[Στην ανάπαυλα] Φθινοπωρινό καρναβάλι

Κι εγώ που νόμισα πως τέλειωσε το πανηγύρι.

Λάθος. Τώρα αρχίζει.

Ποιανού ιδέα ήτανε το ξεκαναλάρισμα;

Οχι ότι δεν ξέρω, αλλά θέλω ν’ ακούω την απάντηση για να το φχαριστιέμαι.

Επαναλαμβάνω.

Ποιανού ιδέα ήτανε το ξεκαναλάρισμα;

Τρέχουν όλοι και δεν φτάνουν.

Τρέχουν οι καινούργιοι να στήσουν κανάλι απ’ το μηδέν σε τρεις μήνες. Πώς να το στήσουν, πού να το στήσουν;

 Τι είναι το κανάλι, πάστα φλόρα, τη ζύμωσες, της έπλασες τα μπαστουνάκια της, άπλωσες τη μαρμελάδα (βερίκοκο κατά προτίμησην), την έψησες, ελάτε να πάρουμε το τσάι μας;  

Και στάθηκαν και τυχεροί. Μόνο δύο είναι οι νεοφερμένοι. Σκέψου να είχανε πάρει την πολυπόθητη τέσσερις εντελώς πρωτόβγαλτοι.  

Τρέχουν όμως και οι εναπομείναντες απέξω. Τι θα κάνουν; Θ’ αφήσουν να τους φάει το μαύρο σκοτάδι;

Ασε που περιμένουνε την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Και μετά έχει και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο σειρά.

Δεν έχει τέλος αυτό το πανηγύρι.

Κι είναι κι αυτοί οι μέχρι πρότινος υπερασπιστές που τώρα έχουν χάσει τον γενικό προσανατολισμό τους.

Θυμάμαι μια κυρία δημοσιογράφο που είχε πάρει από μόνη της τον ρόλο του Καναλοφύλακα, και μας ξεναγούσε με την αισθησιακά βραχνή φωνή της στους δαιδάλους του Νόμου περί τηλοψίας του κυρίου Παππά.

«Κι από ‘δώ βλέπετε τη Νομιμότητα, από ‘δώ διακρίνεται καθαρά η Ελευθερία της Εκφρασης, αν κοιτάξετε πιο κοντά θα δείτε τη Διαφάνεια που διαθέτει ο καινούργιος νόμος. Ναι, δεν φαίνεται με την πρώτη, γιατί σας είπα είναι πολύ διαφανής. Σιθρού εντελώς. Επίσης αν δεν λιποθυμήσατε από το τρανσπαράν της υποθέσεως, έχω να σας δείξω κι από ένα παραθυράκι του νόμου πώς θα υπαγορεύει το καθεστώς την Αλήθεια και προπαντός την Ποιότητα. Διότι για μια Ποιότητα ζούμε, αν τη χάσουμε κι αυτή, ζήτω που καήκαμε».

Αυτά η πολιτική πανελίστρια.

Αυτά μέχρι που μάθαμε τους τέσσερις τυχερούς. Γιατί μετά μόλις κατάλαβε ότι το κανάλι όπου δουλεύει έμεινε απέξω…

Αλλος άνθρωπος.

Ηρθε κι αγρίεψε η φωνή, ορθώθηκαν οι τρίχες της κεφαλής, άστραψε και βρόντηξε.

«Τι πράγματα είναι αυτά; Πού ακούστηκε να κλείνουν οι δουλειές; Πού θα πάν’ οι άνεργοι; Αίσχος ο Νόμος. Αίσχος».

Κι αυτά όχι στο σπίτι με τις φίλες της ή να πεις σε καμιά παρέα στην ταβέρνα. Οχι. Φάτσα φόρα. Απ’ το ίδιο πάνελ που επαινούσε, για να το πω κομψά, απ’ το ίδιο μετερίζι (δικιά της η φράση) καθύβριζε.

Θυμήθηκα τον Μπαρτ. Να πω κι εγώ κάτι να αναβαθμίσω λίγο την ατμόσφαιρα, γιατί καμιά ώρα θα πνιγούμε απ’ τις αναθυμιάσεις του βούρκου που μας ρουφάει ζωντανούς, διότι και πολύ το μεθάνιο. Πολύ. Δεν είναι μόνο η μπόχα, είναι και θανατηφόρο.

Ελεγε λοιπόν ο Μπαρτ (Ρόναλντ για τους νεότερους γκουγκλομαθείς).

«Να αντιφάσκεις με τον εαυτό σου,

ο έσχατος εξευτελισμός».

Μην ξεχάσετε, σήμερα θα μιλήσει ο κύριος Πρωθυπουργός, ας τον ξανακούσουμε. Οσο κρατήσει η ομιλία του θα έχουμε την ψευδαίσθηση ότι ζούμε σε μια ευτυχισμένη χώρα και υποδεχόμαστε με χαρά την ευημερία που περιμένουμε έξι χρόνια τώρα.

Είναι στιγμές που έρχομαι και λυγίζω, και αναφωνώ από τα βάθη της ψυχής μου σαν ηρωίδα του Ουίλιαμς.

«Οπως τα λες αγόρι μου. Ετσι, γιατί εγώ δεν θέλω ρεαλισμό. Θέλω μαγεία».