Έχουν περάσει ήδη οι πρώτες 60 ημέρες από τη στιγμή που ο Ντόναλντ Τραμπ, μαζί φυσικά με τον Μπένιαμιν Νετανιάχου, ξεκίνησαν τις πολεμικές επιχειρήσεις κατά του Ιράν. Όσοι προέβλεπαν – και σε αυτή την περίπτωση – ένα γρήγορο τέλος διαψεύστηκαν, ενώ η επίτευξη μιας συμφωνίας για ειρήνη δεν μοιάζει πιθανή στο άμεσο μέλλον.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Πεντάγωνο παρουσίασε στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών σχέδια για νέο γύρο πολεμικών επιχειρήσεων, με συγκεκριμένους στόχους. Κι αυτός, με τη σειρά του, ζήτησε από τους στρατηγούς του να ετοιμαστούν για μακρόχρονο αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ – μέχρι, δηλαδή, να γονατίσει οικονομικά το Ιράν.
Η Τεχεράνη, από την πλευρά της, προειδοποίησε ότι εάν δεχθεί εκ νέου επιθέσεις, τότε θα απαντήσει πλήττοντας όλους τους αμερικανικούς στόχους στην περιοχή. Και μάλιστα, με όπλα τα οποία δεν έχει χρησιμοποιήσει μέχρι σήμερα.
Να «τελειώσει η δουλειά»
Την ίδια στιγμή, δύο ακόμη «παίκτες» που εμπλέκονται άμεσα σε αυτή τη σύγκρουση, το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, δείχνουν να πιέζουν την Ουάσιγκτον να «τελειώσει τη δουλειά». Το πρώτο επειδή θέλει να αισθάνεται πιο σίγουρο και ασφαλές στη «Νέα Μέση Ανατολή» που έχουν στο μυαλό τους ο Νετανιάχου και οι εταίροι του.
Όσο για τα ΗΑΕ, έχουν επιλέξει συνειδητά τη συμμαχία με το Ισραήλ, με το οποίο άλλωστε έχουν αποκαταστήσει τις διπλωματικές σχέσεις από την πρώτη προεδρική θητεία του Τραμπ, μέσω των «Συμφωνιών του Αβραάμ».
Το απέδειξαν δε για μια ακόμη φορά με την αποχώρησή τους από το καρτέλ του ΟΠΕΚ, που τέθηκε σε ισχύ από σήμερα. Στέλνοντας, έτσι, το μήνυμα στα υπόλοιπα αραβικά καθεστώτα και κυρίως τη Σ. Αραβία του Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν ότι είναι αποφασισμένα να ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο.
Τα τρία σενάρια
Σε αυτό το φόντο, αρκετοί εναποθέτουν στο αμερικανικό Κογκρέσο τις όποιες ελπίδες για τερματισμό του πολέμου και για περιορισμό των σοβαρών συνεπειών που έχει σε ολόκληρο τον πλανήτη. Κι αυτό διότι, με βάση ένα νόμο του 1973, ο εκάστοτε πρόεδρος των ΗΠΑ οφείλει να ζητήσει την έγκρισή του μετά την παρέλευση των πρώτων 60 ημερών από την κήρυξη ενός πολέμου (την οποία μπορεί να κάνει μονομερώς).
Τι ισχύει, όμως, στην πραγματικότητα; Και τι θα κάνει, τελικώς, ο Τραμπ; Ιδού τα τρία βασικά σενάρια που έχουν πέσει στο τραπέζι του (χωρίς να αποκλείεται και ένα συνδυασμός τους).
1. Η παράταση των 30 ημερών
Με βάση τον ίδιο νόμο, του 1973, ο πρόεδρος των ΗΠΑ έχει τη δυνατότητα να παρατείνει τον πόλεμο για άλλες 30 ημέρες, επικαλούμενος έκτακτη κατάσταση. Σε αυτή την περίπτωση, την οποία αρκετοί θεωρούν πιθανή ως ενδιάμεση λύση ως το τέλος Μαΐου, απαιτείται μια απλή ενημέρωση του Κογκρέσου.
2. Η εκεχειρία και το σταμάτημα του χρόνου
Ορισμένοι συνεργάτες του Τραμπ ισχυρίζονται ότι το όριο των 60 ημερών δεν έχει παρέλθει. Κι αυτό διότι, όπως λένε, οι επιχειρήσεις έχουν σταματήσει από την 7η Απριλίου, όταν τέθηκε σε ισχύ η εκεχειρία, η οποία στη συνέχεια παρατάθηκε. Άρα, συμπεραίνουν, δεν απαιτείται έγκριση από το Κογκρέσο, γιατί δεν υπάρχει πόλεμος.
3. Νέα επιχείρηση με παρόμοιο όνομα
Τέλος, υπάρχουν και εκείνοι που του προτείνουν ένα εναλλακτικό σενάριο, στην περίπτωση που αποφασίσει να ξεκινήσει πάλι επιθέσεις: Να ανακοινώσει την έναρξη μιας νέας επιχείρησης, που θα έχει παρόμοιο όνομα με την «Επική Οργή» (για παράδειγμα, «Επικός Δίαυλος») και θα αφορά «αμυντικό σκοπό», δηλαδή το άνοιγμα του Ορμούζ. Έτσι, ισχυρίζονται, ο χρόνος θα αρχίσει να μετρά πάλι από την αρχή.
Μετρώντας αντίστροφα
Είναι γνωστό, φυσικά, πως ο Τραμπ είναι απρόβλεπτος. Όπως, επίσης, ότι έχει πολλά να «μετρήσει» προτού πάρει τις τελικές του αποφάσεις. Αυτό, πάντως, είναι κάτι που θα πρέπει να γίνει σχετικά σύντομα, για ένα απλό λόγο: Όσο ο χρόνος κυλά, η πλάστιγγα γέρνει περισσότερο υπέρ της Τεχεράνης.
Η αντίστροφη μέτρηση, σε κάθε περίπτωση, έχει ήδη ξεκινήσει. Σύντομα θα γνωρίζουμε εάν ο πόλεμος κλιμακωθεί (κάτι που για την ώρα μοιάζει ως το πιο πιθανό) και με ποιο τρόπο αυτό θα γίνει.
