ΚΛΑΚΑΔΟΡΟΙ

Μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει γιατί οι νυν κυβερνώντες ευνόησαν την ποινικοποίηση της δημόσιας ζωής. Ιδίως στο μέτρο που αφορούσε τους προκατόχους ή τους πολιτικούς τους αντιπάλους. Εξού και χειροκροτούσαν – ως κλάκα – την παρέμβαση της Δικαιοσύνης σε υποθέσεις που δεν είχαν στην πραγματικότητα νομικό χαρακτήρα.

Τέτοια είναι και η υπόθεση με την ΕΛΣΤΑΤ, τον Ανδρέα Γεωργίου, και το έλλειμμα του 2009. Πρόκειται για στατιστικό θέμα, που ανήκει στην αρμοδιότητα ελληνικών και ξένων – εφόσον είμαστε στην ευρωζώνη – στατιστικών υπηρεσιών. Αυτές έχουν ήδη αποφανθεί. Τα δημοσιονομικά στοιχεία του 2009 πιστοποιήθηκαν από την ΕΛΣΤΑΤ, που φτιάχτηκε για να είναι ανεξάρτητη, και τη Eurostat. Εξού και η αντίδραση των Βρυξελλών στην αναζωπύρωση των δικαστικών περιπετειών του Γεωργίου ήταν αναμενόμενη και ως προς την εκδήλωση αλλά και ως προς την οξύτητα.

Οι Ευρωπαίοι δεν είναι θεσμικώς αγράμματοι. Ούτε οικονομικώς ανίδεοι. Και, εν πάση περιπτώσει, δεν είναι χθεσινοί. Δεν ψέγουν τη Δικαιοσύνη, αλλά εκείνους που την υποκινούν να βγει έξω από τα όρια της δικαιοδοσίας της. Δηλαδή τους κυβερνώντες  που – καθώς είναι απόλυτα εξαρτημένοι από τις Βρυξέλλες και το ξέρουν – υπεχώρησαν χθες κακήν κακώς ενόψει της ταπείνωσης που θα υποστούν στο Eurogroup όπου θα τεθεί το θέμα. Ξαφνικά οι κλακαδόροι δηλώνουν απορία και εμφανίζονται αδαείς. Είναι όμως αυτοί που παρακινούν εδώ και καιρό τη Δικαιοσύνη, υποκινώντας ζητήματα, σχολιάζοντας υποθέσεις και προεξοφλώντας αποφάσεις σε όλα τα ζητήματα ενδιαφέροντός τους. Είναι αυτοί επίσης που επιχειρούν να σύρουν τους δικαστές εντός του πολιτικού πεδίου.

Είναι κάτι επιζήμιο για την ελληνική δημοκρατία. Διότι οι κυβερνώντες θα φύγουν, αλλά η λειτουργία της Δικαιοσύνης δεν επιτρέπεται να τραυματίζεται με αυτόν τον τρόπο.