[Κραυγές και ψίθυροι] Θερινά δικαστήρια

Αυτό το ιδιότυπο καλοκαιρινό δικαστήριο. Που στήνεται αυτοστιγμεί σε παραλίες, δρόμους, ταβέρνες, σινεμά. Αμείλικτο και αδέκαστο. Με αυτόκλητους «δικαστές», θεματοφύλακες μιας αισθητικής περιχαρακωμένης με τόσους κανόνες που καταντά αντιαισθητική. Καταγγελτικοί και αυστηροί, συνεπέστατοι καλβινιστές. Με τις ετυμηγορίες τους να ανεμίζουν στα μανταλάκια των social media, να διακινούνται μέσω κινητών, να ανάβουν τις συζητήσεις στις παρέες. Προγραφές για όσους τόλμησαν να παραβούν τους ιερούς νόμους των πιλάτες ή τη μάγκνα κάρτα της ορθοφαγίας. «Η άλλη δίπλα μου στο σινεμά καταβροχθίζει νάτσος με διπλό τυρί, έχει και ένα χοτ ντογκ καβάντζα, αλλά πήρε αναψυκτικό light για να μην παχύνει περισσότερο». «Μα δεν βλέπει πώς είναι; Τι το θέλει αυτό το μαγιό;». «Τη βλέπω να κάνει ηλιοθεραπεία με τις ώρες. Κάποιος να της πει ότι ο ήλιος μαυρίζει. Δεν αδυνατίζει». Και φωτογραφίες τραβηγμένες απροκάλυπτα για να αποδειχθεί του λόγου το αληθές. Σαν να παίζουμε τις «Ζωές των άλλων» σε ένα καλοκαιρινό σκηνικό Δαλιανίδη.

Προσωπικά θεωρώ ότι αυτό το κλισέ που λέει να αγαπήσουμε το σώμα μας όπως είναι παραξεχείλωσε. Εχει διατυπωθεί για να βοηθήσει ανθρώπους να διαχειριστούν συμπλέγματα που στοιχειώνουν την καθημερινότητά τους. Οχι για να μας κάνει να νιώθουμε όλοι σαν αντίτυπα της Ζιζέλ και του Μπέκαμ. Το να περιφέρεις έναν ασυμμάζευτο σωματότυπο σε ένα τοσοδούλι μίνι, διάφανο και ροζ μπικίνι είναι, κατά κάποιον τρόπο, προσβολή του κοινού περί αισθητικής αισθήματος. Αλλά όποιος θέλει να το κάνει, δικαίωμά του. Εμείς δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να απαγορέψουμε στον οποιονδήποτε να πνίξει τον πόνο του στο διπλό τυρί των νάτσος.