[Καλημέρα σας] Επέτειοι και επέτειοι

Αναρωτιέται κανείς γιατί ακόμη και οι συμπτώσεις να προκύπτουν ευεργετικά για ανθρώπους που θα ήταν εξίσου γνωστοί, αδιαμφισβήτητοι και σπουδαίοι μέσα στα χρόνια, έστω κι αν δεν είχε υπάρξει μια επιπλέον αφορμή για να τους θυμηθούμε ή να τους μνημονεύσουμε, αφού αυτό θα γινόταν έτσι ή αλλιώς. Δεν χρειάζεται να κοπιάσεις πολύ για να υπογραμμίσεις μια σύμπτωση, να έχουν πεθάνει δηλαδή πριν από 80 χρόνια, όλοι τους το 1936, οι πολιτικοί Γεώργιος Κονδύλης, Ελευθέριος Βενιζέλος, Κωνσταντίνος Δεμερτζής, Παναγής Τσαλδάρης, Αλέξανδρος Ζαΐμης και Αλέξανδρος Παπαναστασίου – λογαριάζουμε περιττό να αναφέρουμε χώρια την ιδιότητα του καθενός. Θα ‘λεγε κανείς πως ακόμη κι η «επίσημη» πλευρά της ζωής ενώ έχει μονοπωλήσει το ενδιαφέρον για καθετί που την αφορά, ταυτόχρονα έχει συνωμοτήσει με τον χρόνο ώστε, άνετα προσπελάσιμος, να κάνει κυρίαρχες όσο ζούσανε μορφές να μη γίνεται να τις παρακάμψουμε ακόμη και 80 χρόνια μετά τον θάνατό τους. «Μα είναι η ιστορία μας» θα αναφωνήσει κάποιος καταλογίζοντάς μας ασέβεια ως προς το σκεπτικό μας.

Δεν το αμφισβητεί κανείς, αλλά γιατί «ιστορία μας» να είναι μόνον ό,τι γίνεται γνωστό, χωρίς οι άνθρωποι που ενεπλάκησαν μαζί της, ενώ εξελισσόταν, να έχουν ιδιαίτερα ευεργετηθεί και να μην είναι εξίσου ιστορία μας περιστατικά που, αν και έχουν καταγραφεί, συμβαίνει να μη τα μαθαίνουμε. Αφού δεν αποκλείεται τα περιστατικά αυτά να μας επηρέασαν υπογείως – φτάνει να δεχτούμε ότι πλάι στη γνωστή οικονομία της ζωής υπάρχει και μια άλλη, μυστική και αφανέρωτη – όσο και τα πανελληνίως γνωστά περιστατικά, μια κι αναφερόμαστε σε έλληνες πολιτικούς. Γιατί άραγε τα 80 χρόνια από τον θάνατο του Κονδύλη και του Δεμερτζή να μας αφορούν περισσότερο απ’ ό,τι τα 50 χρόνια από την αυτοκτονία ενός εικοσάχρονου, του Σοφοκλή Μπαστουνόπουλου, που κρεμάστηκε στον λόφο της Γορίτσας στην περιοχή του Βόλου, και τα 50 επίσης χρόνια από την αθέλητη πτώση – γιατί υποχώρησε το στηθαίο της ταράτσας – και τον θάνατο του Ιωάννη Γρυμανάκη, μαθητή της Δραματικής Σχολής του Δημήτρη Ροντήρη ενώ απήγγελε «Αμλετ»; Και αν η ιδιωτική μνήμη είναι δύσκολο να διαιωνιστεί, γιατί η αντίστοιχη καλλιτεχνική, που υπήρξε και δημόσια, να έχει παραγραφεί και κανείς να μη θυμάται τις αδελφές Αγλαΐα και Μόνα Μητροπούλου που πριν από 50 ακριβώς χρόνια οργανώνανε την προβολή σπάνιων κινηματογραφικών ταινιών κάθε Κυριακή πρωί στο Αστυ;