Οι αδελφές Αλεξανδρή νίκησαν και την αδικία!

Τι ήταν να το πουν. Η τοποθέτηση έμοιαζε με δυνατή υπόσχεση. Και την κράτησαν στο 100%. Μήνες μετά, τελευταία ημέρα του Ιουλίου ήταν και η Ειρήνη – Μαρίνα μαζί με την Άννα- Μαρία πανηγύρισαν στο τεχνικό και στο ελεύθερο πρόγραμμα του ντουέτου της καλλιτεχνικής κολύμβησης και στο 38ο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα υγρού στίβου, δύο  χρυσά μετάλλιο.

Για τέταρτη φορά στην καριέρα τους πρωταθλήτριες Ευρώπης (οι τρεις προηγούμενες όταν αγωνίζονταν εκπροσωπώντας την Αυστρία).

Μίλησαν για συναίσθημα. Για προσμονή αναφορικά με το πότε θα ξαναπέσουν στο νερό εκπροσωπώντας την Ελλάδα. Σημασία δεν έχει τι λες αλλά κατά πόσο το εννοείς. Και οι αδελφές Αλεξανδρή, αυτές οι γυναίκες που συμπληρώνουν τα 29 τους χρόνια τον προσεχή Σεπτέμβριο, το εννοούσαν όταν μιλούσαν με τέτοιο πάθος για τη σπουδαία επιστροφή στον τόπο τους.

Η Βασιλική, η τρίτη αδελφή, η μεγαλύτερη κατά ένα λεπτό από τις τρίδυμες, ήταν στις κερκίδες, κρατούσε την ελληνική σημαία με περηφάνεια και τα δάκρυα έρρεαν στο μάγουλό της. Το ίδιο χαρούμενη δίπλα, η μητέρας τους, η Αρτεμις Αργυροπούλου.

Αλλά και ο πρόεδρος της ΕΟΕ, ίσως ο άνθρωπος που εμπνεύστηκε την επάνοδο στις πισίνες με τα ελληνικά χρώματα των αδελφών Αλεξανδρή, ο Ισίδωρος Κούβελος: «Σαν παιδιά μου τις έχω. Η προσφορά τους θα είναι μεγάλη ακόμη και όταν σταματήσουν τον αθλητισμό», έλεγε τότε και σιγά μην έλειπε από τον πρώτο αγώνα τους. Στο Παρίσι; Εκεί και ο κ. Κούβελος.

Οσο για την Ειρήνη –Μαρίνα και την Αννα-Μαρία, στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου κατά την ώρα της απονομής, έκαναν πολλούς να συγκινηθούν.

Τις ανάγκασαν περίπου 14 χρόνια να διαγωνίζονται με τη σημαία της Αυστρίας. Έκαναν μια επιλογή ζωής που τις δικαίωσε και επέστρεψαν θριαμβεύτριες. Αλίμονο αν σταματούσαν τον αθλητισμό νικημένες από τις αδικίες. Δεν ξέχασαν, όμως, τα ελληνικά.

Πώς αλήθεια ήταν δυνατό να ξεχάσουν τους στίχους τους εθνικού μας ύμνου;