ΚΑΘΡEΦΤΗΣ

Ολα έχουν ένα τέλος και μαζί τους και η πόλωση. Ο Πρωθυπουργός ανέβηκε χθες στο βήμα της Βουλής με σχέδιο να στοχοποιήσει πολιτικά τις προηγούμενες κυβερνήσεις και προσωπικά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Η στρατηγική όμως δεν απέδωσε. Ο ΣΥΡΙΖΑ – μαζί με τους ΑΝΕΛ – κυβερνάει πια σχεδόν δύο χρόνια. Και στα βοσκοτόπια της εξουσίας τελείωσε το σανό. Με άλλα λόγια, είναι πολύ δύσκολο και ελάχιστα πειστικό να κατηγορούν οι κυβερνώντες τους άλλους χωρίς το κατηγορητήριο να γίνεται καθρέφτης τους.

Η πόλωση ήταν πολιτικό εργαλείο που επέτρεπε στα μεγάλα κόμματα να συσπειρώνονται στη λογική τού «εμείς ή αυτοί». Πώς να λειτουργήσει όμως όταν η συμπολίτευση – κρίνοντας ακόμη και από δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν σε φίλια προς αυτήν μέσα – εμφανίζεται απολύτως αποσυσπειρωμένη στη βάση της; Από το «εμείς ή αυτοί», οι ψηφοφόροι τείνουν να περάσουν στο «όλοι τα ίδια είναι». Αν αυτό εξυπηρετεί ακραίες αντισυστημικές δυνάμεις, δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι βοηθάει τη συμπολίτευση.

Φυσικά, τα πλεονεκτήματα της πόλωσης είναι προφανή. Επιτίθεσαι αντί να εξηγείς. Ανεβάζεις τόνους αντί να δικαιολογείσαι. Αν όμως έχεις περάσει κι εσύ Μνημόνιο όπως οι άλλοι, η πολιτική αυτή άσκηση είναι σχεδόν αδύνατη.

Αργησαν οι κυβερνώντες να το καταλάβουν. Οπως άργησαν να αντιληφθούν ότι η ταχύτητα του κυβερνητικού οχήματος επιβραδύνεται. Δραματικούς τόνους είχαμε χθες στη Βουλή, αλλά το πραγματικό δράμα παιζόταν στο Eurogroup όπου η Ελλάδα των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κατάφερε να πάρει μόνο μία υποδόση της υποδόσης των 2,8 δισ. Αναμενόμενο όταν πας να υποτιμήσεις τη νοημοσύνη τόσο των μέσα όσο και των έξω.