Ολάντ, ο «προδότης της Αριστεράς»

Μπορεί οι πλημμύρες να ανέστειλαν προσωρινά τις διαδικασίες, μία δίκη έχει ωστόσο αρχίσει στη Γαλλία έντεκα μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές. Στο εδώλιο κάθεται ο Φρανσουά Ολάντ. Κατηγορείται για «προδοσία της Αριστεράς» – των αρχών, των πιστεύω, του λαού της. Η «Libération» έδωσε τις προάλλες τον λόγο σε έναν εκπρόσωπο της κατηγορούσας Αρχής και σε έναν εκπρόσωπο της ομάδας υπεράσπισης, τον φιλόσοφο Πατρίς Μανιλιέ και τον βετεράνο Σοσιαλιστή Ανρί Βεμπέρ, αντίστοιχα. «Ο Φρανσουά Ολάντ κατάφερε τον άθλο να απογοητεύσει ακόμη και εκείνους που δεν περίμεναν τίποτα. Συγχαρητήρια» αποφάνθηκε ο πρώτος, χωρίς να διστάσει να καταγγείλει τον γάλλο πρόεδρο όχι ως «σοσιαλφιλελεύθερο» αλλά ως «σοσιαλδιεστραμμένο». «Η δίκη του Φρανσουά Ολάντ για νεοφιλελευθερισμό είναι σουρεαλιστική, σημαίνει πως αρνούμαστε να δούμε όλα εκείνα τα μέτρα που έχει λάβει για να περιοριστεί η φτώχεια, να στηριχτεί η ζήτηση, να αμβλυνθούν οι ανισότητες» αντέτεινε ο δεύτερος.

«Μέχρι σήμερα, μια αριστερή κυβέρνηση μπορούσε κάλλιστα να υπαναχωρήσει από τη δέσμευσή της να κάνει πράξη τις αρχές της στο όνομα των “περιορισμών της πραγματικότητας”, έπρεπε όμως να το κάνει με έναν αέρα αγανάκτησης και συνοδεία διαβεβαιώσεων για την καλή της πίστη» επέμεινε ο Πατρίς Μανιλιέ στον ρόλο του εισαγγελέα. «Οπως η υποκρισία είναι ο φόρος τιμής της διαστροφής στην αρετή, έτσι και εκείνη έπρεπε να αποτίσει φόρο τιμής στην υπεροχή των αρχών της ώστε να τις θυσιάσει καλύτερα στον βωμό της πραγματικότητας. Ο Φρανσουά Ολάντ και ο Μανουέλ Βαλς έβαλαν τέλος σε αυτή την παράδοση.

Ο πρόεδρος, ίσως για να πλασάρει την εικόνα του ανθρώπου της δράσης έπειτα από μια πρώτη περίοδο της θητείας του στον αστερισμό της αναποφασιστικότητας, επιστράτευσε τον δεκανέα Βαλς ώστε να επανεισαγάγει λίγο κυβερνητικό βολονταρισμό σε αυτήν την προεδρία και να επαναφέρει την ιδεολογική κακομεταχείριση που χαρακτήριζε τη θητεία του Σαρκοζί. Ετσι λοιπόν βλέπουμε το εκτελεστικό δίδυμο, στο οποίο ήρθε να δώσει έναν χαρούμενο τόνο ο γοητευτικός Μακρόν, να ξεπερνά συστηματικά τις αντοχές ενός μεγάλου μέρους του στρατοπέδου του: ύμνος στην αστυνομία, εθνικιστικός και μιλιταριστικός λόγος, αμφισβήτηση των κοινωνικών δικαιωμάτων, έμφαση στην πολιτισμική ταυτότητα, περιφρόνηση της οικολογίας κ.λπ. Κοίταξαν στα μάτια κάποιους από εκείνους που υποτίθεται ότι εκπροσωπούν ιστορικά και τους είπαν κατ’ ουσίαν: “Οι αρχές που σας κάνουν να μας εκλέγετε είναι γελοίες. Δεν υπάρχετε”» κατήγγειλε ο Μανιλιέ.  

Ο Ανρί Βεμπέρ αντιπαρέβαλε έναν οργισμένο καταιγισμό από στοιχεία. «Επί προεδρίας Ολάντ οι δημόσιες δαπάνες έφθασαν το 57% του ΑΕΠ, ρεκόρ μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ, οι υποχρεωτικές εισφορές αγγίζουν το 45%, δεύτερη θέση στο πόντιουμ μετά τη Δανία. Μέχρι πού πρέπει να φθάσουν τα ποσοστά αυτά ώστε να δικαιούμαστε τον γλυκό τίτλο του σοσιαλδημοκράτη; Στο 60%, το 70%, το 80%; Στη σοσιαλφιλελεύθερη Γαλλία μας, περισσότερο από το ήμισυ του παραγόμενου πλούτου παρακρατείται και αναδιανέμεται. Τα πρωτογενή εισοδήματα του 20% των πλουσιότερων Γάλλων είναι οκτώ φορές υψηλότερα από εκείνα του 20% των φτωχότερων Γάλλων. Μετά τους φόρους και την κοινωνική αναδιανομή, η διαφορά μειώνεται στο 1 προς 3. Οι φρικτοί σοσιαλφιλελεύθεροι – που είμαστε – επιβράδυναν αλλά δεν κατήργησαν τον ρυθμό ανάπτυξης των δημοσίων δαπανών, που πέρασε από το 5,1% το 2011 στο 3,5% το 2015. Οι κυβερνήσεις τους δεν εφάρμοσαν μια πολιτική λιτότητας συγκρίσιμη με εκείνη των γειτόνων τους. Υπό τη βίτσα των σοσιαλ-σαδιστών – που είμαστε – η Γαλλία διατηρεί το πλέον προστατευτικό εργασιακό δίκαιο μεταξύ των χωρών του ΟΟΣΑ. Εκείνο που αμαυρώνει την εικόνα σε σημείο να μην ακούγεται καν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι η – προσωρινή; – αποτυχία του στο μέτωπο της απασχόλησης. Οι κυβερνήσεις Ερό και Βαλς τα έβαλαν με όλα τα αίτια του υψηλού ποσοστού ανεργίας αλλά τα αποτελέσματα αργούν να φανούν. Η ανάκαμψη στη Γαλλία και στην Ευρώπη θα τα επισπεύσει» διαβεβαίωσε ο Βεμπέρ.

Η δίκη αναμένεται να επαναληφθεί σύντομα σε κλίμα όλο και μεγαλύτερης έντασης.  

Η έννοια των λέξεων
«Πηγή έμπνευσης των γάλλων Σοσιαλιστών είναι η σκανδιναβική σοσιαλδημοκρατία, όχι το αγγλοσαξονικό μοντέλο. Οταν τους χαρακτηρίζει κάποιος νεοφιλελεύθερους καταστρέφει την έννοια των λέξεων για τις ανάγκες μιας πολεμικής».
Ανρί Βεμπέρ, ηγετικό στέλεχος του Σοσιαλιστικού Κόμματος