Πώς στήνεται μια περφόρμανς

Μια λυπητερή άρια αντηχεί στο άδειο πάρκινγκ. Ενας νεαρός βαδίζει με αργά βήματα προς το κέντρο της αίθουσας τραγουδώντας δυνατά τη στιγμή που μια ομάδα αγοριών και κοριτσιών στέκονται απέναντί του ακίνητα και τον παρατηρούν. Με το τέλος της ερμηνείας του ξεσπούν σε χειροκροτήματα και τον περικυκλώνουν, τη στιγμή που η δασκάλα τούς εξηγεί ότι η μελαγχολική μελωδία συνδέεται με το γεγονός πως τα παπούτσια πάνε πάντα σε ζευγάρια κι αν κάποιος αφαιρέσει το ένα τότε το άλλο στενοχωριέται. Τα παπούτσια, διάλεξε η Βρετανίδα Αννα Φερς για να χρησιμοποιήσει ως κεντρικό μέσο στο οκταήμερο εντατικό σεμινάριο «Δημιουργώντας μια περφόρμανς» που από την περασμένη Παρασκευή διεξάγεται στους χώρους του Ιδρύματος Κακογιάννη. «Το θέμα είναι “Τα παπούτσια του άλλου”. Εχουμε πολύ λίγο χρόνο, δεν έχουμε χρήματα για σκηνικά κι αφού ήθελα να δουλέψω με πολλαπλά αντικείμενα τα οποία θα μπορούσαμε να προσδιορίσουμε και να πάρουμε πίσω απαντήσεις, χρησιμοποιούμε κυριολεκτικά τα παπούτσια» δηλώνει η περφόρμερ που για 15 χρόνια ήταν υπεύθυνη στο πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών Performance Making του Πανεπιστημίου Goldsmith στο Λονδίνο.

Την ώρα που στην κεντρική αίθουσα του Ιδρύματος, ο Χάρης Θεοχάρης και ο Αλέκος Παπαδόπουλος παρουσίαζαν το νέο τους κόμμα Δημοκρατική Ευθύνη, στο πάρκινγκ η Φερς προσπαθούσε να μυήσει μια ομάδα 16 ατόμων στον κόσμο της περφόρμανς, των καλλιτεχνικών ερεθισμάτων και φορμών. «Κάνουμε ασκήσεις, αυτοσχεδιάζουμε, κάνουμε έρευνα, δουλεύουμε με ερεθίσματα και ιδέες που δίνω σχετικά με το θέμα. Μιλάμε για το πώς βάζουμε τον εαυτό μας στη θέση του άλλου. Είναι ένα πρότζεκτ σχετικά με την αναγνώριση της ενσυναίσθησης για τον άλλον» τονίζει η περφόρμερ. Γι’ αυτό και η ίδια φροντίζει να δίνει τις κεντρικές κατευθυντήριες γραμμές στους μαθητές της και την εξέλιξη της κάθε άσκησης την αφήνει στη δημιουργική τους φαντασία.

ΜΠΟΤΑΚΙΑ ΚΑΙ ΓΟΒΕΣ. Μολονότι το σεμινάριο έχει να κάνει κυρίως με θεατρικές προεκτάσεις της περφόρμανς, η ομάδα των μαθητών δεν αποτελείται μόνο από αποφοίτους θεατρικών σχολών αλλά και από χορευτές, μουσικούς, αρχιτέκτονες, graphic designers, μέχρι και έναν καναδό λέκτορα Πολιτικών Επιστημών. «Ο καθένας μας ήρθε εδώ για διαφορετικό λόγο και προσδοκά να κερδίσει κάτι διαφορετικό. Παίρνει κομμάτια που μπορεί να χρησιμοποιήσει μετά στη δουλειά του» αναφέρει η 28χρονη Ειρήνη που είναι θεατροπαιδαγωγός. Η ίδια γνώριζε το έργο της Φερς, μιας και είχε κάνει το μεταπτυχιακό της στο λονδρέζικο πανεπιστήμιο όπου διδάσκει, οπότε δήλωσε συμμετοχή στο σεμινάριο ξέροντας λίγο – πολύ τι να περιμένει. «Με ενδιαφέρει το κομμάτι της περφόρμανς που ασχολείται με το κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο της τέχνης. Επειδή ασχολούμαι με το εφαρμοσμένο θέατρο και το χρησιμοποιώ στην εκπαίδευση με παιδιά και με ενηλίκους, ήθελα να εξερευνήσω αυτό το κομμάτι» συμπληρώνει.

Προχωρώντας το μάθημα, γόβες, παντόφλες, αθλητικά, μοκασίνια, μποτάκια και πουέντ χωρούν, έστω και με το ζόρι, σε χέρια και πόδια κι έρχονται να παίξουν τον ρόλο τους. Η Φερς τούς βάζει να ακουμπήσουν τον τοίχο με αυτά και να κάνουν ακανόνιστες κινήσεις που τους υποδεικνύουν τα ένστικτά τους, αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού. Βάζει την ομάδα σε ζευγάρια, να υποδυθούν με τα παπούτσια που έχουν στα χέρια τους τις κινήσεις ενός ερωτευμένου ζευγαριού, με φόντο πάντα τον τοίχο. Μέσα από κάθε πορεία που διαγράφουν τα υποδήματα φαίνεται ξεκάθαρα η φαντασιακή διάθεση του κάθε συμμετέχοντος, προκαλώντας άλλοτε χαχανητά στους υπολοίπους και άλλοτε θλιμμένο ύφος. Ολο το φάσμα της έκφρασής τους, ωστόσο, θα μπει σε κεντρική σκηνή αύριο (15/7) οπότε θα παρουσιαστεί το αποτέλεσμα του εργαστηρίου εν είδει περφόρμανς με συγκεκριμένη δραματουργία.