Τώρα που ξαναγίναμε πολλοί… {CR}

Δεν υπάρχει άνθρωπος, τουλάχιστον εγώ δεν τον έχω εντοπίσει, που να μην απολαμβάνει την Αθήνα όταν ερημώνει από τους πολλούς. Το καλοκαίρι δηλαδή, πέριξ της μεγάλης φυγής του Δεκαπενταύγουστου, γιατί άλλες… ευκαιρίες δεν υπάρχουν. Είναι ίσως η μοναδική εποχή που οι χιλιομετρικές αποστάσεις μέσα στην πόλη έχουν και το λογικό χρονικό αποτύπωμά τους. Η μόνη περίοδος κατά την οποία, προσωπικά μιλώντας, είναι εύκολο ακόμα και το ποδήλατο – χωρίς δεύτερες σκέψεις και ταχυκαρδία. Κατά τ’ άλλα, οι έμπειροι οδηγοί της πρωτεύουσας ξέρουν καλά τους δρόμους που πήζουν και το πότε, τις εναλλακτικές διαδρομές και τα λοιπά. Δεν ξέρουν τα απρόοπτα, μια συγκέντρωση διαμαρτυρίας, ας πούμε, που μπορεί να μπλοκάρει το κέντρο. Αν δεν κάνω λάθος στο πολυδιαφημισμένο από την κυβέρνηση «εθνικό σχέδιο διαχείρισης δημόσιων υπαίθριων διαδηλώσεων» (στο πλαίσιο και του νόμου που έχει ψηφιστεί εδώ και έναν χρόνο) προβλεπόταν και ειδική πλατφόρμα live ενημέρωσης των πολιτών για τις προγραμματισμένες ή τρέχουσες συναθροίσεις, τους περιορισμούς και τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις. Είδα το θέμα να επανέρχεται μέσα από δηλώσεις του νέου αρμόδιου υπουργού, του Τάκη Θεοδωρικάκου. Επανέλαβε όσα η κυβέρνηση διεμήνυε έναν χρόνο πριν: «δεν μπορούν να κλείνουν όλο τον δρόμο 200 άνθρωποι», «οι νόμοι υπάρχουν για να εφαρμόζονται» και «δεν θα πάμε στο ποιος είναι πιο ισχυρός για να μην εφαρμόζει τον νόμο». Ετυχε να έχω ήδη διαβάσει μια ενημέρωση της Αστυνομίας (κάπως «πανηγυρική» μου φάνηκε) για όσα έγιναν την περασμένη Παρασκευή στο κέντρο: η συγκέντρωση στα Προπύλαια και πορεία με πρωτοβουλία φοιτητικών συλλόγων μέσω Πανεπιστημίου και Πεσμαζόγλου έφτασε στη Σταδίου, όπου ο επικεφαλής αστυνομικός τούς κάλεσε να περιοριστούν σε δύο λωρίδες, εκείνοι αρνήθηκαν, έγινε χρήση δακρυγόνων, οι αστυνομικοί οριοθέτησαν τους διαδηλωτές στη αριστερή λωρίδα κυκλοφορίας και παραδίπλα κινούνταν τα οχήματα. Δεν είδα πάντως αντίστοιχο «δελτίο συνάθροισης» για την προηγούμενη μέρα, τη 2α Σεπτεμβρίου, όταν φίλοι, μπλοκαρισμένοι για ώρα, μου έλεγαν για κλειστούς δρόμους από μερικούς που φώναζαν για την υποχρεωτικότητα των εμβολιασμών.  

Εχει σημασία η λειτουργία μιας πόλης – και όχι μόνο της Αθήνας. Αφορά την καθημερινότητά της όσα γίνονται, το πώς γίνονται ή όσα δεν γίνονται στους δρόμους της. Τώρα που ξαναγίναμε πολλοί…