[Κραυγές και ψίθυροι] Δεν ξεχνώ

Η επέτειος εμπεριέχει, κατά κάποιον τρόπο, την έννοια της διατήρησης μια ανάμνησης. Ούτε το δημοψήφισμα του περσινού Ιουλίου και ο εθνικός διχασμός που καλλιέργησε όμως, ούτε η ένταξη του μίσους στον πολιτικό λόγο, ούτε η επισημοποίηση της κυβερνητικής αναξιοπιστίας είναι ανάμνηση. Ούτε βέβαια τα capital controls. Λειτουργούν ακόμη, τα ίδια τα γεγονότα και οι συνέπειές τους, σε παρόντα χρόνο. Το ίδιο ισχύει και για τα πρόσωπα. Και αν κάποιοι από τους περσινούς πρωταγωνιστές έχουν αποσυρθεί ή περιθωριοποιηθεί, ο απόηχος έργων και λόγων είναι ακόμη πολύ δυνατός. Οσοι μάλιστα προσπαθούν να τον διατηρήσουν, δεν συνειδητοποιούν ότι αυτό ακριβώς τους εξασφαλίζει το διαρκείας στις κερκίδες της γραφικότητας.

Από το περυσινό πανηγύρι ωστόσο δεν μου έχει μείνει ούτε ο Βαρουφάκης με τα φαντεζί του πουκάμισα, ούτε ο μαινόμενος Στρατούλης, ούτε ο «πολύ σκληρός για να πεθάνει» Λαπαβίτσας. Τη Νάντια Βαλαβάνη θυμάμαι πιο έντονα, πιθανότατα γιατί και ως εμφάνιση και ως προσωπικότητα έχει κάποια δραματουργικά στοιχεία. Σαν να έφυγε από το σπίτι της Μπερνάρντα Αλμπα για να πάει διευθύντρια στο ορφανοτροφείο της Αννυ. Και στη διαδρομή έκανε μια στάση στο «Πάρε τα λεφτά και τρέχα». Δεν είναι η υποτίμηση της κοινής γνώμης ως προς το ότι η μητέρα τής τότε αναπληρώτριας υπουργού Οικονομικών ξύπνησε ένα πρωί και αποφάσισε στα καλά καθούμενα να αδειάσει τον λογαριασμό της. Είναι η δήλωση – δραπέτευση της κόρης ότι με τη μητέρα της δεν έχει και πολλά πολλά. Η ηθική στη σχέση μάνας – κόρης που κουρελιάστηκε για τη διατήρηση ενός τρύπιου αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος.