[Κραυγές και ψίθυροι] Περιφορά βιβλίων

Συνέβη πριν από χρόνια σε μια φίλη όταν στο νησί όπου έκανε διακοπές συνάντησε τον Παύλο Μάτεσι. Συμπτωματικά, διάβαζε τότε ένα δικό του μυθιστόρημα, τη «Μάνα του σκύλου», και του το είπε με ενθουσιασμό. Αλλά ο συγγραφέας  τής απάντησε ενοχλημένος: «Και ποιος σας είπε, κυρία μου, ότι τα βιβλία μου είναι για να τα περιφέρετε δεξιά κι αριστερά και να τα διαβάζετε στις παραλίες;». Υπερβολικός ίσως, αν ζούσε σήμερα θα γινόταν έξαλλος διαπιστώνοντας ότι αυτή η άτυπη περιφορά βιβλίων και η φωτογράφισή τους σε αμμουδιές, ξωκκλήσια, ποτάμια και μνημεία της Ελλάδας και του εξωτερικού έχουν καθιερωθεί ως διαδικτυακό trend και ενθουσιάζουν αρκετούς συγγραφείς που το εκλαμβάνουν ως ένδειξη επιτυχίας του έργου τους.

Το φαινόμενο παρουσιάζει έξαρση το καλοκαίρι, εξού και ανάμεσα σε μαγιό, ρακέτες και σακίδια μοστράρονται και εξώφυλλα βιβλίων, σημαντικών και ασήμαντων, ως μέρος του τοπίου της Υδρας, της Μαγούλας ή των Καννών. Με τους συγγραφείς τους να αναπαράγουν τη μόστρα, περήφανοι που το βιβλίο τους έφθασε μέχρι εκεί. Ε, και; Τι δείχνει ένα εξώφυλλο με φόντο την Υδρα; Τίποτε απολύτως. Τα βιβλία γράφονται για να ανοίγονται και να διαβάζονται, όχι για να φωτογραφίζονται. Πρόκειται για μια σχέση μεγάλου μήκους είτε του συγγραφέα με το έργο του είτε του έργου με τον αναγνώστη που δεν αποτυπώνεται με ενσταντανέ. Θα περίμενα, ακόμη και αυτοί οι λογοτέχνες-στιγμιότυπα να ζητούσαν από τους φίλους τους, αντί να φωτογραφίζουν τα βιβλία, να μεταφέρουν μια φράση από το έργο τους. Μάλλον όμως είμαι υπεραισιόδοξη. Ε ρε Μάτεσις που μας χρειάζεται…