«Η “Μουριά” είναι η ζωή μου» – Η συγκινητική έκκληση για διάσωση του εμβληματικού καφενείου των Εξαρχείων
Το εμβληματικό παραδοσιακό καφενείο "Η ΜΟΥΡΙΑ" που βρίσκεται στην συμβολή των οδών Χ.Τρικούπη και Καλλιδρομίου, μετά από 111 χρόνια συνεχούς λειτουργίας (η πρώτη άδεια χρήσης του εκδόθηκε το 1915) απειλείται με κλείσιμο.Ο έβδομος κατά σειρά ιδιοκτήτης του καφενείου Χρήστος Βάνας, ενημερώθηκε από τον ιδιοκτήτη του ακινήτου, ότι πρέπει το καφενειο να κλείσει για να αλλάξει η χρήση του. Η Μουριά δεν είναι απλά ένα καφενείο με παράδοση, είναι ένα εμβληματικό και ιστορικό σημείο συνάντησης και ανταλλαγής ιδεών, αγώνων και αγωνιστών της ιστορίας, αλλά και της καθημερινότητας.Αυτό μαρτυρούν τα έργα τέχνης και ο διάκοσμος του χώρου, όλα δώρα και αφιερώματα από όσους είναι τακτικοί θαμώνες, αλλά και που πέρασαν και έμαθαν την Μουριά ακόμα και από το εξωτερικό.Οι αντιδράσεις μόλις μαθεύτηκε η είδηση είναι μεγάλες από τα κοινωνικά δίκτυα, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και από χιλιάδες πολίτες .Η Ένωση Επαγγελματιών Εστίασης Αθήνας πήρε επίσημα θέση, καλώντας τόσο τον Δήμο Αθηναίων όσο και το Υπουργείο Πολιτισμού να παρέμβουν άμεσα. Το αίτημα είναι σαφές: να χαρακτηριστεί το εμβληματικό καφενείο ως νεότερο μνημείο σύγχρονης πολιτιστικής κληρονομιάς από την αρμόδια Υπηρεσία, διασφαλίζοντας έτσι νομοθετικά τη διατήρηση της χρήσης του.Αυτός είναι και ο λόγος που εκεί συγκεντρώνονται υπογραφές. Ο κος Κώστας με την Ζέλντα καθημερινοί θαμώνες (που τιμής ένεκεν της έχει παραχωρηθεί δική της καρέκλα) και την παρέα του,η Δήμητρα, ο Θωμάς, ηΖωή. Ο Μήτσος ο Παπαχρήστου, η θρυλική φωνή του Πολυτεχνείου με την δική του παρέα (στο μαγαζί υπάρχει φωτογραφία με το φοιτητικό του πάσο) ο Κος Φίλιππος με τον φίλο του Αποστόλη επίσης καθημερινός θαμώνας (υπάρχει φωτογραφία του, 20χρονος φοιτητής τότε), όλοι αυτοί που κάθε μέρα ή έστω κάποια στιγμή πέρασαν από την Μουριά, είναι η ψυχή της και η σημασία της. Σε μια πόλη που αλλάζει χαρακτήρα και διώχνει τους κατοίκους της στον βωμό των rbnb, των μπαρ, των καταστημάτων εστίασης και τους κέρδους, ένα μέρος με ιστορία και μοναδική ταυτότητα επιβάλλεται να σωθεί!
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Λίγο μετά τις 7 το πρωί, προτού καλά-καλά ξυπνήσει η γειτονιά, ο Χρήστος Βάνας ανοίγει τη «Μουριά». Ο ήχος από τις καρέκλες και τα τραπέζια που τοποθετεί στο πεζοδρόμιο σηματοδοτεί την έναρξη μιας μέρας που επαναλαμβάνεται με την ίδια ακρίβεια εδώ και δεκαετίες. Ελέγχει τις προμήθειες για τους μεζέδες, παραλαμβάνει τις εφημερίδες για το απέναντι ψιλικατζίδικο και ετοιμάζει τον πρώτο ελληνικό καφέ.
Αυτή η καθημερινότητα ξεκίνησε για τον Χρήστο το 1982, όταν ανέλαβε το παραδοσιακό καφενείο στα Άνω Εξάρχεια. «Μόνος μου επέλεξα να έρθω, μου άρεσε αυτή η δουλειά», λέει σήμερα, έχοντας συμπληρώσει σχεδόν μισό αιώνα με τον δίσκο στο χέρι. Η ιστορία της «Μουριάς» όμως ξεκινά πολύ νωρίτερα. Το 1915, μόλις εννέα χρόνια αφότου η οδός Καλλιδρομίου εντάχθηκε στο σχέδιο πόλης. Το καφενείο είναι μεγαλύτερο ακόμα και από την ξακουστή λαϊκή αγορά της γειτονιάς, που μεταφέρθηκε εκεί το 1949.
Μέσα από τις τζαμαρίες του, οι θαμώνες είδαν την ελληνική ιστορία να ξετυλίγεται μπροστά τους. Mια ιστορία που ζωντανεύει μέσα από τις διηγήσεις των παλαιότερων.
Ο κίνδυνος να γίνει… φαρμακείο
Ο Χρήστος είναι ο έβδομος κατά σειρά καφετζής της «Μουριάς». Πιθανόν όμως να είναι και ο τελευταίος. Το κτίριο όπου στεγάζεται το ιστορικό καφενείο απειλείται να αλλάξει χρήση και να μετατραπεί σε φαρμακείο, παρότι στην περιοχή ήδη υπάρχουν αρκετά.
Οι θαμώνες αντιδρούν. Όπως τονίζουν, η γειτονιά δεν έχει ανάγκη από άλλο ένα φαρμακείο. Αυτό που χρειάζεται είναι ένας τόπος συνάντησης, ένας χώρος που διατηρεί αναλλοίωτη τη σύνδεση ανάμεσα σε διαφορετικές εποχές και γενιές.
Χιλιάδες υπογραφές για τη σωτηρία της
«Έχω ζήσει πολύ ωραίες αναμνήσεις και τώρα προσπαθώ, επειδή το αγαπάω αυτό το καφενείο, να κατοχυρωθεί ως διατηρητέο. Είναι η ζωή μου», λέει ο Χρήστος Βάνας.
Στους τοίχους της «Μουριάς» δεσπόζουν φωτογραφίες από παλιά μαζέματα και σκίτσα γνωστών δημιουργών. Ένα από αυτά, του Στάθη, μοιάζει προφητικό: απεικονίζει μια μουριά, από κάτω ένα τραπέζι κι έναν άνθρωπο να σηκώνει το ποτήρι του λέγοντας: «Κανείς μόνος του».
Αυτό το μήνυμα απέκτησε σάρκα και οστά: σχεδόν 7.500 άνθρωποι έχουν υπογράψει το αίτημα να κηρυχθεί η «Μουριά» νεότερο μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, ώστε να μην αλλάξει ποτέ η χρήση της. Η επιστολή έχει κατατεθεί στην Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού.
Φωνές από το παρελθόν
Η Ερατώ Αγγουράκη, που μεγάλωσε στη γειτονιά, θυμάται τη «Μουριά» από τα παιδικά της χρόνια, όταν οι γονείς της την έπαιρναν μαζί τους και έμεναν ώρες εκεί. Σήμερα κάνει το ίδιο με τη δική της παρέα. «Είναι σημαντικό να μείνει ανοιχτή γιατί δεν είναι δήθεν. Παραμένει αναλλοίωτη μέσα στα χρόνια, όσες μόδες κι αν περάσουν», λέει. «Πάντα θα βρεις εδώ κάποιον που θα ξέρεις, πάντα θα νιώσεις άνετα.»
Ο Θανάσης Ασημακόπουλος, γέννημα θρέμμα Εξαρχειώτης, θυμάται τις προεκλογικές συγκεντρώσεις της ΕΔΑ τη δεκαετία του ’60, με τους αστυνομικούς να περικυκλώνουν το τετράγωνο. Η δική του οικογένεια διατηρεί το ζαχαροπλαστείο στη Χαριλάου Τρικούπη, που άνοιξε την ίδια χρονιά με τη «Μουριά», το 1915. «Σε όλα τα μέρη του κόσμου, όλα τα παραδοσιακά μαγαζιά τα προστατεύει το κράτος. Στο Παρίσι και την Ιταλία υπάρχουν καφέ από το 1700. Εδώ, δυστυχώς, ένα-ένα τα κλείνουμε», σημειώνει με πικρία.
Μια αγαπημένη γειτονιά που δεν αντικαθίσταται
Η μεγαλύτερη αγάπη της «Μουριάς» όμως μοιράζεται ανάμεσα στον κύριο Κώστα και τη μικρή Ζέλντα, το σκυλάκι που κάθεται σχεδόν μόνιμα στην αγκαλιά του. Η αφοσίωσή τους είναι τέτοια που η Ζέλντα έχει δική της φωτογραφία στον τοίχο και δική της καρέκλα.
Ο κύριος Κώστας δεν θέλει ούτε να φαντάζεται τη «Μουριά» κλειστή. «Όλος αυτός ο κόσμος που θα μαζεύεται… Είναι ιδιαίτερη η πελατεία της Μουριάς, δεν είναι πελατεία που μπορεί να πάει εύκολα στα άλλα μπαράκια», λέει. Ιδιαίτερα οι μεγαλύτεροι βρίσκουν εδώ καταφύγιο το μεσημέρι, όταν τα περισσότερα μαγαζιά είναι κλειστά και η νυχτερινή ζωή ανήκει στους νέους.
«Δεν ξέρω τι να πω, δεν θέλω καθόλου να κλείσει», καταλήγει η Ερατώ μ’ έναν βαθύ αναστεναγμό.
«Ας το έχει όποιος θέλει, αρκεί να μείνει καφενείο»
Ο Χρήστος Βάνας, με νηφάλια αποφασιστικότητα, δηλώνει: «Ας το έχει οποιοσδήποτε το μαγαζί. Εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι να μείνει καφενείο». Γιατί η «Μουριά» είναι η ζωή του, αλλά είναι και η ζωή πολλών ακόμη.
Όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά στο ψήφισμα των θαμώνων: «Η Μουριά είναι καφενείο. Είναι και ιατρείο και δικηγορικό γραφείο, αμφιθέατρο και νηπιαγωγείο. Είναι τα γράμματα και οι τέχνες μας. Η Μουριά που αφήνετε τα κλειδιά, η γειτονιά. Είναι η πρώτη καλημέρα.»
Google news
