ΘΙΑΣΟΣ ΠΟΙΚΙΛΙΩΝ

Το παρελθόν είναι μια άλλη χώρα. Στη χώρα αυτή οι πρωθυπουργοί δεν επιβάλλουν απλώς τη γραμμή της κυβέρνησης. Αφουγκράζονται διαφοροποιήσεις ακόμη κι όταν αυτές προκύπτουν σε χώρα μακρινή.

Κάπως έτσι, κυβερνητικός, ο οποίος στις Βρυξέλλες τα είχε πει αλλιώς, έμαθε όταν προσγειώθηκε ότι δεν είχε πια χαρτοφυλάκιο. Ετερος «έθεσε εαυτόν εκτός Κινήματος» ή εκλήθη να κατέβει από το τρένο. Σιδερένιο χέρι – ή, κατά περίπτωσιν, μακρύ πόδι – δεν είχαν στην παρελθούσα χώρα μόνον οι πρωθυπουργοί. Είχαν και οι αρχηγοί – προτού φθάσουν να γίνουν πρωθυπουργοί. Δεν το είχε σε τίποτε ένας αρχηγός του δικομματισμού να διαγράψει και μάλιστα νύχτα ακόμη και τον εσωκομματικό αντίπαλό του στη διεκδίκηση της αρχηγίας αν του είχε πάει κόντρα – παρασύροντας και τέσσερα – πέντε μεγαλοστελέχη.

Τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Το κοστούμι δεν κάνει τον πρωθυπουργό ή τον αρχηγό – με ή χωρίς γραβάτα, αδιάφορο εντελώς. Κάτι μάθαμε. Παρακολουθούμε λοιπόν, εδώ και μερικές ημέρες, έναν απίθανο για τα δεδομένα του παρελθόντος θίασο πολιτικών ποικιλιών. Υπουργός – και εταίρος – βάλλει κατ’ επανάληψιν κατά νεοκαναλάρχη με υπαινιγμούς που σε κάνουν να κοκκινίζεις. Οσα δεν χωράει το twitter – πώς να εκτονωθείς σε 120 χαρακτήρες; – τα καλύπτει μια μεσημεριανή συζήτηση με δημοσιογράφους σε ξενοδοχείο του Λονδίνου. Αλλά δεν τρέχει τσάι στην Αθήνα. Μια πόλη όπου είθισται υπουργοί και παλικάρια να γίνονται δημοσίως μαλλιά κουβάρια για τις ιδιωτικοποιήσεις και πλείστα άλλα κρίσιμα κυβερνητικά θέματα. Αντίστοιχα, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ο καθένας έχει τη δική του ερμηνεία για το τι έχει γίνει με την ΕΛΣΤΑΤ ή τι σημαίνει η ακύρωση του νόμου των αδειών και δεν συμμαζεύεται.

Δεν είναι κακό πράγμα ο πλουραλισμός – στα κοινόβια. Αλλά η πολιτική ήταν, ώς τώρα, ενός – εκλεγμένου – ανδρός αρχή. Αν αυτή ασκείται και από άλλους, τα πράγματα έχουν αλλάξει.

Οχι, ο βασιλεύς δεν είναι γυμνός. Ημίγυμνη είναι όμως η αλήθεια της εποχής. Οτι δηλαδή κανείς δεν μπορεί να ηγηθεί χωρίς να νερώσει το κρασί του, να κάνει λίγο τα στραβά μάτια ή να υποδυθεί ότι δεν άκουσε τι ελέχθη και, κυρίως, ότι η σημασία του είναι βασικά η ίδια με την επίσημη γραμμή. Τώρα τι είδους ηγεσία παράγει αυτό – είναι κι αυτό ορατό διά γυμνού οφθαλμού.