[Κραυγές και ψίθυροι] Παγιδευμένη στα δίκτυα

Θα το έβλεπα ως εμπειρία αν δεν ένιωθα τόσο μεγάλη αμηχανία κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με νέα ήθη που πρέπει να εμπεδώσω ως καταναλωτής. Να συνηθίσω, για παράδειγμα, ότι, όλο και πιο συχνά, όταν θέλω να παραγγείλω τηλεφωνικά μια πίτσα, ένα φαλάφελ, τρεις γύρους με απ’ όλα, «για τη δική μου ασφάλεια η κλήση μου καταγράφεται». Δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να αισθάνομαι περισσότερο ασφαλής επειδή θα υπάρχει ηχητικό ντοκουμέντο με τη φωνή μου να αποσαφηνίζει αν το πεπερόνι το θέλω σε μονή ή διπλή δόση, αλλά πες ότι, στην προκειμένη περίπτωση, αυτό γίνεται για να προφυλαχθεί η κάθε εταιρεία από παραγγελίες – φάρσες. (Αν και δεν φαντάζομαι ότι υπάρχουν διασκορπισμένες σέχτες με ιερή αποστολή να κάνουν φάρσες σε πιτσαρίες και σουβλατζίδικα.)

Πριν από λίγες μέρες μπήκα σε ένα πολυκατάστημα για να αγοράσω ένα προϊόν αξίας μόλις πεντέμισι ευρώ. Η ταμίας, νεαρή και ομορφούλα, με διπλή στρώση κραγιόν σε χρώμα «αίμα βοδιού» και μακριά νύχια με σχεδιασμένα επάνω βιτρό. «Μια διευθυνσούλα;» με ρώτησε με τα νύχια βιτρό σε ετοιμότητα πάνω από το πληκτρολόγιο. Και τη διεθυνσούλα πληκτρολόγησε και το κινητούλι και το μεϊλάκι μου. Ημουν έτοιμη να συνεχίσω με ομάδα αίματος, παιδικές ασθένειες και διαπιστωμένες αλλεργίες αλλά μου ανέκοψε την εξομολογητική διάθεση. Μου τύπωσε όμως μια αποδειξάρα, να! Σε μέγεθος Α3, σχεδόν ολόλευκη. Μόνο επάνω αριστερά υπήρχε η φίρμα της εταιρείας και κάτω δεξιά το ποσόν. Τόσο χαρτί και τόσες ερωτήσεις για πεντέμισι ευρώ;

Ακόμη όμως δεν είχα ζήσει την εμπειρία τού να πρέπει να συνεννοηθώ με ένα ρομπότ. Να πω κατ’ αρχάς ότι οι ηλεκτρονικές χρηματικές συναλλαγές δεν έχουν κερδίσει ακόμη την αμέριστη συμπάθειά μου, αλλά αφού οι πληρωμές σε ταμεία, τράπεζες ή τηλεφωνικά, μέσω χρεωστικής κάρτας, δεν έχουν ποινικοποιηθεί ακόμη, διατηρώ το δικαίωμα να τις προτιμώ. Για κακή μου τύχη όμως μία εταιρεία παροχής υπηρεσιών της οποίας είμαι πελάτης κατήργησε τις τηλεφωνικές πληρωμές. Κι εγώ έκανα το λάθος να πάρω το πενταψήφιο νούμερο εξυπηρέτησης πελατών για να ρωτήσω διευθύνσεις καταστημάτων της ώστε να πληρώσω σε ταμείο. Ο Ιονέσκο πολύ θα το χαιρόταν αν με έβλεπε (σε αίθουσα αναμονής οδοντιατρείου) να προσπαθώ να συνεννοηθώ με την κωδικοποιημένη φωνή που με ρωτούσε τι θέλω. Το «διευθύνσεις καταστημάτων» δεν το καταλάβαινε όσο αργά, δυνατά και ολοστρόγγυλα κι αν το έλεγα, διότι προφανώς δεν ήταν καταγεγραμμένο στη μνήμη. Επειτα από πολλές επαναλήψεις ζήτησα να συνδεθώ με εκπρόσωπο αλλά έπρεπε να πω τι ακριβώς ήθελα. «Να συνδεθώ με εκπρόσωπο» φώναζα εγώ, τον χαβά της η φωνή. Στο τσακ πριν αυτός ο σουρεαλιστικός διάλογος μεταξύ ανθρώπου και μηχανήματος καταλήξει σε υστερία, ο οδοντίατρος (που από τις φωνές μου νόμιζε ότι έχω κάποιο σοβαρό πρόβλημα) με συμβούλευσε να μην απαντήσω. Μόνο τότε η φωνή φιλοτιμήθηκε και με συνέδεσε με εκπρόσωπο. Ζήτησα τη διεύθυνση και τα τηλέφωνα καταστημάτων στην περιοχή όπου βρισκόμουν. Τηλεφωνούσα σε δύο  επί μιάμιση ώρα. Δεν απαντούσε κανένα. Ξεκίνησα να πάω στο ένα από αυτά με κίνδυνο να έχει κλείσει ή να έχει μεταφερθεί. Ηταν άδειο και οι δύο υπάλληλοι αφοσιωμένοι στα κινητά τους. «Επαιρνα πολλή ώρα αλλά δεν το σηκώνατε» τόλμησα να πω. «Οταν έχουμε δουλειά, δεν μπορούμε να σηκώνουμε τηλέφωνα» μου απάντησαν. Μπίνγκο!