ΠΟΛΩΣΗ

Τι συμβαίνει όταν μια δικαστική λειτουργός στρέφεται δημόσια εναντίον ενός πολιτικού προσώπου; Ποιες οι συνέπειες για το πολίτευμα τού να έχουν συγκρουσιακές πορείες η Δικαιοσύνη και η πολιτική;

Μην προτρέχετε για να απαντήσετε στα ερωτήματα αυτά με αφορμή την – πλούσια σε τέτοια περιστατικά – πρόσφατη εγχώρια επικαιρότητα. Οι προβληματισμοί είναι εξίσου επίκαιροι στις ΗΠΑ. Εκεί ένα από τα εννέα μέλη του Ανώτατου Δικαστηρίου, η γηραιά κυρία Ρουθ Μπέιντερ Γκίνσμπουργκ, δεν έχει δώσει ούτε μία, ούτε δύο αλλά τρεις συνεντεύξεις όπου επιτίθεται, με βαρύτατους χαρακτηρισμούς, κατά του υποψήφιου για την προεδρία Ντόναλντ Τραμπ. Ο τελευταίος ζητεί την παραίτησή της.

Οι δικαστές του Supreme Court είναι ισόβιοι και μόνο η εθελούσια έξοδος, ο θάνατος ή η δίωξη από το Κογκρέσο μπορεί να τερματίσει τη θητεία τους. Η αμερικανική νομοθεσία δεν τους απαγορεύει να σχολιάζουν την πολιτική ζωή. Ωστόσο, μια δημόσια στάση τόσο πολιτικοποιημένη θέτει ερωτηματικά για το πόσο ακέραιη και αντικειμενική μπορεί να είναι η κρίση τους. Ηδη οι «New York Times» ψέγουν τη δικαστίνα για την παρρησία της.

Το γρήγορο συμπέρασμα είναι ότι η πόλωση της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ έχει προσβάλει και τους θεσμούς της αμερικανικής πολιτείας. Περνώντας τον Ατλαντικό και επιστρέφοντας στα καθ’ ημάς, οφείλει κανείς να επισημάνει ότι η πόλωση έχει εμφανιστεί και στην επικράτεια της Δικαιοσύνης. Η προέλευσή της είναι πολιτική – όπως προκύπτει από την προσπάθεια των κυβερνώντων να επηρεάσουν υποθέσεις, να προεξοφλήσουν δικαστικές αποφάσεις ή να εκμεταλλευθούν δικαστικά ζητήματα με πολιτικά υστερόβουλο τρόπο. Τούτο φαίνεται τόσο στην αντιπαράθεση Τσατάνη – Παπαγγελόπουλου – Θάνου που οδηγείται σε κλιμάκωση όσο και στην ένταση προσπαθειών της κυβέρνησης να αξιοποιήσει πολιτικά την ελλειμματική διεκπεραίωση της δίκης για την υπόθεση Siemens.

Το ευτύχημα είναι ότι οι θεσμοί λειτουργούν. Είναι η ίδια η Δικαιοσύνη, σε ανώτατο επίπεδο, που θα διαλευκάνει όλα αυτά τα ζητήματα. Εχουσιν γνώσιν οι φύλακες – των καθηκόντων τους.