«Κόσμε, συγγνώμη για τον πρόεδρό μας»

«Not my president!»: μπορεί κανείς να μη μιλάει (ακόμα) για κίνημα, αλλά εικόνες όπως αυτές οι ΗΠΑ δεν έχουν ξαναδεί. Πρώτη φορά στη σύγχρονη εκλογική ιστορία τους, χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν και υπόσχονται να συνεχίσουν να βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας: «Δεν είναι δικός μου πρόεδρος!». Σε πείσμα των μηνυμάτων ενότητας που απηύθυναν μετά την ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος τόσο ο νικητής όσο και η ηττημένη καθώς και ο απερχόμενος πια πρόεδρος, διαδηλώσεις διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκαν προχθές το βράδυ, και χθες το βράδυ, σε τουλάχιστον δέκα αμερικανικές πόλεις, από τη Νέα Υόρκη, τη Βοστώνη και την Ουάσιγκτον μέχρι το Oστιν του Τέξας και το Πόρτλαντ του Ορεγκον. Οι συμμετέχοντες είναι κυρίως νέοι – άλλωστε 55% των νέων κάτω των 30 χρόνων ψήφισαν τη Χίλαρι Κλίντον.

Οι διαδηλωτές θέλουν να μοιραστούν «τον θυμό και το πένθος» τους. Τον φόβο τους για το μέλλον, επίσης. Αλλά και την πρόθεσή τους να «αντισταθούν», να «προστατεύσουν ο ένας τον άλλον», να «πολεμήσουν το μίσος». Δεν είναι τυχαίο ότι η ανοιχτή επιστολή την οποία απηύθυνε μέσω του «Vanity Fair» στην 15χρονη κόρη του, Ρόξι, ο Ααρον Σόρκιν, ο βραβευμένος με Οσκαρ σεναριογράφος της ταινίας «The Social Network» και δημιουργός της θρυλικής σειράς «The West Wing», έγινε viral. Διότι σε αυτήν ο Σόρκιν αποτύπωσε τα συναισθήματα εκατομμυρίων Αμερικανών. Την ανάγκη που νιώθουν να πουν στα παιδιά τους και στον έξω κόσμο, «συγγνώμη για τον πρόεδρό μας». Αλλά και την ανάγκη τους να πουν ο ένας στον άλλο πως «η μάχη δεν τελείωσε, μόλις τώρα αρχίζει».  

«Ο κόσμος άλλαξε αργά χθες το βράδυ» γράφει αναφερόμενος στο βράδυ της Τρίτης ο Σόρκιν, «με έναν τρόπο από τον οποίο δεν μπόρεσα να μας προστατεύσω. Για έναν πατέρα, αυτό είναι φοβερό συναίσθημα. Δεν θα χρυσώσω το χάπι, αυτό που συνέβη είναι πράγματι φριχτό. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο υποψήφιός μου δεν νίκησε (στην πραγματικότητα είναι η έκτη), αλλά είναι η πρώτη φορά που νίκησε ένα απόλυτα ανίκανο γουρούνι με επικίνδυνες ιδέες, σοβαρή ψυχιατρική διαταραχή, άγνοια του κόσμου και καμία περιέργεια να μάθει».

Και δεν νίκησε μόνο ο Ντόναλντ Τραμπ την Τρίτη, συνεχίζει ο Σόρκιν, νίκησαν και οι υποστηρικτές του. Νίκησε η Κου Κλουξ Κλαν. Οι λευκοί εθνικιστές. Οι σεξιστές, οι ρατσιστές και οι κλόουν. Δόθηκε ελπίδα στο μίσος. Η απόλυτη βλακεία ντύθηκε με το γκλάμουρ της «φρέσκιας φωνής ενός αουτσάιντερ» που «θα ταρακουνήσει τα πράγματα». Τα επόμενα τέσσερα χρόνια την προεδρία των ΗΠΑ, το ίδιο αξίωμα που κατείχαν ο Ουάσιγκτον και ο Τζέφερσον, ο Λίνκολν και ο Θεόδωρος Ρούζβελτ, ο Φρανκλίνος Ρούζβελτ, ο JFK και ο Μπαράκ Ομπάμα, θα την κατέχει ένας 70χρονος που συμπεριφέρεται σαν παιδί και θα περνάει τις ώρες του παίρνοντας εκδίκηση στο twitter από όλους όσοι του ασκούν κριτική. «Ντροπιάσαμε τους εαυτούς μας μπροστά στα παιδιά μας και στον κόσμο. Και ο κόσμος δεν άργησε να αντιδράσει. Οι οικονομολόγοι προβλέπουν μια βαθιά και παρατεταμένη ύφεση. Οι σύμμαχοί μας στο ΝΑΤΟ τελούν υπό καθεστώς δικαιολογημένου φόβου. Και μιλώντας για φόβο, οι μουσουλμάνοι Αμερικανοί, οι Μεξικανοαμερικανοί και οι Αφροαμερικανοί έχουν κυριευτεί από αυτόν. Και οφείλουμε να σημειώσουμε πως πολλοί από τους φαν του Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι φαν των Εβραίων. Τι κάνουμε λοιπόν;» αναρωτιέται ο σεναριογράφος των ταινιών «Ζήτημα τιμής», «Ο έρωτας του προέδρου» και «Στιβ Τζομπς».

«Κατ’ αρχάς, θυμόμαστε πως δεν είμαστε μόνοι. Εκατό εκατομμύρια άνθρωποι στην Αμερική και ένα δισεκατομμύριο ακόμη ανά τον κόσμο νιώθουν ακριβώς όπως εμείς. Κατά δεύτερον, σηκωνόμαστε από το κρεβάτι. Οι Trumpsters θέλουν να δουν ανθρώπους όπως εμείς (Εβραίους, “ελίτ των ακτών”, μορφωμένους, κοινωνικά προοδευτικούς, το Χόλιγουντ) να κλαψουρίζουν και να θρηνολογούν και να σκέφτονται να μεταναστεύσουν στον Καναδά. Δεν θα τους κάνουμε τη χάρη, ούτε εγώ ούτε εσύ. Να τι θα κάνουμε: θα παλέψουμε ρε γαμώτο (Ρόξι, υπάρχει μια κατάλληλη ώρα για αυτού του είδους τη φρασεολογία και αυτή είναι τώρα). Δεν είμαστε ανίσχυροι ούτε χωρίς φωνή. Δεν έχουμε πλειοψηφίες στη Βουλή ή στη Γερουσία, αλλά έχουμε εκπροσώπους εκεί. Καλό είναι επίσης να θυμόμαστε πως ακόμα και τα περισσότερα μέλη του κόμματος του Τραμπ νιώθουν για αυτόν ακριβώς ό,τι κι εμείς. Θα φροντίσουμε ώστε οι άνθρωποι που στέλνουμε στην Ουάσιγκτον να πάρουν μαζί τους τη δύναμή μας και να μην πάρουν ούτε μία μέρα ρεπό.

Δραστηριοποιούμαστε. Κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πολεμήσουμε την αδικία, οπουδήποτε τη βλέπουμε. Παλεύουμε για το δικαίωμα μιας γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα της. Παλεύουμε για την ελευθερία του λόγου και παλεύουμε κυρίως για ισότητα – όχι για μια εγγύηση ίσων εισοδημάτων αλλά για ίσες ευκαιρίες. Ορθώνουμε το ανάστημά μας.

Η Αμερική δεν έπαψε να είναι Αμερική το βράδυ της Τρίτης και εμείς δεν πάψαμε να είμαστε Αμερικανοί και το θέμα με τους Αμερικανούς έχει ως εξής: τις πιο σκοτεινές μας μέρες πάντα – πάντα – ακολουθούν οι καλύτερες στιγμές μας».

«Ρόξι» λέει στη 15χρονη κόρη του ο Ααρον Σόρκιν «ξέρω πως σε έχω απογοητεύσει με τις προβλέψεις μου στο παρελθόν, αλλά προσωπικά δεν πιστεύω πως ο τύπος αυτός θα αντέξει έναν χρόνο χωρίς να διαπράξει κάποιο έγκλημα που θα τον παραπέμψει σε δίκη με το ερώτημα της αποπομπής. Αν όντως καταφέρει να μείνει ένας κόπανος χωρίς να παραβιάσει τον νόμο για τέσσερα χρόνια, θα αντέξουμε για τέσσερα χρόνια. Και σε τρία χρόνια από σήμερα θα παλέψουμε σαν διάολοι για τον υποψήφιό μας και θα νικήσουμε και αυτοί θα χάσουν. Και αυτή τη φορά, θα χάσουν για τα καλά. Θα είναι η πρώτη φορά που ψηφίζεις, γλυκιά μου. Η μάχη δεν τελείωσε, μόλις αρχίζει. Ο παππούς πολέμησε στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και όταν επέστρεψε στο σπίτι η χώρα αυτή του έδωσε την ευκαιρία να φτιάξει μια πολύ καλή ζωή για την οικογένειά του. Δεν θα παραδώσω στην εγγονή του μια χώρα διαμορφωμένη από άνδρες ανόητους, γεμάτους μίσος. Τα δάκρυά σου το βράδυ της Τρίτης με ξύπνησαν και δεν θα σε απογοητεύσω ποτέ ξανά. Με αγάπη, Ο μπαμπάς».