[Κραυγές και ψίθυροι] Η προβοκάτσια της νοσταλγίας

Το σύμπτωμα είναι μόνιμο αλλά παρουσιάζει εξάρσεις τα Χριστούγεννα, την άνοιξη και λίγο πριν από τον Δεκαπενταύγουστο. Με αφορμή, αντίστοιχα, τις βιτρίνες του Μινιόν, το άρωμα από τις νεραντζιές της Αθήνας και τις νύχτες με φεγγάρι μες στα θερινά τα σινεμά. Είναι η νοσταλγία της νοσταλγίας. Ή μήπως ο ψυχαναγκασμός της; Ώς ένα σημείο, ψυχική ανθρώπινη ανάγκη. Στην εποχή που ζούμε όμως, με διάφορες ιδεοληψίες να πασχίζουν να βρουν ρήγμα στο συναίσθημα ώστε εύκολα να εγκατασταθούν εντός μας ως ιδεολογίες, η νοσταλγία μπορεί να γίνει ένας λυρικός εκσκαφέας που ανοίγει τον δρόμο για τη φουφού της ψωροκώσταινας. Ή για το Νομισματοκοπείο. Το ίδιο είναι. Η αναπόληση των δεκαετιών του 1950, του 1960, του 1970, μαζί με τις αυλές, τα παιδιά που έπαιζαν στις αλάνες, την παλιά ταβέρνα με τη λατέρνα και το σκουμπρί, φέρνει και το τρύπιο παπούτσι, το μπαλωμένο σώβρακο, την ελλειμματική πρόσβαση σε όλα, τη γόπα που μάζεψε ένας μάγκας και τον χαφιέ που μας ακολουθεί. Α, και τα συσσίτια που είναι το όνειρο ζωής της κυρίας Φωτίου.

Νοσταλγία είναι να αναπολείς την ευχαρίστηση χωρίς να ξαναζείς τον πόνο, έλεγε η Μπέτι Ντέιβις. Ετσι, στην πιο σκληρή περίοδο της εποχής των Μνημονίων, καλλιεργεί, εκτός των ωραίων αναμνήσεων, και το σύνδρομο της εξιδανίκευσης της φτώχειας μέσα από την προβοκάτσια τού «τότε που δεν είχαμε λεφτά αλλά είχαμε καλή καρδιά». Πέρα του ότι η φτώχεια μόνο στα μυθιστορήματα του Λουντέμη παράγει αρετή, η Ιστορία έχει δείξει πως η φτωχοποίηση είναι το κοινωνικό όραμα των δικτατόρων. Και των παθολογικά φιλάνθρωπων.