[Στην ανάπαυλα] Σε μια σταλιά πισίνα

Η εικόνα ασπρόμαυρη κι όμως ανεξίτηλη. Ανήκει σε μια κάποια παλιά ελληνική ταινία που ο τίτλος της, χαμένος πια, δεν βρίσκει άνθρωπο να τον θυμάται. Και πολύ σωστά. Τι να θυμηθείς από δαύτην! Η εικόνα όμως;

Ααα η εικόνα. Ερχεται στον νου κάπως απότομα, όπως στο φιλμ αυτό, του ’50 κάτι. Είχαν προηγηθεί σκηνές με φτωχαδάκια αγόρια και κορίτσια της εποχής που ετοιμάζονταν να πάνε στου φίλου τους του ζάπλουτου τη βίλα που είχε μέχρι και πισίνα. Και να «Πώς θα δροσιστούμε στην πισίνα» και «Τι βουτιές θα κάνουμε στην πισίνα» και «Να με δεις εμένα μακροβούτι να μείνεις σέκος» (η έκφραση «Εμεινα σέκος» είναι κόρη τού «Εμεινα στήλη άλατος» και γιαγιά τού «Εμεινα παγωτό». Πολύ γνωστή οικογένεια).

Φτάνουν λοιπόν στη βίλα του πάμπλουτου, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω ήταν ο έρωτας της παμπτώχου και την οποία η μητέρα του μέλλοντος νυμφίου δεν την ήθελε επ’ ουδενί για νύφη της, αυτή μια Τασώ Καββαδία με τ’ όνομα να γίνει πεθερά μιας τσουρδέλας. Δεν είμαστε καλά.

Ναι. Δεν είμαστε καθόλου καλά και αυτό αποδείχτηκε στη συνέχεια της ταινίας που παρότι ανεκδιήγητη εγώ τη διηγούμαι.

Διότι μόλις βάλανε τα μπανιερά τους τα παιδιά (αυτά τα παλιά του ’50 κάτι, μάλλινα μαγιό που δεν καθόντουσαν με τίποτα στα ισχνά κορμάκια της εποχής και κάπου έβλεπες να ξετραχηλώνουν οι τιράντες στα κορίτσια και στ’ αγόρια να κρέμεται η σέλα σύρε κι έλα) τρέξανε λοιπόν στην πισίνα. Η οποία ήταν άδεια. Δηλαδή όχι εντελώς άδεια, είχε κάποιο νερό στον πάτο, έφτανε – δεν έφτανε μέχρι τον αστράγαλο.

Κι όμως κανείς από τους λουομένους δεν ήθελε να το καταλάβει. Κατέβηκαν όλοι με τη σκαλίτσα στην άδεια γούβα με τα πλακάκια γύρω γύρω και κάνανε πως κολυμπούσανε. Αλλος έπεφτε τ’ ανάσκελα, ότι και καλά επιπλέει στη μέση του πελάγου, άλλη στριφογύριζε σαν ντολμαδάκι, ότι την έσπρωχνε μαλακά κύμα στην ακρογιαλιά, κι ένας μαγκλαράς ίσαμε εκεί πάνω έκλεινε τη μύτη και έσκαγε με τον κώλο στα πλακάκια. Οι πιο χαριτωμένες της παρέας έσκυβαν τουρλωτές καμαρωτές, έπιαναν με τις χούφτες τους νερό και πιτσιλιόνταν βγάζοντας μικρές, κοφτές, σαχλές και τσιριχτές φωνούλες.  

Κι όλο αυτό δεν ήτανε να πεις ένα πλάνο, πάει, πέρασε. Οχι. Ολόκληρη σκηνάρα ήτανε.

Αφού σε μια στιγμή έρχεται η Τασώ στο χείλος της πολυτελούς πλην άδειας  τάφρου και…

– Θα βγεις επιτέλους, Λέλω (ο γιος της Λέλως εκ του Λεωνίδας, γι’ αυτό και κρατάει το ω ωμέγα), θα κρυώσεις τόση ώρα στα κρύα τα νερά. Κι εσύ, Νίτσα (η μέλλουσα νύφη), ένα έχω να σε ρωτήσω. Είχατε και στο πλινθόκτιστο πισίνα;

– Γιατί με μιλάτε έτσι, κυρία Τσινιόσογλου;

Τσινιόσογλου τη λέγανε την Τασώ Καββαδία για να είναι το όνομα μπουγιόζο.

– Γιατί έτσι μ’ αρέσει, που θα μου αντιμιλήσεις κιόλας. Σκατσούμπανο. Ε σκατσούμπανο (ύβρις ευρέως διαδεδομένη στα τσιμεντένια χρόνια του ’50 και κάτι).

Μετά ανταλλάξανε και άλλα φαρμακερά, αλλά το τέλος, όταν ήρθε, ήρθε λαμπρόν.  Τέλος όχι στον πάτο μιας άδειας πισίνας, αλλά στο προαύλιο ορθοδόξου εκκλησίας με μπομπονιέρες, στεφάνια, έναν ευκάλυπτο δίπλα στο καμπαναριό και πολύ ρύζι.

Ετσι τελειώναν όλα τότε.

Με έναν γάμο.

Τώρα άλλαξαν τα χρόνια. Ολες οι πισίνες τίγκα στο νερό και στο χλώριο.

Ομως εμένα γιατί μου κάθεται αυτή η εικόνα και δεν λέει να φύγει; Μας βλέπω όλους καθαρά.

Ολους σε μια άδεια πισίνα να κάνουμε τους Ευρωπαίους πλατσουρίζοντας κι από πάνω ο κάθε Γερμανοεγγλέζος να μας καθυβρίζει.

Μόνο γάμο.

Γάμο στο τέλος δεν βλέπω.