Όταν ο Ολυμπιακός παίζει με την πλάτη στον τοίχο

Ο Ολυμπιακός έμεινε ζωντανός στη μάχη για τον τίτλο, αποχαιρετώντας με «διπλό» τη Λεωφόρο και θυμίζοντας σε όλους πως την ομάδα του Μεντιλίμπαρ δεν μπορείς να την ξεγράψεις τόσο εύκολα.

Στις 26 του περασμένου Νοέμβρη ο Ολυμπιακός γνώριζε την ήττα από την Ρεάλ Μαδρίτης στο Φάληρο με 4-3 και άπαντες των θεωρούσαν αποκλεισμένο από το Champions League. Βλέπετε, μετά από πέντε αγωνιστικές στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση οι ερυθρόλευκοι δεν είχαν νικήσει και για να προκριθούν χρειάζονταν το απόλυτο. Και το έκαναν.

Διπλό στην παγωμένη Αστάνα, νίκη με την Λεβερκούζεν στο «Γ. Καραισκάκης» και νέο διπλό στο Αμστερνταμ. Τρεις σερί νίκες στο κορυφαίο επίπεδο παίζοντας με την πλάτη στον τοίχο. Χωρίς περιθώριο ούτε μισού λάθους.

Κάτι ανάλογο καλείται να κάνει η ομάδα του Μεντιλίμπαρ στις τελευταίες στροφές του πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός μπήκε να παίξει για τελευταία φορά στην παραδοσιακή έδρα του αιωνίου του αντιπάλου γνωρίζοντας πως οποιοδήποτε άλλο αποτέλεσμα πλην της νίκης τον άφηνε εκτός διεκδίκησης του τίτλου και μάλλον όχι τυχαία εμφανίστηκε ξανά η ομάδα που πήρε την πρόκριση στην επόμενη φάση του Champions League.

Όχι ως προς τα πρόσωπα, αλλά ως προς τη νοοτροπία, τον χαρακτήρα και το πνεύμα της ομάδας που κέρδισε τα πάντα τα τελευταία δύο χρόνια.

Ο Ολυμπιακός έπαιζε για τη ζωή του στο φετινό πρωτάθλημα και ο προπονητής του αποφάσισε να πάει σε αυτή τη μάχη με αυτούς που γνωρίζει καλύτερα. Παράταξε μια ενδεκάδα χωρίς ούτε μία μεταγραφή του καλοκαιριού ή του Γενάρη και μετά το κλασικό πρώτο δεκάλεπτο των λαθών, κυριάρχησε, δημιούργησε ευκαιρίες και το εξαργύρωσε με δύο γκολ που ουσιαστικά έκριναν και το ντέρμπι.

Στο δεύτερο ημίχρονο το διαχειρίστηκε, δεν κινδύνευσε καθόλου και έφυγε με τους τρεις βαθμούς στις αποσκευές του. Τα κατάφερε με τον Τσικίνιο να θυμίζει σε όλους πόσο σημαντικός είναι για το σχέδιο του Μεντιλίμπαρ. Ανάθεμα και αν μπορεί να θυμηθεί κάποιος παιχνίδι που να έχασε ο Ολυμπιακός με τον Πορτογάλο να έχει καλή απόδοση.

Τα κατάφερε με τον Έσε να κυριαρχεί στη μεσαία γραμμή και με τους εξτρέμ του επιτέλους να βρίσκουν γκολ. Ο Ροντινέι μόλις για πρώτη φορά στο φετινό πρωτάθλημα και ο Ζέλσον που είπε «ευχαριστώ» για το «δώρο» του Γεντβάι. Τα κατάφερε, φυσικά, έχοντας τον Τζολάκη σε ετοιμότητα όταν χρειάστηκε, στα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού.

Αν δε, ο Ελ Κααμπί βρισκόταν σε καλύτερη μέρα ίσως το σκορ να ήταν και μεγαλύτερο. Μικρή σημασία έχει όμως αυτό. Το σημαντικό ήταν το τρίποντο και κυρίως η επιστροφή στις εργοστασιακές ρυθμίσεις της ομάδας του Μεντιλίμπαρ.

Φυσικά το πρωτάθλημα δεν είναι στο χέρι του Ολυμπιακού, ωστόσο δεν είναι και χαμένο. Απομένουν τέσσερα ματς και οι Πειραιώτες δεν μπορούν να κοιτάζουν παρακάτω από το επόμενο, το οποίο είναι στην Τούμπα σε δύο εβδομάδες από τώρα.

Λογικά οτιδήποτε λιγότερο από το 4 στα 4 στον Ολυμπιακό δεν θα φτάνει για να πάρει το πρωτάθλημα και το ερώτημα αν μπορεί να καταφέρει κάτι τέτοιο παίζοντας σε κάθε ματς με την πλάτη στον τοίχο.