«Το μυστήριό του ήταν η απλότητα»

Ο Νίκος παρέμεινε πάντα ένας καλός φίλος από την πρώτη στιγμή που γνωριστήκαμε. Μέχρι το τέλος βλεπόμασταν όταν ερχόμουν στην Αθήνα ή όταν εκείνος ερχόταν στο Παρίσι παλιότερα. Προσωπικά μένω στη δυνατή εντύπωση που είχα όταν έμαθα ότι ένας έλληνας σκηνοθέτης έφτασε στο Φεστιβάλ Βενετίας με τον «Δράκο», το 1956. Ηταν μεγάλη υπόθεση για εμάς που ψάχναμε τα βήματά μας στον κινηματογράφο, αλλά και για τη μικρή χώρα που ζούσε μεγάλες στιγμές. Νομίζω ότι μαζί με τον Μιχάλη Κακογιάννη ο Νίκος ενέπνευσε τους νέους να κάνουν σινεμά. Με τον Κούνδουρο ειδικά κατάλαβα ότι πίσω από τη μηχανή υπάρχει ένας άνθρωπος και αυτός φτιάχνει τις ταινίες – όχι οι μεγάλοι σταρ. Στις ταινίες του, ειδικά αυτές που έμειναν και θα μείνουν, όπως ο «Δράκος», η «Μαγική πόλις», οι «Μικρές Αφροδίτες», κυριαρχεί ο απλός καθημερινός άνθρωπος. Αν ξεχωρίζουμε τον «Δράκο» ως μία από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του 1950 είναι επειδή ταυτιζόμαστε με την παγίδα στην οποία πέφτει ο ήρωάς της, ένας λογιστής, που τον υποδυόταν ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Αυτό είναι το μυστήριο ταινιών όπως του Νίκου Κούνδουρου: η απλότητά τους.