Τι κρύβεται πίσω από {LF}την τουρκική προκλητικότητα;

Λίγες ημέρες πριν από τη διεξαγωγή των εθνικών εκλογών, η τουρκική προκλητικότητα στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο εξακολουθεί να απασχολεί την ελληνική και κυπριακή κοινή γνώμη. Η κατάσταση χρήζει ιδιαίτερης παρακολούθησης, ανάλυσης και προσοχής.

Παγίως, η Τουρκία δεν αναγνωρίζει το νόμιμο δικαίωμα της Κύπρου να εκμεταλλευτεί την ΑΟΖ της. Ο τούρκος πρόεδρος Ερντογάν με την προκλητική συμπεριφορά του διεκδικεί προφανώς τον τερματισμό των κυπριακών δραστηριοτήτων ή τη συμμετοχή του ψευδοκράτους – και τελικώς της Τουρκίας – στα κέρδη από την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων.

Υπάρχει όμως και το ενδεχόμενο η Τουρκία να μην δρα εντελώς μόνη της, αλλά να «υποστηρίζεται» από τη Ρωσία. Η εκτίμηση βασίζεται στο γεγονός πως η αξιοποίηση των κοιτασμάτων της Κύπρου και αργότερα της Ελλάδας θα περιορίσει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τη Μόσχα, πράγμα που θα αποδειχθεί εξαιρετικά ζημιογόνο για τη Ρωσία, αφού κάθε χρόνο εισπράττει πολλές δεκάδες δισ. δολάρια από την Ευρώπη…

Την ίδια ώρα, δεν πρέπει να αποκλειστεί το ενδεχόμενο η Τουρκία να προσπαθήσει να εξαγάγει την κρίση δυτικότερα, όπως έχει πράξει και στο παρελθόν. Αδυνατώντας να επιλύσει τα εσωτερικά του ζητήματα, ο Ερντογάν επιχειρεί με αυτόν τον τρόπο να αποπροσανατολίσει την τουρκική κοινή γνώμη ώστε να διαχειριστεί μια εξαιρετικά εύθραυστη οικονομία, αλλά και τη συντριπτική ήττα που υπέστη στις εκλογές στην Κωνσταντινούπολη. Υπό αυτό το πρίσμα, η τουρκική προκλητικότητα παίρνει άλλη διάσταση. Ωστόσο, οι παρούσες συνθήκες δεν δικαιολογούν μια συνειδητή κλιμάκωση από την πλευρά της Τουρκίας.

Συγκεκριμένα, η ασθμαίνουσα τουρκική οικονομία πολύ δύσκολα θα αντέξει τις οικονομικές κυρώσεις που έχουν προαναγγελθεί από την ΕΕ. Δεύτερον, φέτος, ύστερα από πολλά χρόνια, ο τουρισμός στην Τουρκία σημειώνει αύξηση. Συνεπώς, θα ήταν παράλογο να δημιουργηθεί σκοπίμως θερμό επεισόδιο, γιατί αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι η έκδοση τουριστικών οδηγιών από τα κράτη της ΕΕ και τις ΗΠΑ, ώστε να προειδοποιούνται οι πολίτες να μην ταξιδέψουν στην Τουρκία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Τρίτον, η στάση που κρατά ο διεθνής παράγων είναι καταλυτικός. Οι ΗΠΑ, το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Γαλλία και συνολικά η ΕΕ τάσσονται υπέρ της Κύπρου και σε αυτό το πλαίσιο ισχυρότερό μας όπλο αποτελεί το γεγονός πως η στάση Ελλάδας και Κύπρου είναι ομόρροπη και υπαγορεύεται από το Διεθνές Δίκαιο.

Ενας τέταρτος παράγων προβληματισμού είναι οι τουρκικές ΕΔ αυτές καθαυτές. Μετά το πραξικόπημα του 2016 αποτάχθηκαν χιλιάδες αξιωματικοί και υπαξιωματικοί, γεγονός που είχε αρνητική επίδραση στη λειτουργία και στην αποτελεσματικότητα των τουρκικών ΕΔ, καθώς και στο ηθικό του στρατεύματος. Βεβαίως το εξοπλιστικό πρόγραμμα της γείτονος εξελίσσεται ομαλά και η στρατιωτική ισχύς της δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητη….

Αντίθετα, και παρά το γεγονός ότι το εξοπλιστικό πρόγραμμα των ελληνικών ΕΔ δεν εξελίχθηκε όπως θα θέλαμε λόγω της κρίσης αλλά και κάποιων λανθασμένων επιλογών της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, εντούτοις η Ελλάδα διατηρεί μια σημαντική στρατιωτική ισχύ με ικανότητα αποτροπής. Τα στελέχη μας είναι άρτια εκπαιδευμένα και το ηθικό τους υψηλό, πράγμα που δρα ως πολλαπλασιαστής της ισχύος μας…

Η Ελλάδα οφείλει να παρακολουθεί από πολύ κοντά τις εξελίξεις, να παραμένει σε ετοιμότητα, να είναι σταθερή στις εθνικές της θέσεις – που βασίζονται σαφώς στην τήρηση του Διεθνούς Δικαίου – και να θέσει κόκκινες γραμμές. Και κόκκινη γραμμή αποτελεί το Καστελόριζο… Πρόκειται για μια θέση εθνική και αμετάκλητη, η οποία δεν επιδέχεται διαπραγμάτευση.