[Ενστάσεις] Ο Μεγαλέξαντρος της Αριστεράς

Η ανασκαφή στην Αμφίπολη υπήρξε, για πολύ καιρό, ένα από τα μεγαλύτερα μιντιακά γεγονότα. Μια μεγάλη ανασκαφή έχει πάντα μεγάλο ενδιαφέρον. Αφενός επειδή είναι αφορμή για μια βουτιά σε ένα ένδοξο παρελθόν, που γενικώς είναι αξία χρήσης στη φτωχή κι απαξιωμένη Ελλάδα. Αφετέρου διότι την εκμεταλλεύονται αυτοί που κυβερνούν, επειδή ούτως ή άλλως μια τέτοια ανασκαφή έχει παγκόσμιο ενδιαφέρον, και αυτό σηκώνει επικοινωνιακή πολιτική, κάτι ευνόητο στις ημέρες μας – δεν ξέρω αν η ύπαρξη «εκπροσώπου τάφου», το διάστημα της διακυβέρνησης Σαμαρά, ήταν υπερβολή, αλλά ανεξαρτήτως των λεπτομερειών η δημοσιότητα για μια αρχαιολογική ανασκαφή παγκόσμιου ενδιαφέροντος, απαλλαγμένη από την εθνικιστική οπτική, είναι επιβεβλημένη.

Ολα εκείνα, βεβαίως, δεν άρεσαν στον ΣΥΡΙΖΑ που, ως κόμμα κόντρα – υποτίθεται – στο παλαιό και το φθαρμένο, αν δεν μπορούσε να προσπορίζεται την όποια θετική δημοσιότητα ακόμα και για τη χώρα, προτιμούσε να την κατηγορεί. Η ανασκαφή της Αμφίπολης, λοιπόν, ήταν για τον ΣΥΡΙΖΑ απλώς και μόνο ένα κομματικό παιχνίδι της κυβέρνησης των σαμαροβενιζέλων και κατ’ επέκταση ένα παιχνίδι του ελληνικού εθνικισμού – το είχαν μάλιστα καταγγείλει ως τέτοιο πολλοί αρχαιολόγοι προσκείμενοι στο κόμμα της Αριστεράς.

Ωσπου χθες ο υπουργός Πολιτισμού Αριστείδης Μπαλτάς ξεναγήθηκε από την επικεφαλής των ανασκαφών Κατερίνα Περιστέρη, είπε ότι το μνημείο πρέπει να αναδειχθεί, ενώ φρόντισε να αισθανθεί «δέος» (δέος υπερκομματικό και διεθνιστικό, επειδή το δέος των άλλων ήταν υστερόβουλο και εθνικιστικό). Προηγουμένως, είχε βρεθεί σε μια συνάντηση με θέμα την πολιτιστική και τουριστική αξιοποίηση της ανασκαφής, στο πλαίσιο της οποίας ο υπουργός Πολιτισμού τόνισε πως «πρέπει να βγάλουμε τους κομματικούς μανδύες από το ταφικό μνημείο της Αμφίπολης».

Μια λεπτομέρεια. Η επιστημονική ημερίδα στην οποία βρέθηκε ο υπουργός ήταν οργανωμένη από τον ΣΥΡΙΖΑ – που, ως γνωστόν, δεν είναι κόμμα αλλά ιδέα. Ζήτω, λοιπόν, ο Μεγαλέξαντρος της Αριστεράς.