[Κραυγές και ψίθυροι] I have a dream

Στην Κατοχή, στο σπίτι ενός σπουδαίου έλληνα πεζογράφου φιλοξενούνταν η οικογένεια ενός άλλου επίσης σπουδαίου πεζογράφου. Ο φιλοξενούμενος έβρισκε κάθε τόσο ένα αβγό για τη μικρή του κόρη, έξι – εφτά ετών τότε. Η συνομήλική της κόρη του φιλοξενούντος, λοιπόν, όταν την έβλεπε με το αβγό, έστριβε τον δείκτη του ενός χεριού στην παλάμη του άλλου και της έλεγε: «Ζήλεια, ψώρα, εσύ τρως, εγώ δεν τρώω». Ενας αδέξιος αλλά τρυφερός τρόπος άμυνας ώστε να υπερσκελίσει το μικρό κορίτσι την υστέρησή του, να διασώσει τη σπουδαιότητά του, να μετατρέψει το μειονέκτημα σε πλεονέκτημα, να «βγει από πάνω» όπως λέμε σήμερα.

Αυτό, όταν το κάνει ένα παιδί μοιάζει χαριτωμένο. Οταν όμως το κάνουν ενήλικοι αγκιστρωμένοι σε ακαμψίες είναι, στην καλύτερη περίπτωση, θλιβερά γραφικοί. Οπως το Δημοτικό Συμβούλιο Καισαριανής που με ένα ψήφισμα βγαλμένο από τα βάθη της δεκαετίας του 1970 – χωρίς ενδιάμεσο σταθμό – και με, τουλάχιστον, δύο δάχτυλα σκόνη στη διατύπωσή του, κηρύσσει ανεπιθύμητο τον Μπαράκ Ομπάμα με αφορμή την επίσκεψή του στις 15 και 16 Νοεμβρίου στην Αθήνα. Μεγάλο πλήγμα για τον απερχόμενο πρόεδρο των ΗΠΑ που από παιδί αυτό το όνειρο είχε. Να πάει στην Καισαριανή. Μην κοιτάτε που δεν το έλεγε.   

Για να σοβαρευτούμε, άλλο το ιδεολογικό πρόταγμα και άλλο το ζυμωμένο στις κομματικές συνεδριάσεις ιδεοληπτικό εφηβικό όνειρο και απωθημένο, ιδιαίτερα μάλιστα όταν είναι τόσο προφανές. Γιατί, όπως έλεγε και ο παππούς Δαρβίνος, δεν είναι τα πιο δυνατά είδη που επιβιώνουν ούτε τα πιο έξυπνα αλλά αυτά που ανταποκρίνονται καλύτερα στις αλλαγές.