Η πικρή ειρωνεία της καθημερινότητας

Τρεις μικρές φωτιές καίνε πάνω στη σκηνή. Ούτε να φωτίσουν είναι αρκετές ούτε να ζεστάνουν τις ψυχές. Μόνο συντροφιά κρατούν στις πέντε γυναικείες φωνές που ακούγονται να τραγουδούν στο βάθος βαρείς όρκους: «Αν το κολύμπι με ευχαριστεί, να μη βουτήξω ξανά σε γαλάζια καθαρά νερά». «Αν μου αρέσουν οι περίπατοι στα πάρκα, τα δέντρα να πέφτουν και να μου κλείνουν τον δρόμο».

Στο πρώτο πλάνο της παράστασης «Απολογίες 4&5» από την ομάδα Vasistas, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, ένας αρχαιολόγος (Ευθύμης Θέου) που εξηγεί πώς ταξινομεί το υλικό του. Με τον ίδιο τρόπο που εν συνεχεία θα επιχειρήσει ως άτυπος δικαστής να ταξινομήσει τα κρίματα του ζευγαριού που θα βρεθεί ενώπιόν του. Ενας άνδρας (Φιντέλ Ταλαμπούκας) και μια γυναίκα (Εύη Σαουλίδου) που ορκίζονται όρκους απίθανους ότι λένε την αλήθεια. Και σκάβουν στο παρελθόν τους για να ξεθάψουν – όχι πάντα με επιτυχία – όσα τους πόνεσαν, τους πλήγωσαν, τους απογοήτευσαν. Και κυρίως όσα ασήμαντα η κοινωνία τούς έχει πείσει ότι είναι σημαντικά. Σε ένα σκηνικό λιτό κι αυστηρό ξεδιπλώνονται αλήθειες, ανατρέπονται ψέματα, δίνεται μια μάχη μπροστά στον αμείλικτο κριτή μέσα από τον ιδιαίτερο, γεμάτο σαρκασμό, πικρό χιούμορ και δύναμη λόγο του Ευθύμη Φιλίππου. Μια μάχη για μια θέση στον απόλυτα οργανωμένο Χορό (Ελένη Βεργέτη, Ευδοξία Ανδρουλιδάκη, Ματίνα Περγιουδάκη, Τζωρτζίνα Χρυσκιώτη, Αργυρώ Χιώτη) που ενέχει τον ρόλο της κοινωνίας και ο οποίος λίγες φορές παρεκκλίνει για να σχολιάσει ή να ρωτήσει.  Ποιος από τους δύο θα καταφέρει να τραγουδήσει; Ποιος θα κριθεί άξιος; Ποιος θα ταπεινώσει ή θα ακυρώσει περισσότερο τον εαυτό του; Μέχρι την τελευταία στιγμή δεν είναι προβλέψιμο το αποτέλεσμα στο σύμπαν που έστησε η Αργυρώ Χιώτη. Ενα σύμπαν που αφήνει την πικρή του γεύση στο στόμα και ωθεί τα χέρια του κοινού σε ένα πηγαίο, παρατεταμένο χειροκρότημα που έφερε πολλές φορές τους συντελεστές ξανά και ξανά στη σκηνή για να υποκλιθούν.