Βυθίζεται κάποιες φορές στη μαύρη δερμάτινη καρέκλα κι όπως κάθεται στη γωνία του μεγάλου τραπεζιού, στο αμφιθέατρο του υπουργείου Πολιτισμού όπου φιλοξενούνται οι πολύωρες συνεδριάσεις του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, όποιος δεν τον γνωρίζει μπορεί να πιστέψει ότι κλέβει λίγες στιγμές χαλάρωσης. Δεν χρειάζεται όμως παρά μία και μόνη λέξη κατά την εισήγηση μιας μελέτης αναστήλωσης ενός μνημείου - ακόμη και του πιο ταπεινού - που θα λειτουργήσει ως σπινθήρας για να δημιουργήσει στο μυαλό του δεκάδες απορίες, όμοιες με μικρές εκρήξεις. Το αεικίνητο βλέμμα του παίρνει φωτιά και  το λεπτοκαμωμένο σώμα του ανασηκώνεται. Είναι η στιγμή που ο Μανόλης Κορρές θα αρχίσει τις ερωτήσεις. Ικανές άλλοτε να ξηλώσουν μια εκ πρώτης όψεως αξιοπρεπή μελέτη στο στημόνι και το υφάδι που την έπλεξαν. Κι άλλοτε να αναδείξουν τις αρετές της. Και κάποιες φορές δεν θα χρειαστεί να ρωτήσει καν. Μέσα σε λίγα μόνο λεπτά έχει δώσει λύσεις σε προβλήματα που μοιάζουν άλυτα. Εχει τεκμηριώσει την άποψή του ανακαλώντας παραδείγματα από τη Θεσσαλονίκη έως την Κρήτη με ακρίβεια εκατοστού σαν να έχει μπροστά του ανοιχτά όλα τα απαραίτητα βιβλία και χωρίς να χάνει τον ειρμό του. Κι όλα αυτά δίχως ίχνος έπαρσης και διάθεση προβολής παρά μόνο με τον ενθουσιασμό ενός παιδιού που έχει ανακαλύψει έναν νέο τρόπο για να συναρμολογήσει το διαλυμένο του παιχνίδι. Ο αρχιτέκτονας που γνωρίζει όσο κανείς άλλος τα μνημεία της Ακρόπολης, ο ομότιμος καθηγητής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, που ώς την τελευταία στιγμή στεκόταν με το δέος μαθητή μπροστά στον δικό του δάσκαλο Χαράλαμπο Μπούρα, ο ερευνητής που μπορεί μέσα «από έναν κόκκο μαρμάρου να διαβάσει τη φθορά του, την ιστορία του και τις περιπέτειές του μέσα στους αιώνες», ο πολυβραβευμένος επιστήμονας - κι ο πρώτος Ελληνας που έλαβε την ύψιστη διάκριση από την Ακαδημία ντέι Λιντσέι της Ρώμης, μία από τις παλαιότερες παγκοσμίως, μέλος της οποίας είχε υπάρξει και ο Γαλιλαίος - εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Είδηση που δεν προκάλεσε έκπληξη σε όσους έχουν την τύχη να γνωρίζουν το βάθος των γνώσεων και την ταχύτητα της σκέψης του. Αντιθέτως έκανε ορισμένους να σχολιάσουν ότι ίσως και να καθυστέρησε η Ακαδημία να εντάξει τον 69χρονο πρόεδρο της Επιτροπής Συντήρησης Μνημείων Ακροπόλεως στους κόλπους της.
Πώς κατάφερε ως 20χρονος φοιτητής να πληρώνεται υπερδιπλάσια από τους πτυχιούχους αρχιτέκτονες και να είναι ο πρώτος που προσελήφθη την Πρωτομαγιά του 1975 στην Επιτροπή Αναστήλωσης των Μνημείων του Ιερού Βράχου, η οποία συνεδρίαζε στο Ερεχθείο; Ολα οφείλονται στο πείσμα του να μην εγκαταλείπει τις μελέτες και τα σχέδια για την αναστήλωση ακόμη κι όταν είχε νυχτώσει στην Ακρόπολη; Στο ότι ακόμη και στον ύπνο του έβρισκε λύσεις στο πολύπλοκο παζλ των διαλυμένων μνημείων που ταλάνιζαν τη σκέψη του την ημέρα; Εκείνος υποστηρίζει ότι πιστεύει και στον ρόλο της τύχης. Αν παρατηρήσει όμως κάποιος τη διαδρομή του παιδιού από την Κυψέλη που λάτρευε τις κατασκευές και περνούσε ώρες ατελείωτες παρατηρώντας πώς οι μονοκατοικίες κατεδαφίζονταν για να πάρουν τη θέση τους πολυκατοικίες, του μαθητή που σταματούσε στον δρόμο προς το σχολείο για να παρατηρήσει πώς χειρίζονταν οι μάστορες τα εργαλεία τους και του οποίου το πρώτο του βιβλίο ήταν η ελληνική μυθολογία, τότε είναι σαφές ότι η κατάληξη μόνο τυχαία δεν ήταν. Οπως τυχαίο δεν ήταν ότι ύστερα από 16 χρόνια ως επικεφαλής των έργων της Ακρόπολης επέλεξε να τα αφήσει πίσω του - τελικά όχι ουσιαστικά όπως απέδειξε ο χρόνος - και να δοκιμάσει να μοιράσει γενναιόδωρα τις γνώσεις που έχει συσσωρεύσει από το μνημείο του Φιλοπάππου ώς τη Λίνδο της Ρόδου κι από το φρούριο του Πυθίου στον Εβρο ώς το κουβούκλιο του Πανάγιου Τάφου στα Ιεροσόλυμα στους φοιτητές που κάθονταν απέναντι ώς και πριν από δύο χρόνια στο Τμήμα Αρχιτεκτονικής του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Γνώσεις που δεν μεταδίδει στείρα όπως είναι γραμμένες σε εγχειρίδια και σημειώσεις, αλλά έχει το ταλέντο να τους αλλάζει κλίμακα για να τις κάνει προσιτές ακόμη και στον πιο αδαή ή αδιάφορο ακροατή. Ποιος άλλωστε μπορεί να ξεχάσει ότι στο αξεπέραστο έως σήμερα έργο του «Από το λατομείο στον Παρθενώνα» καταγράφει την ιστορία ενός δωρικού κιονόκρανου 12 τόνων από το σημείο της εξόρυξης μέχρι την Ακρόπολη κάνοντας τον αναγνώστη να αισθάνεται ότι του αφηγείται την ιστορία ένας αυτόπτης μάρτυρας; Και ότι για να μεταφέρει την αίσθηση του στεγασμένου στην αρχαιότητα Ηρωδείου - μελέτη για την οποία βραβεύτηκε - εξηγούσε ότι το ύψος του έφτανε όσο μια σημερινή 15ώροφη πολυκατοικία, ότι το πλάτος του ήταν τριπλάσιο του Παρθενώνα και για την κατασκευή του απαιτήθηκε μία μπανιέρα γεμάτη χρυσό - γύρω δηλαδή στους τέσσερις τόνους -, ενώ από τα παράθυρά του χωρούσε να περάσει ένα από τα διώροφα κόκκινα λονδρέζικα λεωφορεία;
Ο Μανόλης Κορρές είναι πλέον και επισήμως στις τάξεις των Αθανάτων. Μια διάκριση που του οφειλόταν, αλλά που του προσδίδει μια ιδιότητα που έχει κατακτήσει ο ίδιος περνώντας άπειρες ώρες παρατηρώντας, σχεδιάζοντας, μελετώντας και δημιουργώντας μια παρακαταθήκη ισάξια του μεγέθους και της σημασίας των μνημείων που γοητεύουν το οξυδερκές βλέμμα του.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από