[Ενστάσεις] Οταν δούλεψε ο Πρωθυπουργός

Σαν σήμερα, πέρυσι, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πρέπει να ξυπνούσε πολύ κουρασμένος. Είχε δουλέψει 17 ολόκληρες ώρες για να αποτρέψει το Grexit, στα πρόθυρα του οποίου είχε οδηγηθεί η Ελλάδα εξαιτίας, πρωτίστως, των δικών του επιλογών. Εξαιτίας της πολιτικής που άσκησε το πρώτο επτάμηνο διακυβέρνησης, τότε που η ελληνική κυβέρνηση υποδυόταν ότι διαπραγματεύεται, μέσω του υπουργού της Γιάνη Βαρουφάκη, το σκίσιμο των Μνημονίων και, κυρίως, το σκίσιμο του μέιλ Χαρδούβελη. Και ασφαλώς εξαιτίας της διαχείρισης εκ μέρους του του Οχι που κέρδισε στο δημοψήφισμα, το οποίο υπό την πίεση της πραγματικότητας μετέτρεψε σε Ναι.

Το τίμημα της συμφωνίας εκείνης, που υπεγράφη από τον Αλέξη Τσίπρα και τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, ήταν βαρύ. Ενα τρίτο Μνημόνιο, με επαχθέστατους όρους για την Ελλάδα, υποσχόταν ακόμα χειρότερες μέρες για την επιχειρηματικότητα, για τη μεσαία τάξη, για τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους. Σε εκείνη τη διαπραγμάτευση συμφωνήθηκε και η ιδέα του υπερταμείου, στην οποία θα μεταβιβαζόταν η κρατική περιουσία. Ο Αλέξης Τσίπρας έκανε την κωλοτούμπα που ανέμεναν οι εταίροι θεαματικά, χιλιάδες μέτρα πάνω από το έδαφος. Αλλά ακόμα κι έτσι, προσπάθησε να τη διαχειριστεί.

Στις 14 Ιουλίου 2015 (και ενώ ο αρχηγός θα κοιμόταν), η κομματική εφημερίδα «Αυγή» είχε βρει ήδη το νέο ποίημα. «Εγγύηση η παρουσία μας για κοινωνική δικαιοσύνη» έγραφε πρωτοσέλιδα, ενώ πασπάλιζε με χρυσόσκονη τη νέα παρτίδα «σανό» για το πόπολο. «Αναδιάρθρωση του χρέους, αναπτυξιακό πακέτο 35 δισ. ευρώ, εξασφαλισμένη χρηματοδότηση για την επόμενη τριετία» υποσχόταν ο στραπατσαρισμένος ΣΥΡΙΖΑ. Μία ημέρα μετά, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμαζόταν για τη νέα εποχή. Η ετοιμασία για αποχώρηση όσων διαφώνησαν και οι κραυγές τους, οι ανεδαφικές ρητορικές τους, κοινές έως πριν από λίγες ημέρες, τον βοήθησαν να διαφοροποιηθεί, να περάσει ως φωνή της λογικής και να καταφέρει να κρατηθεί στην εξουσία.

Αυτή τη φορά, αντισταθμίζοντας τον διαψευσμένο ενθουσιασμό με πολύ αυταρχισμό.