πρόσωπό του («στην τέχνη δεν έχει σημασία πώς είσαι, αλλά τι κάνεις» συνηθίζει να λέει). Αυτή τη φορά χρειάστηκε περίπου δύο εβδομάδες δουλειάς, ακόμα και υπό βροχή και δυνατό αέρα, για να ολοκληρώσει το έργο στον τοίχο του παλαιού αμαξοστασίου ΟΣΥ, επί της οδού Πειραιώς. Η τοιχογραφία «γεννήθηκε» κατόπιν πρόσκλησης της πολιτιστικής εταιρείας Λάβρυς με αφορμή την έκθεση «Leonardo Da Vinci – 500 Years of Genius».

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑ ΛΙΖΑ. «Οταν υλοποιείς έργο τέτοιας κλίμακας στον δημόσιο χώρο πρέπει να είσαι έτοιμος για διάφορες δυσκολίες. Ο καλλιτέχνης του δρόμου συνήθως έχει μια απόσταση από αυτόν που κάθεται στο στούντιό του, πίνοντας γαλλικό καφέ και αναρωτιέται για υπαρξιακά προβλήματα» σημειώνει ο καλλιτέχνης, που επέλεξε να «στολίσει» την Αθήνα με ένα σκοτεινό έργο με συμβολισμούς. Από όλα τα κομμάτια της εντυπωσιακής τοιχογραφίας, ο ΙΝΟ έδωσε τίτλο μόνο στο μεγαλύτερο, εκείνο που θυμίζει τον Μυστικό Δείπνο. Για τον ίδιο είναι ο «Τελευταίος Δείπνος στην Αθήνα» (Last Supper in Athens): «Απεικονίζει 12 ανθρώπους με κουστούμια σε ένα μακρόστενο τραπέζι, να κάνουν χρηματικές συναλλαγές, να κλείνουν συμφωνίες, να κοιτάζουν Μνημόνια. Και από κάτω τα χέρια του λαού…». Ολα αυτά με φόντο την Ακρόπολη, την καρέκλα του Ιησού άδεια, μια γραμμή που χωρίζει τους ανθρώπους στα δύο και μια γαλάζια πιτσιλιά που σκάει από ψηλά: «Σαν την αγανάκτηση του λαού». Ακριβώς δίπλα, το βλέμμα της Μόνα Λίζα διακρίνεται από απόσταση. Ωστόσο μόνο αν κοιτάξει κανείς προσεκτικά στα μάτια της Τζοκόντας θα διαπιστώσει ότι αντανακλώνται ένας νεαρός με αντιασφυξιογόνα μάσκα και ένας αστυνομικός, έτοιμοι και οι δύο για μάχη. «Ο INO ζωγραφίζει πάντα την αλήθεια» αναφέρουν οι συνεργάτες του. Οσο για τον άνθρωπο με τις τέλειες αναλογίες (το γνωστό σχέδιο του Ντα Βίντσι), ο εικαστικός καλλιτέχνης τον αποτύπωσε με barcode στα μάτια, ως έναν σχολιασμό για τον σημερινό τέλειο άνθρωπο, «τον τυφλό καταναλωτή».

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ. Νέα σύνθεση του INO αναμένεται να αποκαλυφθεί τις επόμενες ημέρες, καθώς ο ίδιος έχει ήδη πιάσει δουλειά στην περιοχή του Συντάγματος, σε τοίχο ξενοδοχείου ύψους 20 μέτρων. Δεν χρειάζεται καν να ξέρει κάποιος πολλά από street art και γκραφίτι για να αρχίσει να αναγνωρίζει από μακριά τις δημιουργίες του INO. Η ασπρόμαυρη παλέτα με τις γαλάζιες πινελιές και ο σχολιασμός της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης (ανισότητα, κατάχρηση της τεχνολογίας και της εξουσίας κ.λπ.) είναι χαρακτηριστικά της τέχνης του. Ο ίδιος ξεκίνησε από μαθητής βάφοντας με σπρέι (αρχικά γραμματοσειρές) τοίχους και βαγόνια τρένων. «Αν θέλετε να μάθετε για μια πόλη, κοιτάξτε τους τοίχους της» πιστεύει τώρα, όπως είχε πει και στους «New York Times» το 2014, σε δημοσίευμα με τίτλο «Στην Αθήνα τα γκραφίτι αξίζουν όσο χίλιες λέξεις κακουχίας». Το έργο του έχει προβληθεί σε Reuters, «The Guardian», Forbes, CNN καθώς και σε ντοκιμαντέρ του National Geographic.

Επίσης την υπογραφή του INO (www.ino.net) φέρει η μοναδική στον κόσμο τοιχογραφία σε κτίριο Βουλής. Ηταν το 2016 όταν με πρωτοβουλία της Βουλής των Αντιπροσώπων της Κύπρου στη Λευκωσία διοργανώθηκε φεστιβάλ δημόσιας τέχνης, με αποτέλεσμα ο καλλιτέχνης να δημιουργήσει τον Σόλωνα και τον Περικλή της αρχαίας Ελλάδας. Επίσης έχει ταξιδέψει την τέχνη του σε Αμπου Ντάμπι, Ντόχα, Αμβούργο κ.α.