[Ενστάσεις] Ο κρατισμός και η σοσιαλδημοκρατία

Η Φώφη Γεννηματά επιτέθηκε κατά του Σταύρου Θεοδωράκη επειδή έκανε μνεία του τρομερού περιστατικού της 9ης Σεπτεμβρίου 1992, όταν συνδικαλιστές των δημόσιων συγκοινωνιών, που τις είχε καταργήσει η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επέδραμαν εναντίον πρώην συναδέλφων τους που ενδιαφέρονταν να συμμετάσχουν στον υπό κυοφορία ιδιωτικό συγκοινωνιακό φορέα που είχε αρχίσει ήδη να λειτουργεί και, αφού τους ξυλοκόπησαν, τους ξεβράκωσαν και τους διαπόμπευσαν περιφέροντάς τους γυμνούς. Η ντροπιαστική εκείνη πράξη των «Σταμουλοκολλάδων» (νεολογισμός της εποχής, από τη σύνθεση των ονομάτων του Κολλά και του Σταμούλου, των δύο συνδικαλιστών ηγετών στις συγκοινωνίες), τελικά επιβραβεύτηκε. Οι τραμπούκοι ξαναπροσλήφθηκαν στις ανασυσταθείσες αργότερα, από τον Ανδρέα Παπανδρέου, δημόσιες αστικές συγκοινωνίες.

Ο υπό διαμόρφωση (;) ενιαίος χώρος της λεγόμενης Κεντροαριστεράς αυτά τα περιστατικά δεν νοείται να τα ξεχνά – στελέχη του, άλλωστε, προσφάτως υφίσταντο τα ίδια και προπηλακισμούς και βία και δημόσια χλεύη στο όνομα της λαϊκής αγανάκτησης που συνέβαλε να έλθουν στην κυβέρνηση οι αυτοαποκαλούμενες «αντιμνημονιακές» δυνάμεις.

Ο χώρος αυτός, επίσης, οφείλει να πάψει να βλέπει την πολιτική με τα ωραία κλισέ του παρελθόντος. Κράτος μη λειτουργικό, σπάταλο και, επιπλέον, κομματικό αξεσουάρ για ψήφους δεν μπορεί να υπάρξει σε ανταγωνιστικό οικονομικό περιβάλλον. Τόσο δύσκολο είναι να το εμπεδώσει το μικρό ΠΑΣΟΚ της Φώφης Γεννηματά;

Είναι δυνατόν, λοιπόν, τα όσα λέει το σημερινό ΠΑΣΟΚ περί δημόσιων συγκοινωνιών να θυμίζουν τη ρητορική του 1990; Το κόμμα που δεν λέει τίποτα για τις επαναλαμβανόμενες αντικοινωνικές απεργίες στα μέσα σταθερής τροχιάς, τα οποία ξαναέγιναν ελλειμματικά, θυμήθηκε να υπερασπίσει τον δημόσιο χαρακτήρα των συγκοινωνιών. Εχει στηθεί ποτέ στην ουρά η κ. Γεννηματά να πάρει ένα λεωφορείο; Εχει αναλογιστεί τι είδους Δημόσιο είναι αυτό που προασπίζει, αν αυτό το Δημόσιο συντάσσεται όντως με το δημόσιο συμφέρον;

Η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ οφείλει, αν θέλει να παίξει ρόλο σε μια σύγχρονη Κεντροαριστερά, να σπάσει αβγά. Αλλιώς θα χτυπάει το κεφάλι της που συνέβαλε να χαθεί μια (ούτως ή άλλως αβέβαιη) δυνατότητα.