Οι μετά Χριστόν προφητείες εστιάζουν στα χαμένα σουτ, στα λάθη, στους διαιτητές, στη χαμένη ευκαιρία της Αθήνας. Καμία ωστόσο δεν θέτει τον δάκτυλον εις τον τύπον επί των ήλων γιατί προφανώς αγνοεί το βασικό καύσιμο μιας μεγάλης αθλητικής επιτυχίας που δεν είναι άλλο από το κίνητρο.
Και ο ηγέτης του Παναθηναϊκού Δημήτρης Γιαννακόπουλος ισοπέδωσε κάθε κανόνα γεμίζοντας το ρεζερβουάρ των αντιπάλων με κηροζίνη.
Η σειρά του Παναθηναϊκού με τη Βαλένθια άρχισε να χάνεται από τη στιγμή που ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ήταν παρών στα πρώτα παιχνίδια της σειράς, στη Βαλένθια. Όλοι θυμόμαστε πως το δεύτερο παιχνίδι δεν ολοκληρώθηκε με την πρέπουσα αβροφροσύνη, με τους παίκτες της ισπανικής ομάδας να μοιάζουν σαν ταύροι εν υαλοπωλείο.
Η παρουσία και μόνο του Γιαννακόπουλου στο παιχνίδι έμοιαζε με κόκκινο πανί για τους γηπεδούχους που εξεμάνην. Το σημειώνει άλλωστε και η EuroLeague στο σκεπτικό της απόφασή της για τον αποκλεισμό του πράσινου ηγέτη από τρεις αγώνες.
Το δις εξαμαρτείν έφερε ωστόσο την καταστροφή. Παρά την ισοφάριση του σκορ από τους Ισπανούς και την επιστροφή της σειράς στη Βαλένθια, ο Παναθηναϊκός διέθετε τη δύναμη να πάρει την πρόκριση για το final four.
Κι εδώ έρχεται το δεύτερο τεράστιο λάθος. Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος ταξιδεύει ξανά στην ισπανική πόλη και μετατρέπεται σε talk of the town, συσπειρώνοντας γύρω από την πορτοκαλί ομάδα ακόμα και αυτούς που δεν ασχολούνται με το μπάσκετ.
Ταυτόχρονα φορτώνονται με ένα τεράστιο ψυχολογικό βάρος οι παίκτες του Παναθηναϊκού για την «υποχρέωση» να νικήσουν. Η παρουσία του Γιαννακόπουλου λειτούργησε ως ποδοπέδες στους αθλητές της ομάδας του, κι αυτό φάνηκε από τα πρώτα λεπτά του αγώνα.
Η ήττα ήρθε απόλυτα φυσιολογικά από μια ομάδα που διψούσε πρώτα και πάνω απ’ όλα να δώσει απαντήσεις στο πρόσωπο των φωτογραφιών που κρατούσαν οι οπαδοί της. Η σημασία του κινήτρου στον αθλητισμό είναι ανώτερο και από το πιο προικισμένο ταλέντο. Μια συνθήκη που συνήθως πνίγεται μέσα στα φουρτουνιασμένα νερά του εγωισμού.
